Czechy: hobby-myśliwy zastrzelił hobby-myśliwego

Nie przez kłusownika. Nie przez uzbrojonego włamywacza. Nie: przez współmyśliwego.

Grupa sprawców to więc zwarta społeczność, a miejsce zbrodni to obszar, którym rzekomo „władają": las.

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że myśliwi rekreacyjni z upodobaniem przedstawiają się jako ostatni znawcy przyrody biegli w posługiwaniu się broń, brzmi to niemal ironicznie: branża, która twierdzi, że umie bezpiecznie regulować populacje dzikich zwierząt, nie jest w stanie nawet zapewnić, żeby jej członkowie nie zabijali się nawzajem.

Hobby, w którym „braki w bezpieczeństwie" są normą

Lobby łowieckie znowu będzie mówić o „tragicznym nieszczęśliwym wypadku". Jednostkowy los. Zły traf. Ale kto znaczy fakty, wie: te rzekomo pojedyncze przypadki powtarzają się z regularnością zepsutego zegara z kukułką.

Tylko w Europie:

• co roku tysiace wypadkow na polowaniach
• setki ofiar smiertelnych
• niezliczone ranne lub zabite zwierzęta domowe, krowy, konie czy ludzie
• a do tego znacznie więcej „prawie trafień", które nigdy nie trafiają do statystyk

Łowiectwo rekreacyjne jest jedyną aktywnością rekreacyjną, w której co roku z góry wkalkulowuje się kilka ofiar i nazywa to „opieką nad populacją".

Militarne manewry, które sprzedaje się społeczeństwu jako „ochronę przyrody"

Śmiertelny strzał w Czechach padł 15.11.2025 podczas polowania zbiorowego z udziałem gości z zagranicy w regionie Tachov, około godziny 16:00, w pobliżu wsi Kladruby. To forma polowania, w której dziesiątki strzelców i naganiaczy wpuszcza się jednocześnie do lasu, zwierzęta w panice pędzi się w kierunku kul i liczy się, że w ferworze walki nikt nie trafi we wszystko oprócz tego, co powinien trafić.

Polowania zbiorowe niezawodnie dostarczaja:

• rykoszetow
• postrzalow
• calkowicie chybionych trafien
• i zdumiewajacej ilosci wymowek

Gdyby taką koncepcję testowano w jakiejkolwiek innej branży, np. w ruchu drogowym, byłaby ona już dawno zakazana. Ale w łowiectwie rekreacyjnym nazywa się to „tradycją" i sprzedaje jako konieczność.

Łowiectwo rekreacyjne jest jedyną prywatną formą rekreacji, która pozwala objąć całą populację ludzką ogromnym plenerowym obszarem ryzyka. Bez znaków ostrzegawczych. Bez zabezpieczeń. Bez wcześniejszej informacji.

Waldspaziergang in Gefahr: Wenn die Hobby-Jagd Angst macht

Podczas gdy piechurzy, rodziny i sportowcy sądzą, że przebywają na łonie natury, w rzeczywistości poruszają się w niewidzialnym korytarzu zagrożenia, charakteryzującym się:

• nieprzewidywalne katy strzalu
• zla widocznosc
• sytuacje stresowe
• bledne oceny
• oraz nadzieja, ze strzelec „cona dobrze wycelowal”
• Wszyscy inni musza ponosic ryzyko

Łowiectwo rekreacyjne jest zatem jedyną formą spędzania wolnego czasu, przy której osoba postronna może odczuwać ulgę, gdy wraca do domu żywa.

Środowisko myśliwskie ponownie będzie mówić o „tragedii”. Może o „zawodzącej technice”. Może o „ciemnym lesie” lub „chaosie sytuacji”.

Nie powinniśmy jednak dłużej udawać, że łowiectwo rekreacyjne jest tradycyjnym, chronionym dobrem kultury. Jest ono zagrożeniem dla bezpieczeństwa dzikich zwierząt, zwierząt domowych, ludzi i samej przyrody.

67-letni myśliwy zginął, ponieważ toleruje się system, w którym broń jest używana w sytuacjach, w jakich nikt nie powinien nosić takiej broni. To nie pech. To nie los. To przewidywalny skutek.

Zdaniem IG Wild beim Wild dla hobby-myśliwych konieczne są coroczne medyczno-psychologiczne badania predyspozycji, wzorowane na modelu holenderskim, a także wiążąca górna granica wieku. Największą grupą wiekową wśród hobby-myśliwych jest dziś grupa 65+. W tej grupie statystycznie wyraźnie nasilają się ograniczenia związane z wiekiem, takie jak pogarszający się wzrok, wolniejszy czas reakcji, osłabiona koncentracja i deficyty poznawcze. Jednocześnie analizy wypadków pokazują, że liczba poważnych wypadków łowieckich z osobami rannymi i śmiertelnymi ofiarami znacząco rośnie od średniego wieku wzwyż.

Regularne doniesienia o wypadkach łowieckich, śmiertelnych błędach i nadużyciach broni myśliwskiej ukazują problem strukturalny. Prywatne posiadanie i używanie śmiercionośnej broni palnej w celach rekreacyjnych w dużej mierze wymyka się ciągłej kontroli. Z punktu widzenia IG Wild beim Wild nie jest to dłużej możliwe do zaakceptowania. Praktyka oparta na dobrowolnym zabijaniu, która jednocześnie stwarza poważne ryzyko dla ludzi i zwierząt, traci swoją społeczną legitymację.

Hobbystyczni Łowiectwo opiera się ponadto na specyzmie. Specyzm oznacza systematyczne deprecjonowanie zwierząt pozaludzkich wyłącznie ze względu na przynależność gatunkową. Można go porównać do rasizmu czy seksizmu i nie da się go usprawiedliwić ani kulturowo, ani etycznie. Tradycja nie zastępuje moralnej refleksji.

Zwłaszcza w obszarze hobbystycznych polowań krytyczna analiza jest niezbędna. Niewiele innych dziedzin jest tak mocno naznaczonych upiększającymi narracjami, półprawdami i celową dezinformacją. Tam, gdzie przemoc jest normalizowana, narracje często służą jej usprawiedliwieniu. Dlatego przejrzystość, weryfikowalne fakty i otwarta debata społeczna są niezbędne.