Hobbyjacht: waarom doden voor de lol geen natuurbescherming is

Jaar na jaar trekken bewapende hobbyjagers onze bossen in, niet om de natuur te beschermen, maar om levende wezens in het vizier te nemen.

Dieren die niets misdaan hebben, die voelen, lijden en angst ervaren – worden gedegradeerd tot louter doelwit.

In Europa sterven jaarlijks miljoenen wilde dieren door de hobbyjacht, waaronder reeën, wilde zwijnen, vossen, vogels of eenden. De cijfers tonen indrukwekkend aan: het gaat niet om enkele schoten, maar om industriële afschot onder het mom van jacht en wildbeheer.

Niet elk schot doodt onmiddellijk. Veel wilde dieren worden aangeschoten, vluchten gewond weg en sterven na uren of dagen een kwellende dood. Over deze missers zwijgt de jachtlobby, maar zelfs hobbyjagers geven aan dat het aantal nazoekacties met honden aanzienlijk is. In Zwitserland zijn de vrijetijdsmoordenaars verreweg de slechtste schutters die er bestaan, dat ligt vooral aan de opleiding en de praktijk.

Ook voor mensen is de hobbyjacht gevaarlijk. Elk jaar sterven honderden mensen door deze probleemjagers.

Een uitgebreide overzichtsstudie over vrijetijdsjacht op vogels en zoogdieren in Europa (1953–2020) wees uit dat jachtpraktijken “vaak negatieve effecten op biodiversiteit, populaties van wilde dieren en ecosysteemfuncties” hebben. Zo was de hobbyjacht ook een weg voor de introductie van invasieve soorten in Europa, waardoor inheemse ecosystemen verder gedestabiliseerd werden. Bovendien bevordert de hobbyjacht volgens een studie de verspreiding van invasieve soorten. Daarmee wordt de natuur geschaad die ze zogenaamd wil beschermen.

„Buit binnenhalen“, „beheersafschot“, „wildschade reguleren“, deze termen verhullen de realiteit: een dier werd opgejaagd, aangeschoten, bloederig opengereten, heeft vaak een kwellende dood ondergaan of werd zinloos gedood. De jachtterminologie verfraait en ontmenselijkt wat er gebeurt: dood op de drukknop met een geweer.

Veel hobbyjagers pronken met geweien, vachten, geprepareerde koppen. Het lijden van een voelend wezen wordt decor voor de woonkamer. Dat is geen liefde voor de natuur, dat is machtsuitoefening, narcisme, psychologische stoornissen en aanzien ten koste van de zwaksten.

Jacht is geen natuurbescherming

Argumenten als „wildpopulaties moeten gereguleerd worden“ of „zonder jacht raakt het ecosysteem uit balans“ worden vaak aangevoerd. Maar studies tonen aan:

• De toetsing van jachtpraktijken toont aanzienlijke negatieve effecten op wildpopulaties en ecosysteemfuncties.
• De Duitse Dierenbescherming zegt het duidelijk: „Jacht dient niet de bescherming van bedreigde soorten, maar grotendeels de vrijetijdsbesteding.“ Daarmee wordt duidelijk: de hobbyjacht als „natuurlijke regulering“ is in veel gevallen een mythe.

De hobbyjacht is geen vrijwilligerswerk, geen natuurbescherming en geen cultuurgoed, althans niet in de vorm waarin ze vandaag de dag vaak wordt beoefend. Ze is een overblijfsel uit een tijd waarin geweld tegen dieren vanzelfsprekend was. Tegenwoordig weten we meer: we weten dat dieren pijn, verdriet en vreugde ervaren. Ze zijn geen objecten, geen speelfiguren voor wapenfanaten.

De natuur heeft geen gewapende vrijetijdskillers nodig. Ze reguleert zichzelf al miljoenen jaren, voordat de mens ingreep. Wolf, lynx, vos en andere predators nemen die rol op zich. Maar juist deze dieren worden door hobbyjagers genadeloos vervolgd, omdat ze zogenaamd „concurrenten“ zijn. In werkelijkheid vrezen de hobbyjagers alleen voor hun buit.

Het is tijd om het doden uit lust te verbannen, net zoals we heksenverbrandingen, stierengevechten, slavernij en gladiatorengevechten achter ons hebben gelaten. De hobbyjacht is geen recht, ze is een onrecht.

Verdere artikelen

• Zijn hobbyjagers psychopaten?
• Hobbyjagers op de psychoschommel
• Agressie: hobbyjagers beter begrijpen
• Sadisme: hobbyjagers beter begrijpen
• Trofeeën: de lustjacht
• Alcohol: hobbyjagers en het drankprobleem
• Jacht en jagers: psychoanalyse
• Hobbyjagers en het geweld in onze samenleving