Trofeeën: de lustjacht

Geweld en afstomping

Wanneer het eigen leven vol is van vanzelfsprekend uitgeleefd reëel fysiek geweld, ontstaat gewenning, afstomping en uiteindelijk een steeds sterker wordende desensibilisatie ten opzichte van geweld.

De recreatieve jacht bijt zichzelf dus in de staart: het stompt af en verhoogt tegelijkertijd de behoefte aan het uitoefenen van agressie door de vermeende sterkere over de zwakkere, voor trofeeën.

Dit vanzelfsprekend uitgeoefende recht van de sterkste leidt op zijn beurt tot een toenemende verruwing en gebrek aan solidariteit, een toenemend egoïsme, een lagere frustratietolerantie en een steeds grotere bereidheid tot geweld.

Deze negatieve verandering van de gevoelswereld leidt tot een voortdurend versterkende eenzijdige tunnelvisie op wat er in de wereld gebeurt. De gevolgen van de weggedachte alternatieven vormen uiteindelijk de basis voor zichzelf steeds opnieuw legitimerende agressie, voor haat, woede en overtredingen van elke verbale of fysieke aard.

De geweldpleger blijft daardoor gevangen in een zichzelf steeds gelijk reproducerend patroon en het blijft hem daarom onthouden om tot de fijner gestructureerde gedachtenvrijheid van beschaafde mensen te komen.

Een op deze manier geconditioneerd brein kan zich kwalitatief verschillende samenlevingen niet eens meer voorstellen. Het heeft zijn verbeeldingskracht nodig voor puur destructieve gedachten en bijbehorende fantasieën.

Hobby-Jäger und ihr Muster im Gehirn

De beschavingsverworvenheden van empathie, medeleven enzovoort blijven daarom volledig buiten beschouwing of worden bespot.

In een samenleving die haar morele bakens echter voortdurend bijstelt en inmiddels bijvoorbeeld ook het uitbeelden en beoefenen van rookscènes en drinkgelagen niet meer accepteert, is het uitbeelden en beoefenen van de geweldsfantasieën van recreatieve jagers en hun verslaving aan trofeeën evenmin acceptabel.

Daarom spreekt het overweldigende aanbod van moord- en doodslagreizen, waarbij naar believen en naar de dikte van de portemonnee onder het mom van dierenzorg en soortenbehoud wereldwijd mag worden afgeslacht, gemassacreerd, gemarteld en doodgeschoten, boekdelen over dit bijzondere soort tijdsbesteding.

Lustjacht als fenomeen

Men beschouwt het maatschappelijk-sociologische fenomeen van de lustjacht met eenzelfde vreemde blik als de verslaafden in de aangewezen rookhoekjes of een bijeenkomst van alcoholliefhebbers. Men heeft medelijden met degenen die door het leven kennelijk zijn afgestompt en die een uit de tijd gevallen, destructieve vorm van vermaak nodig hebben.

Wie een lustjager gadeslaat die, bevangen door de rilling van zijn overweldigende schietkoorts, door de struiken sluipt, wordt eigenlijk herinnerd aan een jongetje dat, gedreven door almachtsfantasieën, zich bezighoudt met groene "wapentechniek", met zoveel pk's, reikwijdte, doorslagkracht, enzovoort, net als een puberende jongen in het hormoongestuurde alfamannetjesprogramma.

Hij mag er tenslotte ook van dromen om met een superreuzenbulldozer het hele bos, het complete landschap en alle daarin aanwezige dinosaurussen weg te vagen. "Rawumms, weg ermee!"

Alleen jammer als je het vernietigingsprogramma niet meer kunt uitschakelen.

Dan graven deze onbeheersten voortaan in hormonale chaosmodus over de planeet en vinden ze de weg terug naar het midden van het echte, verstandige, verantwoordelijke leven niet meer. De nevenschade van deze schaamteloze, mateloze, ongeremde "graafmachinebestuurders" is overal op onze planeet te zien: gekwelde dieren, ecocide, brandende bossen, uitgebuite hulpbronnen en meedogenloze kapitalistische plunderingen ruïneren en vernietigen onze toekomst. Met de aanvaarding van geweld en de bespotting van empathie hebben deze apocalyptische ruiters allang onze ondergang ingeluid.

Wie plezier beleeft aan het doden, lijdt aan een ernstige persoonlijkheidsstoornis die bij de betrokkenen gepaard gaat met een vrijwel volledig ontbreken van empathie en gewetensroering.

Wanneer individuen met een dergelijke psychopathie andere levende wezens zien lijden en sterven, stimuleert dit een gebied in hun hersenen (striatum/amygdala) dat bekendstaat om het ervaren van onverschillig genot zodra ze medeschepselen kwelling, angst en pijn kunnen toebrengen.

Zulke met genot beleefde geweld- en agressiedaden komen dus voort uit hoogpathologische hersenfunctiestoornissen en gaan doorgaans ook gepaard met ongeremde agressieve en dreigende verbale ontsporingen, zodra een humaan ontwikkelde samenleving matiging en medeleven eist.

Genotjagers vegen de waarde van culturele vooruitgang dan ook net zo graag van tafel als de ‘waarde’ van een levend dier. In plaats daarvan wordt de waarde afgemeten aan de trofeeën die men van zijn lichaam kan afhakken. Dergelijke empathietekorten vormen de basis van elke vorm van oorlogsvoering.

Of het nu gaat om mensen of dieren: wanneer men de zwaarbewapende recreatieve jagers gadeslaat, behangen met hightech-oorlogstuig en zware patroongordels, met entourage en personeel, met jeep en zichtapparatuur, met honden en allerlei denkbare moordinstrumenten, ‘dapper’ in camouflagekleding op weg naar hun slachtoffers, dan denkt men eerder aan een Monty Python-satire dan aan een van de vooraf geplande heldendaden.

Men zou vrolijk kunnen lachen om deze ‘helden’, als ze niet met hun oorlogsarsenaal zo meedogenloos de dierenwereld afslachtten, verhakten en onthoofdden.

Daarbovenop komt dan nog het eeuwig ouderwetse toneelspel: ‘Dappere recreatieve jager presenteert zich zegevierend na volbrachte heldendaad.’ Daarbij drapeert Superman zich ontluisterend exhibitionistisch naast de moeizaam opgetuigde kadavers, wijst triomfantelijk naar trofeeën en wapens, alsof hij zojuist aan een dodelijk gevaar is ontsnapt.

Het laffe schot vanuit een hinderlaag is allang vergeten. Want nu komt het belangrijkste: de trofeeshoot voor de camera. Klik, klik, klik. Kadaverposeren vanuit alle hoeken. Kadavershow voor het world wide web en het familiealbum.

De wereld is inmiddels echter veranderd en heeft zich, met de rijping van de grote hersenschors, geciviliseerd.

Men trekt nu parallellen tussen het kadaverschieten en de opgeblazen, zichzelf prostituerende, sadistische, walging opwekkende psychopaten in de stierenmartelarena's. Hun even belachelijke gedrag, de eveneens trots geshowde moordlust, de hele bijbehorende weerzinwekkende doodswaanzin en de afstotend hooghartige grootheidswaanzin roept enkel nog braakneigingen op. Het is gewoonweg niet mogelijk om zo grondig over te geven als men zou willen bij deze dierenslachters. Meer over dit onderwerp dierenwelzijnsproblemen en criminaliteit en jacht.

U kunt met barmhartigheid alle dieren en onze planeet helpen. Kies mededogen op uw bord en in uw glas. Go vegan.