Anglia: WWF kończy wsparcie dla łowiectwa trofeowego

Organizacja ochrony przyrody WWF w Anglii kończy swoje poparcie dla łowiectwa trofeowego na dzikie zwierzęta po tym, jak naciski wywarli członkowie i darczyńcy, jak donosi The Times.

Sir Ranulph Fiennes jest siłą napędową ruchu przerażonych darczyńców w Anglii, którzy żądają zwrotu swoich pieniędzy po tym, jak okazało się, że minister środowiska Michael Gove od WWF usłyszał, że zakaz importu trofeów z grubej zwierzyny mógłby zaszkodzić gatunkom, takim jak na przykład niedźwiedź polarny.

Atak na WWF prowadzi ponadto jeden z czołowych aktywistów na rzecz zwierząt w Wielkiej Brytanii: Eduardo Gonçalves, założyciel kampanii na rzecz zakazu łowiectwa trofeowego, były dyrektor zarządzający Ligi przeciwko okrutnym sportom i były menedżer kampanii WWF.

Zmiana stanowiska wynika również z nowego wydania Killing Game: The Extinction Industry, książki Eduarda Gonçalvesa, w której twierdzi on, że organizacja charytatywna WWF udzielała branży łowiectwa trofeowego praktycznego i lobbystycznego wsparcia.

6 lipca The Times opisał jego ujawnienia, a Sir Ranulph Fiennes napisał następnie na Facebooku: «Jestem wstrząśnięty, odkrywając, że dawniej bardzo szanowana organizacja charytatywna na rzecz dzikich zwierząt WWF wspiera coś tak chorobliwego i okrutnego jak łowiectwo trofeowe. WWF prosi nas o wpłaty na ratowanie zagrożonych zwierząt, a jednocześnie w następnym oddechu finansuje zniszczenie i wymieranie tych samych stworzeń. To jest zarówno hipokryzja, jak i głębokie rozczarowanie. Na najbardziej podstawowym poziomie jest to całkowite oszustwo wobec zaufania publicznego! Być może darczyńcy mają prawo żądać zwrotu swoich pieniędzy?»

Wiele osób zareagowało i przekazało, że w odpowiedzi na skandal wstrzymało swoje polecenia zapłaty i darowizny.

Peter Egan, aktor, napisał na Facebooku, że jest «całkowicie zdumiony prawdziwą skalą szokującego podwójnego standardu WWF w odniesieniu do Łowiectwo trofeowe. Naprawdę uważam, że nie możemy dłużej tego popierać ani pozwalać WWF wspierać obrzydliwych hobby, takich jak łowiectwo trofeowe. To barbarzyństwo, nieludzkie i całkowicie pozbawione życzliwości czy współczucia. Czy chcemy, aby organizacje charytatywne zabierały nasze datki, by wspierać psychopatów?»

Brytyjski oddział WWF, według informacji «The Times», jest obecnie postrzegany jako organizacja, która dokonała zwrotu o 180 stopni i przyjęła ostrzejszy kurs wobec łowiectwa trofeowego, podobnie jak rząd brytyjski, który co do zasady zobowiązał się do zakazania łowiectwa trofeowego, a tym samym przywozu trofeów.

W oświadczeniu dla «Timesa» rzecznik WWF-UK powiedział:

Nasze stanowisko od początku było w istocie jasne — WWF-UK od dawna stoi na stanowisku, że nie popieramy, nie finansujemy ani nie zachęcamy do zabijania zwierząt dla trofeów, a także nigdy nie sprzeciwialiśmy się propozycjom rządu dotyczącym zakazu importu trofeów łowieckich do Wielkiej Brytanii.

Rząd musi zapewnić, aby każdy zakaz uwzględniał potencjalny wpływ na źródła utrzymania i prawa ludów tubylczych oraz społeczności lokalnych, tak aby uniknąć niezamierzonych konsekwencji dla społeczności lokalnych lub dzikich zwierząt.

Przyroda znajduje się w kryzysie i zagrożone są nie tylko gatunki, na które poluje się dla trofeów — dzikie zwierzęta są znacznie bardziej zagrożone przez niszczenie ich siedlisk w wyniku wylesiania pod rolnictwo, górnictwo i inne cele.

Rząd musi zrobić więcej niż tylko zatrzymać import trofeów łowieckich i powinien zakazać importu wszelkich produktów, które przyczyniają się do zabijania tych zwierząt poprzez napędzanie wylesiania.

Łowiectwo trofeowe nie jest ochroną gatunków

Z chciwości na wyjątkowe trofeum łowieckie łowcy trofeów w znacznym stopniu zmniejszają populacje zwierząt.

Z badania naukowego dotyczącego łowiectwa rekreacyjnego na lwy w Tanzanii wynika na przykład, że legalne łowiectwo trofeowe – a nie kłusownictwo czy utrata siedlisk – jest głównym czynnikiem wyraźnego spadku liczebności dzikich zwierząt.

Ogromne sumy, które myśliwi rekreacyjni wydają na wyprawę łowiecką, nie trafiają do ubogiej ludności ani do administracji parku narodowego, lecz niemal wyłącznie do kieszeni organizatorów podróży i właścicieli farm łowieckich. Z analizy ekonomicznej łowiectwa trofeowego w Afryce wynika, że zaledwie 3 procent wpływów z polowań trofeowych trafia do miejscowej ludności. Z ekonomicznego punktu widzenia turystyka łowiecka odgrywa w większości krajów jedynie nieznaczną rolę. W Namibii na przykład łowiectwo trofeowe wnosi zaledwie 0,27 procent do produktu krajowego brutto, podczas gdy turystyka przyrodnicza – 4,2 procent.

Większość turystów, również tych z Anglii, chce zobaczyć nienaruszony świat zwierząt – z czego w dłuższej perspektywie korzysta także miejscowa ludność.

Za to, że do tej pory nie udało się na przykład położyć kresu rzezi słoni, współodpowiedzialność ponosi WWF.

Wniosek 29 państw afrykańskich zgłoszony na konferencji CITES poświęconej ochronie gatunków w 2016 roku, by nadać wszystkim afrykańskim słoniom najwyższy status ochronny, został wyraźnie odrzucony przez koncern z pandą w logo – wpłynął on w ten sposób na wielu decydentów (np. na UE, której głosowanie ostatecznie przesądziło o odrzuceniu wniosku).

To, że słonie z Namibii, Zimbabwe i RPA są nadal wpisane do załącznika II CITES (a nie do załącznika I, który zapewniałby najwyższą ochronę), ma między innymi ten skutek, że wolno handlować skórą i włosiem słoni oraz rzeźbami, a w Zimbabwe nadal można odławiać z natury młode słonie w celach komercyjnych i sprzedawać je na przykład do Chin. Nie tylko zmniejsza to populację, lecz także wiąże się z najwyższym stopniem okrucieństwa wobec tych niezwykle inteligentnych i społecznych zwierząt. Więcej na ten temat Problem ochrony zwierząt: łowiectwo rekreacyjne oraz Mity łowieckie na stronie wildbeimwild.com.

Niezależni eksperci są w dużej mierze zgodni, że konieczny jest absolutny i bezterminowy zakaz handlu jakąkolwiek kością słoniową, aby ograniczyć kłusownictwo i uchronić słonie przed wyginięciem. Strategia ta już w przeszłości okazała się skuteczna: wprowadzony w 1989 roku międzynarodowy zakaz handlu doprowadził do załamania rynków zbytu i spadku cen. Nielegalny handel i kłusownictwo praktycznie ustały.

Jednak za zgodą WWF w 2008 roku ponownie dopuszczono sprzedaż kości słoniowej do Chin i Japonii – ze zgubnymi skutkami dla słoni.

WWF wspiera wyzyskujące projekty oparte na łowiectwie rekreacyjnym i uczestniczy w ich realizacji – zamiast angażować się na rzecz etycznych koncepcji zarządzania przyrodą i dzikimi zwierzętami.

Źródła:

1. WWF kończy wspieranie polowań trofeowych na zwierzęta po ujawnieniu afery
2. WWF pod ostrzałem krytyki w związku z polowaniami trofeowymi