Drie recreatieve jagers veroordeeld: rechtbank bevestigt het recht om drijfjachten te filmen

De Tribunal correctionnel d’Orléans heeft op 19 juni 2026 drie recreatieve jagers schuldig bevonden aan poging tot diefstal in vereniging.

De mannen hadden de jachtkritische activist Pierre Rigaux de mobiele telefoon willen ontrukken waarmee hij een drijfjacht te paard filmde. De feiten dateren van 23 november 2024 in het bos van Orléans.

Wat er gebeurde

Op die dag volgde Rigaux een «chasse à courre», de in Duitsland en Zwitserland allang verboden drijfjacht met hondenmeuten te paard, en documenteerde deze met zijn telefoon. Meerdere betrokkenen raakten met hem in conflict. Drie van hen probeerden hem het apparaat uit de hand te nemen.

Voor de rechtbank gaf een van de beklaagden toe naar de telefoon te hebben gegrepen, maar legde het anders uit: het ging niet om diefstal, maar om het wissen van de opnames. Men wilde niet gefilmd worden, omdat Rigaux de beelden niet voor documentatie, maar voor de afschaffing van de recreatieve jacht gebruikt. Het zou al de derde keer zijn geweest dat hij gefilmd werd.

De juridische beoordeling

Officier van justitie Grégoire Hue maakte duidelijk dat al een tijdelijke toe-eigening van de telefoon volstaat om een poging tot diefstal vast te stellen. De rechtbank volgde deze lijn. De drie beklaagden werden veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete van 500 euro en moeten Rigaux daarnaast 100 euro schadevergoeding betalen.

Oorspronkelijk stonden ook beschuldigingen als geweld en doodsbedreigingen ter discussie. Na het onderzoek werden deze echter niet voor de rechtbank vervolgd. Wat overbleef was uitsluitend het grijpen naar de smartphone.

Een erkend recht om de recreatieve jacht te filmen

Rigaux verwelkomde het vonnis op de sociale media. Hij ziet er een bevestiging in van het recht om activiteiten van de recreatieve jacht in het staatsbos te filmen. Precies dat is de kern die de jachtpers in haar berichtgeving liever verzwijgt: wie een openbare activiteit in een openbaar bos documenteert, handelt rechtmatig. Wie daarop reageert door naar andermans eigendom te grijpen, maakt zich strafbaar.

In het openbaar toegankelijke staatsbos geldt de recreatieve jacht als een collectieve, openbaar zichtbare activiteit zonder recht op beeldbescherming. Het filmen wordt gedekt door het gerechtvaardigde informatiebelang, in Frankrijk net zozeer als in Duitsland en Zwitserland.

De Société de vénerie had voor de zitting verklaard dat zij elke vorm van geweld veroordeelt, maar bekritiseerde tegelijkertijd methoden die zij als provocerend en op schandaal gericht omschreef. Dezelfde organisatie had zich ook in andere gevallen demonstratief van geweldplegingen gedistantieerd, terwijl de gedocumenteerde praktijken voor zich spraken.

De verraderlijke les van de jachtpers

Opmerkelijk is welke les delen van de Franse jachtmedia uit het vonnis trekken. In plaats van de daad zelf in vraag te stellen, luidt de teneur: recreatieve jagers moeten kalm blijven en in geen geval naar de telefoon of camera grijpen, omdat anders het beeld van de hele recreatieve jacht schade lijdt. Het gaat dus niet om recht of onrecht, maar om de publieke uitstraling. Niet het filmen baart zorgen, maar dat het aan het licht komt.

Precies hier ligt het pijnpunt. Een activiteit die transparante observatie schuwt en bij het filmen reflexmatig naar andermans apparaten grijpt, onthult hoe weinig zij bestand is tegen het publiek. De camera wordt een bedreiging, omdat wat gefilmd wordt ongemakkelijk is.

De zaak voegt zich in een groeiend aantal conflicten tussen recreatieve jagers en hun critici in Frankrijk. Pas onlangs stonden recreatieve jagers in een andere procedure wegens vermoedelijke stroperij voor de rechter, en ook in de verhouding tussen landbouwers en recreatieve jagers laaien de spanningen steeds verder op.