Femicyd w Faido, eksplozja w Leontica: nie pojedynczy przypadek, lecz wzorzec wśród hobby hunters

W czwartek, 9 lipca 2026 roku, 56-letnia kobieta zostaje znaleziona na terenie kliniki rehabilitacyjnej w Faido TI z raną postrzałową głowy.

Wkrótce potem umiera w szpitalu w Bellinzonie. Za sprawcę uznaje się jej 59-letniego byłego męża, dobrze znanego w regionie przedsiębiorcę z Leontica w dolinie Blenio. Dzień później, w piątek wieczorem, ten hobby hunter wysadza w powietrze dom swojego brata w centrum wsi Leontica. Podczas eksplozji zostaje rannych kilku policjantów, jeden zostaje przygnieciony przez gruzy. Sam sprawca ginie w wyniku detonacji. Policja Ticino przyjmuje obecnie, że eksplozja była celowo zastawioną pułapką. Strzały w powietrze miały najwyraźniej zwabić służby ratunkowe do budynku.

Oba przypadki śmierci wstrząsnęły doliną Blenio i całym Ticino. Dla nas, z IG Wild beim Wild, ten przypadek nie jest godnym pożałowania pojedynczym zdarzeniem. Wpisuje się on w szereg przypadków, które dokumentujemy w naszej rubryce Przestępczość & łowiectwo, w których hobby hunters byli w posiadaniu komponentów broni lub w których połączenie dostępu do broni i osobistego kryzysu prowadziło do aktów przemocy wobec ludzi.

Dokumentowane przez nas przypadki nie funkcjonują w próżni: organy ścigania i sądy w Szwajcarii wciąż na nowo mają do czynienia z przestępstwami, w których uzbrojeni hobby hunters i sprzęt myśliwski odgrywają rolę, od kłusownictwa po ciężkie przestępstwa z użyciem przemocy.

Potwierdzone: sprawca był hobby hunterem

Na pisemne zapytanie skierowane do redakcji RSI, w oparciu o wypowiedzi kantonalnej policji kryminalnej Ticino na konferencji prasowej z 13 lipca 2026 roku: sprawca był hobby hunterem («cacciatore»). RSI określiło to jako «fatto accertato e confermato», czyli fakt ustalony i potwierdzony.

Również potwierdzono: mężczyzna był legalnie w posiadaniu kilku sztuk broni. Podczas oddania strzału do swojej byłej żony przed kliniką nikt nie usłyszał huku, dlatego policja przyjmuje, że użyto tłumika. Według RSI badania balistyczne nie zostały jeszcze zakończone.

Kluczowe otwarte pytanie: skąd pochodził tłumik?

Właśnie tutaj leży sedno, które ma znaczenie wykraczające poza pojedynczy przypadek. Tłumiki są zasadniczo zabronione zgodnie ze szwajcarską ustawą o broni. Wyjątki mogą kantony przyznawać zasadniczo dla określonych kategorii pozwoleń, w tym osobom posiadającym patent łowiecki.

Na konkretne zapytanie, czy sprawca dysponował takim łowieckim pozwoleniem wyjątkowym na tłumik, RSI (stan na: 14 lipca 2026 roku) nie mogło udzielić potwierdzenia. Według RSI otwarte pozostaje:

• czy broń użyta w Faido należała do zarejestrowanej broni tego mężczyzny,
• czy posiadanie tłumika było legalne czy nielegalne,
• który organ wydałby ewentualne pozwolenie wyjątkowe i w jakim celu,
• czy „różne rodzaje broni" w całości lub częściowo tworzyły arsenał łowiecki.

Śledztwo prokuratury kantonu Ticino, koordynowane przez prokurator Petrę Canonicę Alexakis, trwa nadal.

Nie odosobniony przypadek: dwa udokumentowane wzorce

Przypadek Faido i Leontiki nie stoi w izolacji. Dotyka on dwóch wzorców, które w naszej rubryce Przestępczość & łowiectwo już wielokrotnie udokumentowaliśmy:

Po pierwsze: hobby hunterzy i nielegalne tłumiki w Ticino. Dopiero niedawno relacjonowaliśmy o hobby hunterze z Ticino, który został skazany jako kłusownik, wraz z tłumikiem, noktowizorem i nielegalnymi pułapkami wabiącymi. Przypadek Faido jest tym samym już drugim udokumentowanym przypadkiem z Ticino w krótkim czasie, w którym hobby hunter ma związek z tłumikiem — raz jako skazany kłusownik, raz jako domniemany sprawca zabójstwa kobiety. Nasuwa to pytanie, jak konsekwentna faktycznie jest kantonalna kontrola łowieckich pozwoleń wyjątkowych na tłumiki.

Po drugie: przemoc ze strony hobby hunterów w kryzysach osobistych. Według kilku mediów z Ticino w regionie krążyły doniesienia, jakoby sprawca nosił w sobie urazę i skłonność do napadów wściekłości. Gdyby się to potwierdziło, sprawa wpisałaby się w kolejny udokumentowany przez nas schemat: wielokrotnie analizowaliśmy przypadki, w których myśliwi hobbyści w stanie skrajnym zabijali ludzi, sięgając po broń myśliwską i wykorzystując swoją biegłość w posługiwaniu się śmiercionośną przemocą.

Dlaczego to nas niepokoi

Dostęp do tłumików staje się w szwajcarskim ustawodawstwie dotyczącym broni faktycznie przywilejem określonych kategorii pozwoleń, w tym myśliwych hobbystów. Przypadek z Faido pokazuje w sposób modelowy, jak ta uprzywilejowana pozycja prawna, w połączeniu z przedstawianym zasadniczo jako bezproblemowe posiadaniem broni przez myśliwych hobbystów, w najgorszym razie może stać się śmiertelnym zagrożeniem dla ludzi — i to wielokrotnie, a nie jako godny ubolewania odosobniony przypadek.

Dlaczego radość z zabijania nie jest niewinnym motywem rozrywkowym

Ludzie, którzy odczuwają radość z zabijania istot żywych i płacą za to, z psychologicznego punktu widzenia nie wykazują normalnego zachowania rozrywkowego. Zachowanie to jest sprzeczne z podstawowymi mechanizmami empatii, współczucia i moralnego zahamowania, które są obecne u większości zdrowych psychicznie ludzi. Z psychologicznego punktu widzenia jest to odbiegające od normy zachowanie przemocowe, nawet jeśli jest ono tolerowane politycznie lub kulturowo.

Radość z zabijania to klasyczna cecha przemocy motywowanej rozkoszą. Sam akt przemocy działa jako nagroda. Nie rezultat, nie konieczność, lecz samo zabijanie. Nie jest to zjawisko marginalne, lecz jasno opisane w psychologii przemocy.

Kto przeżywa polowanie hobbystyczne jako radość, wykazuje problematyczną z psychologicznego punktu widzenia motywację przemocową, która historycznie i strukturalnie jest spokrewniona z ideologiami autorytarnymi i deprecjonującymi.

Będziemy śledzić tę sprawę i poinformujemy, gdy tylko prokuratura opublikuje dalsze informacje na temat pochodzenia broni.

Zdaniem IG Wild beim Wild dla myśliwych hobbystów potrzebne są myśliwi coroczne badania orzekające o zdatności medyczno-psychologicznej na wzór holenderski oraz wiążący górny limit wieku. Największą grupą wiekową wśród hobby hunters jest dziś 65+. W tej grupie statystycznie wyraźnie wzrastają ograniczenia związane z wiekiem, takie jak pogarszający się wzrok, spowolniony czas reakcji, osłabiona koncentracja oraz deficyty poznawcze. Jednocześnie analizy wypadków pokazują, że liczba poważnych wypadków myśliwskich z rannymi i ofiarami śmiertelnymi znacząco rośnie od wieku średniego.

Regularne doniesienia o wypadkach myśliwskich, śmiertelnych błędach oraz nadużyciu broni myśliwskiej uwidaczniają problem strukturalny. Prywatne posiadanie i użycie śmiercionośnej broni palnej w celach rekreacyjnych w dużej mierze wymyka się ciągłej kontroli. Z punktu widzenia IG Wild beim Wild nie można już dłużej brać za to odpowiedzialności. Praktyka opierająca się na dobrowolnym zabijaniu, a jednocześnie stwarzająca istotne zagrożenia dla ludzi i zwierząt, traci swoją społeczną legitymację.

Hobby hunting opiera się ponadto na spesizmie. Spesizm opisuje systematyczne deprecjonowanie zwierząt pozaludzkich wyłącznie ze względu na ich przynależność gatunkową. Jest porównywalny z rasizmem czy seksizmem i nie da się go usprawiedliwić ani kulturowo, ani etycznie. Tradycja nie zastępuje moralnej refleksji.

Właśnie w obszarze hobby hunting krytyczna weryfikacja jest niezbędna. Niemal żadne inne pole nie jest tak naznaczone upiększającymi narracjami, półprawdami i celową dezinformacją. Tam, gdzie przemoc jest normalizowana, narracje służą często usprawiedliwieniu. Przejrzystość, weryfikowalne fakty oraz otwarta debata społeczna są zatem nieodzowne.