Wylęgarnia terroru: Łowiectwo rekreacyjne pod lupą

Wild beim Wild od zawsze zależało na tym, by wspierać środowisko łowieckie w jego działaniach na rzecz public relations.

Rzeczywiście wiele osób ma całkowicie błędny obraz łowiectwa i osób w nie zaangażowanych.

Myśliwy rekreacyjny nie schodzi już z gór z rannym Bambi na plecach, by odchować je do zdrowia. Nie, myśliwy rekreacyjny sam stał się tymczasem plagą dla dzikich zwierząt.

Liczy się wielkość odstrzału, a nie dobro dzikich zwierząt.

Myśliwym rekreacyjnym bardzo trudno jest tłumaczyć się wobec społeczeństwa. Są niedostatecznie wykształceni, a nierzadko wcale, prawdopodobnie dlatego, że szkolono ich w środowisku o sekciarskim charakterze środowisku . I tak większość posiadaczy i posiadaczek pozwolenia na polowanie oraz myśliwych rekreacyjnych przemierza dziś przyrodę z następującym nastawieniem:

• Szkodniki trzeba upolować;
• dzikie zwierzęta to owoce, które tylko czekają na zbiór;
• ekologia polega na tym, by zatruwać glebę, wody gruntowe i dzikie zwierzęta amunicją;
• w lesie trzeba robić jak najwięcej hałasu;
• futro to moda;
• Spożycie mięsa jest zdrowe i wrodzone człowiekowi;
• łowiectwo i znęcanie się nad zwierzętami to ochrona zwierząt;
• alkohol i inne narkotyki należą do zabawy ze strzelbą;
• myśliwskie opowieści to nauka;
• łowiectwo to głęboka medytacja;
• zabijanie to przykazanie Mojżesza;
• myśliwi są rzecznikami dzikich zwierząt;
• itd.

Dominującym osiągnięciem myśliwych w ramach tzw. hodowli i ochrony zwierzyny jest w każdym razie: strzelanie do żywych tarcz. Myśliwi chwalą się głównie takimi zdjęciami w swoim środowisku, a wcale nie fotografiami kwitnących żywopłotów czy nowych biotopów, które zostały założone z poświęceniem dla dzikich zwierząt na rzecz ogółu.

Radosne poklepywanie się po plecach wśród myśliwych rekreacyjnych wygląda dziś na przykład w przypadku lisów tak: (choć każdy normalny biolog zajmujący się dziką zwierzyną wie, że również Polowanie na lisy jest naciąganą bajką – po prostu myśliwskie opowieści)

Istnieje na ten temat bardzo pouczająca książka, którą TUTAJ przedstawiamy.

Na miejscu lisa można by w ten sposób położyć dowolne dzikie zwierzę, po tzw. hodowli i ochronie przez myśliwych.

Z aktualnej prasy

…owego wieczoru, nieco ponad rok temu, dzierżawca obwodu łowieckiego, mieszkający w powiecie Kelheim, chciał dojść do ambony, na której siedział już myśliwy. W drodze tam trafiła go kula. Był to tragiczny wypadek łowiecki: 43-letni dziś myśliwy siedział wieczorem 10 października 2014 roku na ambonie, czatując na dziki. Około 20.30 myśliwy dostrzegł na skraju lasu jakiś ruch. Sądził, że dzik wyskoczył z lasu i biegnie w kierunku zebranego już pola kukurydzy przed nim. Mężczyzna wycelował z broni w domniemanego dzika i nacisnął spust. Pocisk trafił. Ale zamiast odyńca strzelec trafił 57-letniego dzierżawcę obwodu, który został ciężko ranny. Ofiara nie wiedziała, że czterometrowa ambona jest już zajęta przez myśliwego-gościa. Pocisk przebił klatkę piersiową i wyszedł z pośladka 57-latka. Rozerwał przy tym kości biodrowe. Doszło do tzw. odmy prężnej. W jej przebiegu powietrze dostaje się do jamy opłucnej, co stwarza zagrożenie życia. Ponadto na skutek odłamków kostnych wbitych w jamę brzuszną jelito cienkie zostało dosłownie poszarpane i miało 15 dziur.

Tak, myśliwi i myśliwe rekreacyjni siejąc niewypowiedziane cierpienie, terror i nędzę, zarówno wśród ludzi, jak i wśród dzikich zwierząt.

Tak być nie musi

Bez terroru myśliwych prawdopodobnie również więcej zwykłych ludzi ponownie angażowałoby się aktywnie na rzecz przyrody i dzikich zwierząt – w bardziej przyzwoitym krajobrazie kulturowym.

Dopóki jednak ekoterroryści rozpychają się w naszych lasach, nie wygląda to zbyt zachęcająco. Który normalny człowiek chce najpierw zdobywać pozwolenie na broń, aby ulepszać biotopy albo z godnością, szacunkiem i honorem opiekować się dzikimi zwierzętami i o nie dbać?

Coraz więcej mieszkańców wielkich miast wyrywa się z biur na łono natury – nie tylko dla wypoczynku, lecz także dla ochrony przyrody. Gdyby oferowano tu sensowne propozycje spowolnienia tempa życia, nie musieliby kończyć na łowiectwie, upadać moralnie i tępieć.

Ponad 99 % społeczeństwa przecież nie chce najpierw uczyć się, jak rozprute szlachetne dzikie zwierzę, zanim będzie mogło wykonywać rzetelną i etyczną pracę na rzecz ochrony przyrody.

Myśliwi rekreacyjni również nie mają ani zlecenia, ani prawa do bezsensownego zabijania! Potrzebne jest coś w rodzaju powstania przyzwoitych ludzi przeciwko barbarzyństwu podczas polowań. Zło może zwyciężać tylko dlatego, że dobrzy dopuszczają do tego swoją bezczynnością.