Polowanie na trofea jako ochrona przyrody? Demaskowanie mitów

Mimo narastającego kryzysu biologicznej polowanie na zagrożone gatunki dla trofeów jest wciąż legalne. Ofiarami tej okrutnej praktyki padają często słonie, nosorożce, lamparty, lwy i niedźwiedzie polarne.

UE jest drugim co do wielkości importerem trofeów łowieckich na świecie. Tylko w latach 2014-2018 sprowadzono do niej prawie 15’000 trofeów myśliwskich pojedynczych zwierząt. Branża często posługuje się wprowadzającymi w błąd hasłami, aby usprawiedliwić swoje działania, ale nowy raport, opublikowany przez 30 organizacji pozarządowych z całej Europy i Afryki, naukowo obala te mity. Oto tylko kilka z nich:

Mit: Łowiectwo trofeowe wspiera ochronę przyrody

Fakt: Ma ono negatywny wpływ na populacje zagrożonych i chronionych gatunków.

Myśliwi rekreacyjni celują często w duże lub silne osobniki, co zagraża puli genowej populacji i negatywnie wpływa na jej długoterminowe przetrwanie. Podważa to również wysiłki lokalnych społeczności na rzecz ochrony i koegzystencji, ponieważ normalizuje zabijanie dziką zwierzyną dla osobistej przyjemności.

Mit: Przynosi korzyści lokalnym społecznościom

Fakt: Dla społeczności lokalnych to sytuacja, w której zawsze przegrywają.

Branża łowiectwa trofeowego jest przesiąknięta korupcją i złym zarządzaniem, które maksymalizują zyski urzędników łowieckich, organizatorów wypraw myśliwskich i przedstawicieli rządu. Lokalne społeczności zyskują, w zależności od kraju, jedynie od 0,30 do 5,90 USD na osobę rocznie. Często opłaty za polowania w ogóle nie trafiają do lokalnych społeczności.

Dla większości społeczności łowiectwo trofeowe jest sytuacją bez wygranej. Tracą one swoje dzikie zwierzęta pod lufami zagranicznych myśliwych rekreacyjnych i nie czerpią korzyści z dochodów tego śmiercionośnego biznesu. polowania na trofea nie tylko wyzyskuje dzikie zwierzęta i przyrodę, ale też pozbawia lokalne społeczności ich dziedzictwa i przyszłej egzystencji.

Mit: Łowiectwo trofeowe zapobiega kłusownictwu

Fakt: kłusownictwa i nielegalne praktyki są powszechne na terenach łowieckich.

Istnieją dowody na to, że na terenach łowieckich dochodzi do intensywnego kłusownictwa, co prowadzi do zdziesiątkowania populacji zwierząt. Szczególnie wyraźnie widać to na przykładzie rezerwatu Selous w Tanzanii, największego terenu łowieckiego w Afryce, gdzie w latach 2007–2014 wybito w wyniku kłusownictwa około 55 000 słoni, co doprowadziło do spadku populacji o 80%. W niektórych przypadkach zwierzęta migrują z obszarów chronionych, aby zasiedlić opustoszałe tereny łowieckie, tylko po to, by później paść ofiarą łowiectwa trofeowego.

Mit: Łowiectwo trofeowe zmniejsza konflikty między ludźmi a zwierzętami

Fakt: Łowiectwo trofeowe zaostrza konflikty między ludźmi a zwierzętami.

Myśliwi trofeowi często celują w duże i dojrzałe samce, co zaburza dynamikę społeczną i zaostrza konflikty z ludźmi. Słonie z populacji, które przez dłuższy czas były nielegalnie odstrzeliwane, reagują na przykład często bardziej wrażliwie na obecność ludzi i mogą wykazywać agresywne zachowania. Polowania mogą również skłaniać drapieżniki do częstszego pojawiania się w ludzkich osiedlach i zdobywania zwierząt gospodarskich jako łatwo dostępnego źródła pożywienia.

Łowiectwo trofeowe napotyka na rosnący sprzeciw wśród opinii publicznej, w państwach członkowskich oraz ze strony organizacji pozarządowych.

Parlament Europejski zażądał zakazu importu trofeów chronionych gatunków, a Belgia, Holandia, Francja i Finlandia wprowadziły już ograniczenia importowe lub są w trakcie ich wprowadzania.81% obywateli najważniejszych europejskich krajów importujących trofea odrzuca tę praktykę i domaga się zakazu importu.

Akcja współudziału: Zażądajcie od swojej gminy, w związku z katastrofalną polityką radnego federalnego Alberta Röstiego (SVP), wniosku o umorzenie podatków federalnych i kantonalnych z powodu niedawno zatwierdzonego odstrzału wilków w Szwajcarii. Wzór pisma można pobrać tutaj: https://wildbeimwild.com/ein-appell-fuer-eine-veraenderung-in-der-schweiz/