Gevolgen van recreatieve jacht voor wilde dieren in Duitsland

De “passie voor het doden”

Precies op relevante pagina’s van sociale media, uit de jachtscene, wordt deze “passie voor het doden” door recreatieve jagers vaak heel precies beschreven.

“Het gevoel van macht” wordt daar heel uitgebreid beschreven, net zoals het moment van doden “als kick” wordt ervaren, wanneer dit via het richtkijkerbeeld van veraf wordt afgehandeld, waarbij dus met passie dieren worden gedood.

Volgens prof. dr. Reichholf (“Jacht reguleert niet”) is een zeer, zeer groot deel van de recreatieve jacht niet alleen overbodig, maar schaadt het ook ernstig de natuur, het wild, de bossen, de biodiversiteit, onze levensbasis. Het beheer van de recreatieve jacht plant afschot via het afschotplan en dwingt dit ook af met een dwangsom bij niet-naleving.

De controle gebeurt via de jaarlijkse jachtstrekking. Het systeem daarachter is gericht op het houden van de voortplanting op de curve van de maximaal mogelijke populatie, voor nog meer wild, voor nog meer recreatieve jagers.

403.000 recreatieve jagers, slechts 1.000 beroepsjagers

De recreatieve jacht dus, inmiddels hebben we meer dan 403.000 recreatieve jagers in Duitsland en slechts ongeveer 1.000 beroepsjagers, dient alleen de behoeftebevrediging van enkelen, maar niet de natuur. Inmiddels hebben we in Duitsland een van de hoogste wilddichtheden, en dan wordt voor iedereen duidelijk dat de ons verkochte “populatieregulering”, de “zorg en verzorging”, volledig faalt.

Zeer veel thema’s in de natuur raken direct of indirect aan de recreatieve jacht. Vanwege de huidige (onder andere) volledig kapotte bossen zouden we dit buitengewoon belangrijke thema natuur niet alleen aan de kleine maar luidruchtige fractie van de recreatieve jagers moeten overlaten.

Aan het thema recreatieve jacht zijn heel veel onderwerpen verbonden, waarvan men zich pas bewust wordt als men zich er dieper in verdiept. Op dit moment is dat het thema van de populatieregulering voor de wolf, geëist door recreatieve jagers. Iedereen die zich een beetje met wolven heeft beziggehouden, weet dat dit helemaal niet werkt, net zoals dit bij het wilde zwijn ook volledig heeft gefaald.

Jachtdruk drukt edelherten de bossen in

Ook een geliefd onderwerp zijn de vraatschade door edelherten. Deze nobele, grote wilde dieren, die vroeger op uitgestrekte gebieden, op weilanden leefden, duidelijk minder schuw waren, en veel liever gras en kruiden aten, worden door de extreem hoge jachtdruk de bossen in «gedrukt». Daar knagen ze, alleen uit grote honger, de bast van de bomen af, en schaden zo het bos!

Of de populatie van de wilde zwijnen, pas de bejaging heeft die extreem aangewakkerd. Werden er in de jaren tachtig ongeveer 120.000 dieren gedood, tegenwoordig zijn dat er in de jachtstrekken jaarlijks bijna 800.000 (zie Jagdstrecken DJV).

De vossenjacht, ook met de nevenonderwerpen vallen en kunstburchten, sterven de mooie dieren volkomen voor niets, ze worden zinloos en zonder enig nut alleen voor de lol bejaagd. Bijna iedereen weet tegenwoordig van jachtvrij Luxemburg, waar ook de knaagdierpopulatie gezonder blijft en de muizen 80% minder borreliose-erregers met zich meedragen. Nog afgezien van het feit dat de populatie zich daar heeft genivelleerd en niet verder toeneemt, «geen plaag wordt», zoals vaak op domme wijze wordt beweerd. De natuur kan het gewoon beter.

Het thema natuurbeschermingsgebieden, die in feite geen echte natuurbeschermingsgebieden zijn, aangezien er overal nog steeds op dezelfde manier wordt gejaagd.

Rewilding, het idee voor biodiversiteit, of het nu op kleine oppervlaktes of in grote projecten is, komt in Duitsland niet eens ter sprake, omdat de gedachte dat de natuur zichzelf zou kunnen reguleren voor recreatieve jagers ondenkbaar is.

Onwetenschappelijke argumenten van de lobby van de recreatieve jacht

Mufflons, plaatselijk geïmmigreerd, ooit voor het jachtvermaak «ingevoerd», net als destijds het damhert, hoewel ze in veel gebieden door de wolf nauwelijks een overlevingskans hebben, omdat hun de natuurlijke omgeving ontbreekt om te kunnen vluchten. De situatie, dus door recreatieve jagers gecreëerd, en gebruikt in de argumentatie tegen de wolf, hoewel ze op veel plaatsen «verwijderd» zouden moeten worden.

Recreatieve jagers beweren vaak volstrekt onwetenschappelijk dat diersoort "A" gedood moet worden, opdat diersoort "B" kan overleven, bijvoorbeeld bij het onderwerp bodembroeders. In deze gebieden worden daarom vossen uitgeroeid, om zo de passie voor het doden een groen tintje te geven, oftewel acceptatie voor de jacht te creëren.

Vergelijkbaar is het bij de reddingsactie voor reekalveren, het volgende bijna al jachtgerelateerde onderwerp, waarbij men mediageniek probeert de recreatieve jagers naast echte dierenbeschermers te positioneren en kalveren te redden, die echter 3-4 maanden later volgens de jachtkalender alsnog worden doodgeschoten.

Ook de wolf zou lang niet zo vaak in negatieve krantenkoppen belanden als hij geen concurrent was voor recreatieve jagers. Elke gelegenheid wordt luidkeels aangegrepen om de voor ons zo belangrijke roofdiersoort wolf, die op volstrekt natuurlijke wijze selecteert, af te schilderen als een moordend monster, doordat de jachtlobby onze oerangsten mobiliseert in plaats van in het belang van de natuur verstandige voorlichting te geven. Ook wordt hier graag mediagenieke samenwerking gezocht met enkele veehouders.

Ik zou dit kunnen aanvullen met talloze andere onderwerpen zoals de marter, de fazant, de haas.

Samen tegen de recreatieve jacht

Het is heel jammer dat bijna alle bovengenoemde afzonderlijke onderwerpen vaak wel degelijk in fantastisch voorlichtingswerk door individuele "dierenvertegenwoordigers" worden behandeld. Zij strijden voor de vos, voor de wolf, of voor het bos, enzovoort. Maar de wortel van al dit leed ligt onder andere in de recreatieve jacht. De wildlifers zouden elkaar schouder aan schouder effectiever moeten steunen om de veel grotere groep mensen uit de bevolking te bereiken, want die hebben een politieke stem.

De groep recreatieve jagers wil zich helemaal niet verder ontwikkelen, laat zelfs geen wetenschap toe en wijst die volledig af. Zelfs gebieden waar bewezen is dat het al decennialang zonder recreatieve jacht werkt, waar de biodiversiteit is toegenomen en de bossen gezonder zijn, worden doodgezwegen; ze passen niet in het plaatje van de lobby en gaan in tegen het perfide belang.

Als we allemaal het onnodige deel van de jacht, de recreatieve jacht, gezamenlijk zouden bestrijden — juist het deel dat verantwoordelijk is voor de problemen — en dit morgen niet meer zouden hebben, zouden veel problemen zijn opgelost en zouden veel kansen zich openen en benut kunnen worden.

Laten we bij elkaar komen en samen de stemmenkrachtige meerderheid informeren.

Bron: Guido Meyer

Dossiers: De vos in Zwitserland: het meest bejaagde roofdier zonder lobby | Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint

Forstwirtschaft, Hobby-Jagd und Wildtiere im Konflikt