Petycja: sztuczna nora Schwadernau: zatrzymajcie znęcanie się nad zwierzętami

Stowarzyszenie myśliwych z psami wystawiającymi z kantonu Berno chce zbudować na swoim terenie w pobliżu Schwadernau sztuczną norę lisa – tak zwany tor do norowania – jako obiekt treningowy dla psów myśliwskich.

W kantonie Berno odstrzeliwuje się około jednej piątej wszystkich lisów rudych w Szwajcarii, mimo że eksperci nie widzą w tym żadnego sensu. Łowiectwo niczego nie chroni, łowiectwo nie przynosi żadnego pożytku! Podpisz teraz petycję w sprawie toru do norowania w Schwadernau podpisz!

Jeden z autorów projektu, niejaki Mathias Kunz z Meinisberg, udaje wręcz, że ten okrutny dla zwierząt projekt opiera się na faktach naukowych: Uważa on między innymi, że polowanie na lisa jest bezwzględnie konieczne. Z jednej strony, aby uniknąć przeludnienia, a tym samym rozprzestrzeniania się chorób. Z drugiej strony lis jest drapieżnikiem, który zagraża innym gatunkom zwierząt, takim jak ptaki gniazdujące na ziemi, zające i inne drobne zwierzęta. Polowanie norowe miałoby więc być wkładem w zachowanie bioróżnorodności – fantazjuje myśliwy rekreacyjny w Bieler Tagblatt. Te myśliwskie bajki stoją jednak w całkowitej sprzeczności z wieloletnimi doświadczeniami kantonu Genewa czy na przykład Luksemburga, gdzie polowanie na lisy jest zakazane od kilku lat!

Fakty zamiast myśliwskich bajek i cierpienia zwierząt

Według Szwajcarskiego Centrum Wścieklizny wiadomo, że działania myśliwych rekreacyjnych przyczyniły się wręcz do jeszcze większego rozprzestrzenienia tej choroby, a w przypadku świerzbu lisów itp. jest nie inaczej. Sztuczna nora lisa w Schwadernau niczego w tym nie zmieni. Tą petycją mówimy NIE dla toru do norowania w Schwadernau.

Rzekome zagrożenie dla ptaków łąkowych można włożyć między myśliwskie bajki. Istnieją badania, które uznają wpływ lisów na populacje ptaków za nieistotny i wskazują intensyfikację rolnictwa jako główne zagrożenie dla ptaków gniazdujących na ziemi. Jest to tym bardziej zrozumiałe, gdy uświadomimy sobie, czym głównie żywią się lisy: myszami i dżdżownicami. Lisy są wyjątkowo pożytecznymi zwierzętami dla rolnictwa, a miejscami postrzega się je wręcz jako „policję sanitarną”. Że lisy są ponadto wyjątkowo pożyteczne dla lasów i chronią ludzi przed chorobami, gorliwie tępiąc myszy (uważane za głównych roznosicieli na przykład boreliozy), wie natomiast niewiele osób.

Nasuwa się też pytanie, dlaczego lisy nadal są tak intensywnie zwalczane przez myśliwych, skoro od lat ogólnokrajowa kampania IG Wild beim Wild oraz zaprzyjaźnionych organizacji obnaża łowieckie bajania i okrucieństwo wobec zwierząt, jakiego dopuszczają się tchórzliwi strzelcy z zasadzki.

Społeczna kontrola zagęszczenia reguluje liczebność lisów. Jak wiemy z obszarów wolnych od polowań, struktura społeczna populacji lisów sprawia, że lisy nie rozmnażają się ponad miarę. Jeśli zostawi się je w spokoju, żyją razem w stabilnych wspólnotach rodzinnych, w których potomstwo ma tylko najwyżej postawiona w hierarchii lisica. Wskaźnik urodzeń jest stosunkowo niski, a zagęszczenie populacji pozostaje stałe.

Przemysłowe rolnictwo jest głównym czynnikiem spadku liczebności zagrożonych gatunków, ponieważ niszczy siedliska zwierząt. Nowe pola uprawne, monokultury, nawozy i pestycydy coraz bardziej niszczą naturalne struktury, które są dla nich niezbędne do przetrwania – wraz z nadmiernym nawożeniem kurczy się też baza pokarmowa. Zabijanie zwierząt przez myśliwych rekreacyjnych wywiera jednak dodatkową presję na osłabione populacje i może doprowadzić je na skraj wyginięcia. Absurdalnie, środowisko łowieckie próbuje przypisać spadek liczebności wielu gatunków, takich jak zając szarak, drapieżnikom, na przykład lisowi. Lisy żywią się jednak głównie myszami i dżdżownicami i nie stanowią zagrożenia dla populacji zająca ani dla ptaków gniazdujących na ziemi, z wyjątkiem osobników chorych lub osłabionych. Z jednej strony dla lisa szukanie rzadkiej, a przez to trudnej do znalezienia zdobyczy, które kończy się niepowodzeniem, to strata czasu, z drugiej zdrowy zając nie jest zdobyczą nawet dla najszybszego lisa – dzięki silnym tylnym łapom długouchy potrafi z miejsca wystrzelić do prędkości ponad 70 km/h. Badania pokazują, że zdecydowanie największa część zajęcy zjadanych przez lisy jest pobierana jako padlina.

Sztuczna nora lisia (Schliefanlage) w Schwadernau

W torach do ćwiczeń z norowania (Schliefanlagen) w Schwadernau agresywne psy myśliwskie mają być przygotowywane do praktycznego zastosowania okrutnego dla zwierząt polowania norowego na lisy i borsuki. W tym celu lis zostaje umieszczony w sztucznie zbudowanej norze z wieloma korytarzami i komorami (kotłami), po czym pies musi go wytropić w systemie korytarzy. Nawet jeśli lis i pies pozostają oddzieleni kratą, takie postępowanie wiąże się z ogromnym stresem dla wykorzystywanych i nędznie trzymanych lisów. Myśliwi są dziś tak dobrze wyposażeni technicznie, że pojawia się tu również pytanie o proporcjonalność i rozsądny powód. Cierpienie zwierząt, zarówno lisa, jak i psa, jest z góry zaprogramowane. Przeciwko temu protestujemy tą petycją dotyczącą toru do norowania w Schwadernau.

Lisy w takich torach do norowania przeżywają śmiertelny strach przy każdym kolejnym treningu, o ile nie zmarły z powodu stresu już za pierwszym razem. Co w tym kontekście rozumie się pod pojęciem „opieki odpowiedniej dla gatunku i ochrony zwierząt”, trudno nawet sobie wyobrazić. Tory do norowania to czyste znęcanie się nad zwierzętami. Lisy w torze do norowania w Schwadernau spędzą życie w żałosnej niewoli.

Ostrzeżenie: ten film pokazuje całą brutalność polowania na lisy i nie jest zalecany zwłaszcza dla osób, które nie radzą sobie szybko z przetwarzaniem takich scen.

Podczas polowania norowego wykorzystuje się w nienaturalny sposób wyostrzone psy myśliwskie, aby wypędzić lisy z ich nor, tak by na zewnątrz mogli je zastrzelić czekający myśliwi rekreacyjni. Zwierzę jest szczute na zwierzę i dochodzi do walki zwierząt, która według obowiązującego w Szwajcarii prawa jest zakazana. Myśliwi rekreacyjni o skłonnościach sadystycznych w pełni świadomie godzą się na to, że ich psy są krzywdzone. Często dochodzi do podziemnych walk na śmierć i życie, w których pies i lis wgryzają się w siebie nawzajem i ciężko się ranią. Polowanie norowe wyczerpuje znamiona kilku czynów znęcania się nad zwierzętami zgodnie z art. 26 TSchG.

Z różnych powodów raz po raz dochodzi do sytuacji, w której lis zamiast uciekać okopuje się w norze, staje naprzeciw psa w ślepym zaułku albo pies natrafia na borsuka, który nie ucieknie. Podczas walk zwierzęta wgryzają się w siebie z całych sił, co prowadzi do ciężkich obrażeń klatki piersiowej, łap, pyska i uszu. Jeśli pies po kontakcie lub walce sam zdoła wydostać się na powierzchnię, ma szczęście. Często jednak zdarza się, że z powodu najcięższych obrażeń musi zostać uśpiony przez weterynarza lub weterynarkę.

Szkolenie psów oraz same psy oznaczają wydatki finansowe. Między innymi dlatego psy noszą dziś zazwyczaj nadajnik, dzięki któremu można je zlokalizować pod ziemią. Czasami trzeba je wtedy wykopywać koparkami lub łopatami, co może trwać wiele godzin. Mimo to wciąż zdarza się, że psy dusą się albo nie zostają odnalezione i w męczarniach umierają z pragnienia. Krytyczni wobec polowań w norach i przyjaźni wobec psów myśliwi rekreacyjni twierdzą, że nigdy nie posłaliby swojego psa do lisiej nory i że ściganie lisa w jego ostatniej ostoi stoi w sprzeczności z ideą etyki łowieckiej.

W całym kraju sadystyczne i okrutne dla zwierząt polowanie w norach jest wciąż uprawiane przez niewielką mniejszość (5–10% lisów ginie podczas polowań w norach), czyli przez anachronicznych myśliwych rekreacyjnych w ramach błędnie pojmowanego obcowania z naturą. Powiedzmy w tej petycji NIE dla obiektu do szkolenia psów norowych w Schwadernau!

Pismo odpowiedzi gminy Schwadernau z 24.4.2020 do IG Wild beim Wild: Link