Tsjechië: een recreatieve jager schiet een recreatieve jager dood

Niet door een stroper. Niet door een gewapende inbreker. Nee: door een medejager.

De groep daders is dus een hechte gemeenschap en de plaats delict een plek waar zij naar eigen zeggen “de baas” zijn: het bos.

Als je bedenkt dat recreatieve jagers zichzelf graag afschilderen als de laatste wapenkundige natuurkenners, is het bijna ironisch: een branche die beweert wilde dieren veilig te kunnen reguleren, slaagt er niet eens in elkaar niet dood te schieten.

Een hobby waarbij “veiligheidstekorten” normaal zijn

De jachtlobby zal weer spreken over een “tragisch ongeluk”. Individueel lot. Pech. Maar wie de feiten kent, weet: deze zogenaamde op zichzelf staande gevallen doen zich voor met de regelmaat van een kapotte koekoeksklok.

Alleen al in Europa:

• jaarlijks duizenden jachtongevallen
• honderden doden
• talloze gewonde of gedode huisdieren, koeien, paarden of mensen
• en nog veel meer “bijna-treffers” die nooit in de statistieken belanden

De recreatieve jacht is de enige vrijetijdsbesteding waarbij men blijkbaar elk jaar een paar slachtoffers incalculeert en het “wildbeheer” noemt.

De militaire manoeuvre-oefening die men de bevolking verkoopt als “natuurbescherming”

Het dodelijke schot in Tsjechië viel op 15-11-2025 tijdens een drijfjacht met buitenlandse jachtgasten in de regio Tachov, rond 16 uur, in de buurt van het dorp Kladruby. Dit is de jachtvorm waarbij men tientallen schutters en drijvers tegelijk het bos in stuurt, dieren in paniek richting de kogels jaagt en hoopt dat niemand in het heetst van de strijd iets anders raakt dan wat hij zou moeten raken.

Drijfjachten leveren betrouwbaar op:

• ricochetten
• schampschoten
• compleet verkeerde treffers
• en een verbazingwekkende hoeveelheid excuses

Zou men dit concept in elke andere branche testen, bijvoorbeeld in het wegverkeer, dan zou het allang verboden zijn. Maar bij de recreatieve jacht noemt men het “traditie” en verkoopt men het als noodzaak.

De recreatieve jacht is de enige privévrijetijdsbesteding waarbij de hele bevolking wordt betrokken in een enorme buitengebied met risico's. Zonder waarschuwingsborden. Zonder afzettingen. Zonder voorafgaande informatie.

Waldspaziergang in Gefahr: Wenn die Hobby-Jagd Angst macht

Terwijl wandelaars, gezinnen en sporters denken dat ze in de natuur onderweg zijn, bevinden ze zich in werkelijkheid in een onzichtbare gevarencorridor, gekenmerkt door:

• onvoorspelbare schothoeken
• slecht zicht
• stresssituaties
• verkeerde inschattingen
• en de hoop dat de schutter “toch wel goed gemikt heeft”
• Alle anderen moeten het risico dragen

De recreatieve jacht is daarmee de enige vrijetijdsbesteding waarbij je als buitenstaander opgelucht mag zijn wanneer je levend thuiskomt.

De jagers zullen het opnieuw over “tragiek” hebben. Misschien over “falende techniek”. Misschien over het “donkere bos” of de “hectiek van de situatie”.

Maar we moeten niet langer doen alsof de recreatieve jacht een traditioneel, beschermd cultureel erfgoed is. Het is een veiligheidsrisico voor wilde dieren, huisdieren, mensen en voor de natuur zelf.

De 67-jarige jager is overleden omdat een systeem wordt getolereerd dat wapens inzet in situaties waarin niemand zulke wapens zou mogen dragen. Geen pech. Geen noodlot. Een voorspelbaar resultaat.

Volgens IG Wild beim Wild zijn er voor hobby jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidskeuringen naar Nederlands voorbeeld nodig, alsook een bindende leeftijdsgrens. De grootste leeftijdsgroep onder recreatieve jagers is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, vertraagde reactietijden, concentratiezwakte en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en doden vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige berichten over jachtongevallen, dodelijke fouten en misbruik van jachtwapens tonen een structureel probleem aan. Het privébezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor vrijetijdsdoeleinden onttrekt zich grotendeels aan continue controle. Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die berust op vrijwillig doden en tegelijk aanzienlijke risico's voor mens en dier met zich meebrengt, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby Jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische minachting van niet-menselijke dieren enkel op basis van hun soort. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en is noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van recreatieve jacht is kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein wordt zo sterk gekenmerkt door verhullende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld genormaliseerd wordt, dienen narratieven vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, controleerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.