Domheid in serie: St. Gallen beëdigt 65 nieuwe recreatieve jagers

Op 12 juni 2026 hebben in het kanton St. Gallen 65 aankomende recreatieve jagers het jachtexamen behaald, ongeveer 80 procent van de kandidaten.

Bij de uitreiking van de bekwaamheidscertificaten benadrukte het kantonale jachtbeheer de «belangrijke verantwoordelijkheid» van het jachtambacht en sprak van een «moderne en verantwoordelijke benadering van de jacht».

Het is de voortzetting van een verhaal dat we al vorig jaar onder de titel Domheid in het kanton St. Gallen hebben gedocumenteerd. Alleen het aantal is veranderd.

Een gesloten systeem

In het kanton St. Gallen worden recreatieve jagers opgeleid, geëxamineerd en gecontroleerd door recreatieve jagers. De examencommissie, de opleidingscommissie en de afdeling Jacht binnen het Bureau voor Natuur, Jacht en Visserij zijn bemand met personen die zelf verbonden zijn aan de recreatieve jacht. Een onafhankelijke vakkundige of ethische controle van buitenaf bestaat niet.

Zo examineert en legitimeert een belangengroep haar eigen vrijetijdsbesteding. In vrijwel geen enkel ander gebied waarin met het leven van gevoelige dieren wordt omgegaan, zou een dergelijke zelfcontrole denkbaar zijn.

Geen op zichzelf staand geval, maar systeem

St. Gallen staat niet alleen. Dezelfde enscenering herhaalt zich jaar na jaar in de kantons, zoals onze serie laat zien: in Solothurn reikt de Landammann de diploma's uit met lof voor «gezonde wildstanden en efficiënte regulering», in Zug belooft het kanton een «diervriendelijke en veilige» jacht, in Luzern, Baselland en in Aargau hetzelfde patroon. Het zijn dezelfde clichés, dezelfde zelflegitimatie. Wat klinkt als een vakkundige waardering, is een kantonoverstijgende standaardtekst.

Een opleiding die niets beschermt

De tekortkomingen beginnen al bij de opleiding zelf. De cursussen voor het jachtexamen worden overwegend gegeven door mensen uit het jachtmilieu, deels met een uitgesproken ideologische achtergrond, en vereisen geen regulier kwalificatiebewijs. Wie het examen haalt, beweegt zich daarna in de echokamer van de jachtpers, die scheve en vaak onjuiste voorstellingen voortdurend herhaalt. In de jachtverenigingen bevestigt men elkaar.

Zo ontstaat geen vakkundige kwalificatie, maar een afgesloten groep die nauwelijks toegankelijk is voor nieuwe informatie. Fataal is dat de lokale pers en de politiek blijven geloven dat onder de jagershoed vakkennis paraat staat, en bij natuuronderwerpen uitgerekend de plaatselijke recreatieve jager raadplegen.

Wat «verantwoordelijkheid» in de praktijk betekent

De werkelijkheid van deze veelbezongen verantwoordelijkheid valt af te lezen aan vos en das. In het kanton St. Gallen worden jaar na jaar duizenden meestal gezonde vossen en dassen gedood, zonder wildbiologische of ecologische reden. De dieren worden niet geschoten om voedsel te verkrijgen, maar belanden in het kadaververzamelpunt.

De wetenschap is hier ondubbelzinnig: weinig bejaagde vossenpopulaties produceren minder nakomelingen, intensieve bejaging werkt via compensatoire voortplanting zelfs averechts. Wat als wildbeheer wordt verkocht, is grotendeels gevolgloos doden. Wij hebben dat in het artikel St. Gallen: Stop het vossen- en dassenbloedbad gedocumenteerd.

Een instantie die wordt geleid door een man die in Rusland wolven jaagt en voor de lol eekhoorns doodschiet, en waarin recreatieve jagers elkaar opleiden, examineren en controleren, is geen natuurbeschermingsdienst. Het is een jachtinstantie met een natuurbeschermingsetiket. Normaal is dat niet. Dat een ethisch en wetenschappelijk niet te rechtvaardigen vrijetijdsactiviteit zichzelf op deze manier beheert en legitimeert, verdient politiek en maatschappelijk een grondige herziening.

Een instantie met een geloofwaardigheidsprobleem

Het probleem reikt tot aan de top. Dienstchef Dr. Dominik Thiel, verantwoordelijk voor het jacht- en wolvenbeleid van het kanton, reisde in 2024 tijdens werktijd en op kosten van de belastingbetaler af naar een meerdaagse wolvenjacht in Rusland en schoot voor de lol een eekhoorn dood om zijn wapen in te schieten. Twee jaar na het schandaal is hij nog steeds in functie. De chronologie staat in het artikel Dominik Thiel: wolvenjager op staatskosten. ook afdelingshoofd Jacht Simon Meier, die bij de uitreiking van de diploma's een welkomstwoord hield, is geen onbekende, zoals Hoe de recreatieve jager Simon Meier op het verkeerde spoor lokt laat zien.

Het kan ook anders

Een tegenmodel ligt voor de hand. Het kanton Genève heeft de recreatieve jacht in 1974 via een volksstemming volledig verboden. Sindsdien nemen twaalf overheidsberoepsjagers het wildbeheer over, met een directe sterftegraad van 99,5 procent. Vossen, marters en dassen worden niet gedood enkel omdat het jachtseizoen is. In plaats daarvan zet men in op verjaging en voorlichting. Het resultaat: de hoogste haziendichtheid van Zwitserland en meer dan 50 jaar zonder juridische betwisting. De bewering dat zonder recreatieve jacht het ecologisch evenwicht instort, is daarmee empirisch weerlegd.

Dossier jachtbeheer St. Gallen

• Dominik Thiel: wolvenjager op staatskosten
• Psychologie van de jacht in het kanton St. Gallen
• Jachtseizoen tot oudjaar: afschotdruk in plaats van wildbeheer
• Jachtbeheer St. Gallen: wolvenbeheer zonder wetenschap en zonder geloofwaardigheid
• Volksverdwazing in het kanton St. Gallen
• Bureau voor Jacht en Onzin in St. Gallen moderniseert de jachtopleiding
• Leugenjager werd afdelingshoofd in het kanton St. Gallen
• St. Gallen: stop het vossen- en dassenbloedbad
• Hoe de recreatieve jager Simon Meier op het verkeerde spoor lokt