Krautstiel: veelzijdige Zwitserse specialiteit

Waarom Krautstiel in het Engelse taalgebied ook Swiss Chard wordt genoemd, is niet duidelijk.

Hoewel Krautstiel in Zwitserland erg populair is en een traditie kent, komt de groente onder andere ook in Duitsland voor. Daar heet het Stielmangold. Deze naam toont de nauwe verwantschap met bijvoorbeeld snijbiet, die wordt gebruikt voor de Bündner specialiteit Capuns.

Krautstiel heeft brede, witte of rode, vlezige bladstelen en grote bladeren. De smaak lijkt op die van bladspinazie en koolrabi. Foliumzuur, betacaroteen, kalium, calcium en ijzer maken Krautstiel bovendien tot een reservoir van gezonde voedingsstoffen.

Bij de bereiding van Krautstiel ontstaat nauwelijks of geen afval, want zowel het kruid als de steel kunnen worden gegeten. Krautstiel wordt geblancheerd, gekookt, gegratineerd, gestoomd, gepocheerd, gestoofd: de bladeren kunnen worden gehakt of in hun geheel gevuld worden – de bladnerven worden meestal in stukken gesneden. Meer over plantaardige voeding leest u hier.

Krautstiel-seizoen loopt van maart tot november

Seizoen heeft de groente hier van maart tot november. Omdat Krautstiel goed kan worden ingevroren, kan men ook in het “seizoenloze” deel van het jaar op de bladeren en stelen terugvallen.

Krautstiel wordt voornamelijk op grote schaal geteeld in Zwitserland en Frankrijk. In Zwitserland wordt op ongeveer 50 hectare jaarlijks ruim 2’000 ton Krautstiel geoogst. Nog eens circa 800 ton wordt geïmporteerd. Meer boeiende artikelen vindt u in onze categorie Educatie.