Ustawa o łowiectwie: NIE w interesie lasu górskiego

Równowaga ekologiczna między dzikimi zwierzętami a lasem została zachwiana i zagraża lasom ochronnym.

Bogaty w gatunki las górski jest zagrożony. Tutaj pomagają ryś i wilk. Tylko „nie" dla zrewidowanego prawa łowieckiego ochroni las, rysia i wilka.

Kto przyjrzy się dokładniej młodym drzewom w lesie górskim, ten wie, o co chodzi. Zwierzyna – mowa o dziko żyjących kopytnych, takich jak kozica, jeleń i sarna – od czasu wytępienia sprzed około 100 lat stale się powiększa. Właściwie to pozytywny fakt. Tyle że od ponad 25 lat dzikie zwierzęta w tak dużej liczbie napierają na rozległe obszary lasu. W ten sposób obciążają własne siedlisko. Już na jednej trzeciej powierzchni leśnej Szwajcarii odnawianie się drzew zostało całkowicie uniemożliwione lub trwale osłabione przez zgryzanie, spałowanie i wycieranie rogów. Szczególnie cierpią wrażliwe gatunki drzew, takie jak jodła pospolita, lipa, sosna i dąb. Są to gatunki drzew, na których odporny las w obliczu zmian klimatu szczególnie polega.

Samo łowiectwo rekreacyjne nie jest w stanie utrzymać stałej liczebności zwierzyny. Populacje dzikich zwierząt stale rosną, a wraz z nimi szkody w lesie.

W przeciwieństwie do nizin odnowa lasu górskiego przebiega powoli i ogranicza się do trzech–sześciu gatunków drzew. Ta skromna różnorodność młodego pokolenia lasu jest zagrożona przez selektywne zgryzanie przez zwierzynę, a coraz silniej także przez zmiany klimatu. Jednak właśnie w czasach przemian potrzebujemy różnorodności, aby być przygotowanym na niepewną przyszłość.

Las górski: Ryś i wilk dbają o zdrowy młody las i oszczędzają koszty

Wilki i rysie, które ponownie zawędrowały na obszar Alp, już po kilku latach doprowadziły do wyraźnego zmniejszenia szkód w odnowie lasu.

Zastanawiające: wysokie koszty, które władze publiczne ponoszą na zapobieganie szkodom łowieckim, nie są poruszane w trwającym głosowaniu. Ogrodzenia przeciw zwierzynie, plastikowe gwiazdki chroniące pąki, chemiczne powłoki czy siatki z polietylenu osłaniające korę generują co roku koszty rzędu milionów. Budowle zabezpieczające jako środki zastępcze również grożą kosztami w wysokości milionów franków, jeśli sytuacja ze zwierzyną w lasach ochronnych się nie zmieni, jak na przykład w Riederwald (VS), na Rigi (SZ) i w Surselva (GR).

To, co dawniej w Genewie robiły – również marnie – setki niedzielnych myśliwych, dziś, obok wielu innych zadań, wykonuje wzorowo 11 strażników przyrody. Gdyby było więcej strażników przyrody, którzy interweniują tylko terapeutycznie w przypadku lisa, rysia, wilka, ptaków drapieżnych itd., także w Szwajcarii panowałby większy ład, większa bioróżnorodność i lepsza ochrona przed zagrożeniami naturalnymi. A podatnik zaoszczędziłby przypuszczalnie setki milionów franków, które Konfederacja, kantony i gminy pompują w utrzymanie lasów ochronnych – tam, gdzie problematyczni myśliwi „parkują” i hodują dzikie zwierzęta.

Las i krajobraz kulturowy

Niewielki górski kanton Uri leży w samym sercu Szwajcarii, między Jeziorem Czterech Kantonów a przełęczą św. Gotarda. Od zawsze jest ważnym kantonem tranzytowym na osi północ–południe.

Około 70 procent lasów w kantonie to lasy ochronne. Chronią lokalną infrastrukturę przed zagrożeniami naturalnymi, takimi jak lawiny i osuwiska skalne. Są niezbędne dla życia mieszkańców doliny i warunkiem bezpieczeństwa na intensywnie uczęszczanej autostradzie i linii kolejowej przebiegającej przez Gotard i nad nim.

Poza lasem krajobraz kształtuje drobnostrukturalne rolnictwo. Przez stulecia koszono i wypasano bardziej płaskie miejsca, częściowo w skrajnych lokalizacjach, dostępnych tylko pieszo i bez maszyn.

Od 30 lat jest projekcie lasu górskiego (Bergwaldprojekt) w różnych gminach kantonu Uri – w tym roku w Bürglen, Erstfeld i Schattdorf. W Bürglen i Schattdorf ochotnicy zajmują się pielęgnacją biotopów dzikich zwierząt. Małe polany leśne są koszone kosą, aby dzikie zwierzęta miały dość pożywienia i nie ogryzały młodych drzew. Ponadto oczyszcza się pastwiska z krzewów i wykonuje inne prace konserwacyjne. W Erstfeld uczestnicy robót społecznych zajmują się utrzymaniem dróg leśnych i sierpem przycinają młode drzewa.

„Potrzebujemy lasu. Wymaga on wiele pielęgnacji, aby chronił nas tak, jak sobie tego życzymy”.

Moni Hug, kierowniczka projektu Bergwaldprojekt w kantonie Uri

Inżynier leśnictwa jest zaangażowana od 1993 roku, a od 2003 roku opiekuje się akcjami roboczymi w kantonie Uri. Jej najważniejszym celem jest pokazanie ochotnikom, że ludzie są zależni od lasu. 

30 lat temu zimowa burza Vivian mocno uderzyła w wiele lasów ochronnych – także w niektóre w kantonie Uri. W rezultacie leśnicy górscy od lat 90. intensywnie zajmują się dokumentowaniem rozwoju lasu oraz kontrolą skuteczności swoich działań w zakresie gospodarki leśnej. 

Bergwaldprojekt stanowczo mówi „nie” dla Ustawa łowiecka – głosowanie 27 września 2020 r.