Femicide in Faido, explosie in Leontica: geen op zichzelf staand geval, maar een patroon bij hobbyjagers

Op donderdag 9 juli 2026 wordt een 56-jarige vrouw op het terrein van een revalidatiekliniek in Faido TI aangetroffen met een schotwond aan het hoofd.

Ze overlijdt kort daarna in het ziekenhuis van Bellinzona. Als dader geldt haar 59-jarige ex-man, een in de regio bekende ondernemer uit Leontica in het Bleniodal. Een dag later, op vrijdagavond, blaast de hobbyjager een huis van zijn broer in de dorpskern van Leontica op. Bij de explosie raken meerdere politieagenten gewond, een van hen komt onder het puin terecht. De dader zelf komt bij de detonatie om het leven. De Tessijnse politie gaat er inmiddels van uit dat de explosie een doelbewuste val was. Met de schoten in het luchtledige moesten kennelijk hulpdiensten het gebouw in worden gelokt.

De beide sterfgevallen hebben het Bleniodal en heel Tessin geschokt. Voor ons van IG Wild beim Wild is dit geval geen betreurenswaardig op zichzelf staand geval. Het voegt zich in een reeks gevallen die wij in onze rubriek Criminaliteit & jacht documenteren, waarin hobbyjagers in het bezit waren van wapenonderdelen of waarin de combinatie van wapentoegang en persoonlijke crisis tot geweldsdaden tegen mensen leidde.

De door ons gedocumenteerde gevallen staan niet in een luchtledige ruimte: opsporingsinstanties en rechtbanken in Zwitserland worden telkens weer geconfronteerd met delicten waarbij bewapende hobbyjagers en jachtuitrusting een rol spelen, van stroperij tot en met zware geweldsdelicten.

Bevestigd: de dader was hobbyjager

Op schriftelijke navraag bij de RSI-redactie, gebaseerd op de uitspraken van de Tessiner recherchepolitie op de persconferentie van 13 juli 2026: de dader zou hobbyjager («cacciatore») zijn geweest. RSI bestempelde dit als «fatto accertato e confermato», als een vaststaand en bevestigd feit.

Eveneens bevestigd: de man was legaal in het bezit van meerdere wapens. Bij het schot op zijn ex-vrouw voor de kliniek hoorde niemand een knal, waarom de politie uitgaat van het gebruik van een geluidsdemper. De ballistische onderzoeken zijn volgens RSI nog niet afgerond.

De doorslaggevende openstaande vraag: waar komt de geluidsdemper vandaan?

Precies hier ligt de kern, die verder reikt dan het individuele geval. Geluidsdempers zijn volgens de Zwitserse wapenwet in principe verboden. Uitzonderingen kunnen kantons in wezen verlenen voor bepaalde vergunningscategorieën, waaronder personen met een jachtpatent.

Op de concrete vraag of de dader over een dergelijke jachtrechtelijke uitzonderingsvergunning voor de geluidsdemper beschikte, kon RSI (stand: 14 juli 2026) geen bevestiging geven. Volgens RSI blijft onduidelijk:

• of het bij Faido gebruikte wapen tot de geregistreerde wapens van de man behoorde,
• of het bezit van de geluidsdemper legaal of illegaal was,
• welke instantie een eventuele uitzonderingsvergunning zou hebben verleend en voor welk doel,
• of de «diverse wapens» geheel of gedeeltelijk een jachtarsenaal vormden.

Het onderzoek van het Tessiner openbaar ministerie, gecoördineerd door officier van justitie Petra Canonica Alexakis, duurt voort.

Geen op zichzelf staand geval: twee gedocumenteerde patronen

De zaak van Faido en Leontica staat niet op zichzelf. Ze raakt aan twee patronen die wij in onze rubriek Criminaliteit & Jacht al meermaals hebben gedocumenteerd:

Ten eerste: hobbyjagers en illegale geluidsdempers in Tessin. Pas onlangs hebben wij bericht over een Tessiner hobbyjager die als stroper werd veroordeeld, inclusief geluidsdemper, nachtkijker en illegale lokvallen. De zaak van Faido is daarmee al het tweede gedocumenteerde Tessiner geval in korte tijd waarbij een hobbyjager in verband staat met een geluidsdemper, eenmaal als veroordeelde stroper, eenmaal als vermoedelijke dader van een femicide. Dat werpt de vraag op hoe consequent de kantonale controle op de jachtrechtelijke uitzonderingsvergunningen voor geluidsdempers werkelijk is.

Ten tweede: geweld door hobbyjagers in persoonlijke crises. In de regio circuleerden volgens meerdere Tessijnse media aanwijzingen dat de dader wrok en woede in zich droeg. Mocht dat bevestigd worden, dan zou de zaak aansluiten bij een ander door ons gedocumenteerd patroon: herhaaldelijk hebben wij zaken uitgewerkt waarin hobbyjagers in het eindstadium mensen doodden, met gebruikmaking van hun jachtwapens en hun vertrouwdheid in de omgang met dodelijk geweld.

Waarom ons dit bezighoudt

De toegang tot geluiddempers wordt in de Zwitserse wapenwetgeving feitelijk een privilege van bepaalde vergunningscategorieën, waaronder hobbyjagers. De zaak van Faido toont op exemplarische wijze hoe deze bevoorrechte rechtspositie, gecombineerd met een in principe als onproblematisch voorgesteld wapenbezit van hobbyjagers, in het ergste geval een dodelijk gevaar voor mensen kan worden, en dat herhaaldelijk, niet als een betreurenswaardig incident.

Waarom plezier in het doden geen onschuldig vrijetijdsmotief is

Mensen die er plezier in vinden om levende wezens te doden en daarvoor te betalen, vertonen vanuit psychologisch oogpunt geen normaal vrijetijdsgedrag. Dit gedrag druist in tegen fundamentele mechanismen van empathie, medeleven en morele remming, zoals die bij het merendeel van de psychisch gezonde mensen aanwezig zijn. Psychologisch gezien gaat het om afwijkend geweldsgedrag, ook al wordt het politiek of cultureel getolereerd.

Plezier in het doden is een klassiek kenmerk van lustgedreven geweld. De geweldsdaad zelf werkt belonend. Niet het resultaat, niet de noodzaak, maar het doden. Dit is geen randverschijnsel, maar in de geweldspsychologie duidelijk beschreven.

Wie de hobbyjacht als plezier ervaart, vertoont een psychologisch problematische geweldsmotivatie, die historisch en structureel verwant is aan autoritaire en ontwaardende ideologieën.

Wij blijven deze zaak volgen en zullen berichten zodra het openbaar ministerie meer informatie over de herkomst van het wapen publiceert.

Volgens de IG Wild beim Wild is er voor hobby-jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidskeuringen naar Nederlands voorbeeld en een bindende leeftijdsbovengrens. De grootste leeftijdsgroep onder de hobby hunters is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, tragere reactietijden, concentratiestoornissen en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalsanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en dodelijke slachtoffers vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige berichten over jachtongevallen, dodelijke misgrepen en het misbruik van jachtwapens maken een structureel probleem zichtbaar. Het particuliere bezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor recreatieve doeleinden onttrekt zich grotendeels aan een voortdurende controle. Vanuit het oogpunt van de IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die berust op vrijwillig doden en tegelijkertijd aanzienlijke risico's voor mens en dier veroorzaakt, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische minachting van niet-menselijke dieren enkel op grond van hun soortbehoren. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van hobby hunting is een kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein wordt zo sterk gekenmerkt door verbloemende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld genormaliseerd wordt, dienen verhalen vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, verifieerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.