Boćwina: Wielofunkcyjny szwajcarski specjał

Nie wyjaśniono, dlaczego w krajach anglojęzycznych boćwina nazywana jest również Swiss Chard.

Boćwina jest wprawdzie bardzo popularna w Szwajcarii i ma tam długą tradycję, ale to warzywo występuje między innymi także w Niemczech. Tam nazywa się je Stielmangold. Nazwa ta ukazuje bliskie pokrewieństwo między innymi z burakiem liściowym, który wykorzystywany jest do przygotowania gryzońskiej specjalności – capuns.

Boćwina ma szerokie, białe lub czerwone, mięsiste ogonki liściowe oraz duże liście. Smak przypomina szpinak liściowy i kalarepę. Kwas foliowy, betakaroten, potas, wapń i żelazo sprawiają, że boćwina jest ponadto skarbnicą zdrowych składników odżywczych.

Przy przygotowywaniu boćwiny powstaje niewiele lub wcale nie powstaje odpadów, ponieważ zarówno liście, jak i ogonki nadają się do jedzenia. Boćwinę można blanszować, gotować, zapiekać, gotować na parze, dusić: liście można posiekać lub nadziewać w całości – natomiast ogonki liściowe zazwyczaj kroi się na kawałki. Więcej o roślinnych odżywianiem dowiedzą się Państwo tutaj.

Sezon na boćwinę trwa od marca do listopada

Sezon na to warzywo w naszym kraju trwa od marca do listopada. Ponieważ boćwinę można dobrze zamrażać, po liście i ogonki można sięgać również w okresie „pozasezonowym”.

Boćwina uprawiana jest na dużą skalę głównie w Szwajcarii i we Francji. W Szwajcarii na powierzchni około 50 hektarów zbiera się co roku dobre 2’000 ton boćwiny. Kolejne około 800 ton jest importowane. Więcej ciekawych artykułów znajdą Państwo w naszej kategorii Edukacja.