Szkodniki leśne w Gryzonii?

Co roku ta sama sekciarska i pogardzająca życiem propaganda z mrocznego świata łowiectwa.

«Wielu myśliwych i myśliwych rekreacyjnych z Gryzonii poluje z radości i pasji. Łowiectwo zyskuje jednak legitymację dopiero wtedy, gdy jest rozumiane i wykonywane również jako obowiązek i zadanie. Tylko wtedy, gdy wielkość „produktywnych” populacji dzikich zwierząt (jeleń, sarna, kozica w niższych położeniach, kozica alpejska w Engadynie, dziki w południowej Gryzonii) jest regulowana, wolno polować także na populacje i gatunki, które nawet bez polowań rzadko powodowałyby konflikty (kozice w górach, kozica alpejska w strefach alpejskich, zające, kuraki i kaczki).» – tak np. Urząd ds. Łowiectwa i Rybołówstwa Gryzonii przekazuje mediom z zachwytem.

Chodzi o pieniądze z dochodów z patentów, które myśliwi rekreacyjni muszą wykupić za dręczenie zwierząt. Dzisiejsze łowiectwo to machina wojenna dla zabijaków spędzających w ten sposób czas wolny. Myśliwi rekreacyjni są zapalonymi nabywcami drogiej broni i śmiercionośnego sprzętu myśliwskiego. Ten sprzęt chce być użyty w nieuczciwej rzezi.

Prostym i tanim rozwiązaniem we współczesnej biologii dzikich zwierząt jest immunokontracepcja, pozwalająca w razie potrzeby trwale regulować liczebność populacji zwierząt. Immunokontracepcja stosowana jest dziś przez przyjaciół zwierząt do regulowania populacji na wolności lub w ogrodach zoologicznych.

Łowiectwo rekreacyjne niszczy normalne życie społeczne dzikich zwierząt, równowagę ekologiczną, ich naturalne zachowania, struktury rodzinne i grupy społeczne, korzystanie z nor i kryjówek, zmianę aktywności z dziennej na nocną, wzmożoną migrację do niepolowanych terenów zabudowanych, nienaturalne koncentracje zwierząt w lasach itd. Sarny i jelenie są zwierzętami pastwiskowymi i przebywają w lesie głównie ze strachu przed myśliwymi rekreacyjnymi, gdzie następnie są określane jako problem. Poza tym chore dzikie zwierzęta niejednokrotnie znajdują w naturze właściwe lekarstwo i wracają do zdrowia. O ile mają szczęście i zdążą przed podaniem ołowianej kuli przez myśliwego rekreacyjnego.

Myśliwi rekreacyjni to samozwańczy drapieżnik w ludzkiej postaci. To, co myśliwy rekreacyjny uważa za «dobre», nie ma nic wspólnego z prawdą, honorem, przyzwoitością, szacunkiem dla innych ani z niczym innym, poza tym, czego myśliwy rekreacyjny akurat w danej chwili zapragnie. Czy to podczas okrutnych dla zwierząt polowań nagonkowych, polowań z użyciem pułapek, polowań na ptaki, polowań norowych, polowań z zasiadki czy polowań specjalnych. Wielu ekspertów w całej Europie potajemnie kręci głową z niedowierzaniem nad militarnym charakterem tego typu polowań.

Wskutek błędnej praktyki łowieckiej, jak w problematycznym kantonie Gryzonia w Szwajcarii, sarny i jelenie rozmnażają się nieproporcjonalnie w porównaniu do innych regionów o mniejszej presji łowieckiej. Presja łowiecka oraz inne czynniki zwiększają wskaźniki reprodukcji dotkniętych populacji zwierząt, co można zaobserwować nie tylko u dzików, lisów, saren, jeleni, gołębi, ale u każdego gatunku (zachowanie gatunku, instynkt przetrwania, wyrównanie liczby narodzin itd.).

Związek parasolowy myśliwych w Szwajcarii pisze 29.8.2011: «JagdSchweiz wie, że populacje dzikich zwierząt zasadniczo – również w naszym krajobrazie kulturowym – regulowałyby się same».

Krajobraz kulturowy oznacza również praktykowanie kultury niestosowania przemocy wobec istot żywych. Polowanie na istoty żywe jest brakiem kultury, tak samo jak sodomia, walka byków czy wojna. Kultura oznacza: nie zabijaj – to zrozumiał także święty Hubert.

Jedynym cierpieniem, jakie dostrzega myśliwy rekreacyjny, jest sytuacja, gdy odbiera mu się «jego» zwierzynę łowną. Tak płytkie jest jego życie emocjonalne. Jakby na rynku nie było wystarczająco dużo mięsa. Systemowe zło pochodzi od małej grupy anachronicznych ludzi, którzy nie mają sumienia; albo dlatego, że tacy się urodzili, albo dlatego, że w toku ich wychowania sumienie w nich obumarło lub uschło.

Myśliwi rekreacyjni są niezdolni do zrobienia czegokolwiek prawdziwego, kreatywnego. Są zależni od ludzi z sumieniem i wyrobionym charakterem, aby coś kreatywnego się wydarzyło. Nie jest więc zaskoczeniem, że w przeszłości to obrońcy zwierząt byli motorem ulepszeń w ochronie dzikich zwierząt. Myśliwi rekreacyjni zawsze reagowali z niechęcią na inicjatywy postępu. Zdrowy rozsądek doprowadził w łowiectwie do większej ochrony dzikich zwierząt. Na przykład poprzez zniesienie żelaznych pułapek czy polowania na ptaki za pomocą lepu. Obrońcy zwierząt byli siłą napędową ograniczenia okresów łowieckich i zmniejszenia liczby gatunków objętych polowaniem. Aby zapobiec wyginięciu dzikich zwierząt, obrońcy zwierząt narzucili myśliwym rekreacyjnym moralny obowiązek gospodarki łowieckiej, a także sprowadzili na tapetę całą tematykę amunicji. Etyka myśliwych rekreacyjnych tradycyjnie zawsze wlecze się z opóźnieniem za duchem czasu.

Mając do czynienia z myśliwymi rekreacyjnymi, zawsze ma się też do czynienia z rodzajem przestępczej mentalności.

Tylko w „fabryce jeleni” Gryzonia w Szwajcarii w 2013 roku wystawiono 995 (964) mandatów porządkowych za naruszenia prawa łowieckiego oraz zgłoszono 127 (125) doniesień do urzędów okręgowych. Praktycznie co piąty myśliwy rekreacyjny z 5289 był przestępcą, przy dużej liczbie przypadków niewykrytych w rocznej rotacji.

Wspólnota Interesów Wild beim Wild

IG Wild beim Wild to organizacja pożytku publicznego, która angażuje się na rzecz zrównoważonej i pozbawionej przemocy poprawy relacji między człowiekiem a zwierzęciem, przy czym IG specjalizuje się również w prawnych aspektach ochrony dzikich zwierząt. Jednym z naszych głównych celów jest wprowadzenie w krajobrazie kulturowym nowoczesnego i rzetelnego zarządzania dziką fauną na wzór kantonu Genewa – bez myśliwych rekreacyjnych, ale z uczciwymi strażnikami przyrody, którzy zasługują na to miano i działają zgodnie z kodeksem honorowym. Monopol na przemoc powinien należeć do państwa. IG wspiera naukowe metody immunokontracepcji dla dzikich zwierząt.