Matka żbika broni swoich młodych przed wilkiem

W najwyższym podnieceniu matka żbika smaga w tę i z powrotem swoim nastroszonym ogonem. Sierść ma zjeżoną, uszy skierowane do przodu. Raz po raz groźnie wygina grzbiet w kocim grzbiecie i syczy, a w nocy napięta przechadza się tam i z powrotem po pniu drzewa. Ma młode, a w tle czyha silniejszy przeciwnik: to wilk.

Pierwsza dokumentacja: żbik przeciwko wilkowi

„Nagrania z naszej kamery leśnej to mała sensacja”, mówi Malte Götz, ekspert ds. żbików Deutsche Wildtier Stiftung. „Gotowość matki żbika do stawienia czoła wilkowi w obronie swoich młodych została udokumentowana po raz pierwszy.”

Na filmie można zobaczyć, jak odważne zwierzę jest do granic napięte i gotowe do walki.

Nagrania z kamery leśnej powstały w ramach badania telemetrycznego, w którym w Saksonii-Anhalt analizowano wymagania siedliskowe Żbiki z dala od zalesionych terenów średniogórskich, ich najważniejszych ostoi. Żbik przetrwał tam w górach Harz; tutaj też ma dziś główny ośrodek swojego występowania.

Żbik odzyskuje dawne siedliska

„Od kilku lat ten ściśle chroniony gatunek odzyskuje część swoich dawnych siedlisk”, mówi Malte Götz. „Należy do nich także Nizina Północnoniemiecka.”

Deutsche Wildtier Stiftung wspiera ponowne rozprzestrzenianie się żbika i bada między innymi, jakie kryjówki na terenach wrzosowisk i łęgów są wykorzystywane do odchowu młodych oraz do dziennego odpoczynku. „Ważne jest, aby wiedzieć, jakie struktury mają znaczenie i jakie zagrożenia czyhają na ten gatunek w krajobrazie kulturowym.” Obrona przed wilkiem – udokumentowana kamerą leśną – pokazuje, że Żbiki odważnie stawiają czoła naturalnym wyzwaniom. Także powrót Drapieżniki takich jak wilk jest zyskiem dla ekosystemu.

Naturalny zasięg występowania żbika rozciąga się od Szkocji i Europy Zachodniej przez Europę Środkową i Wschodnią aż po Azję Środkową i zachodnie Indie. Poza tym zamieszkuje on duże obszary Afryki, z wyjątkiem środkowoafrykańskich tropikalnych lasów deszczowych.

Żbik europejski, zwany też kotem leśnym (Felis silvestris silvestris), występuje w Europie, na niektórych wyspach śródziemnomorskich, w Anatolii oraz na Kaukazie i Północnym Kaukazie. Wyróżnia się przede wszystkim puszystym ogonem, który kończy się szerokim, tępym zaokrągleniem. Na końcu ogona często widać trzy czarne «pierścienie». Sierść jest gęsta, wzór w paski dość wyraźny, choć często również rozmyty.