Włoscy myśliwi hobbyści przekraczają granicę: policja interweniuje

Mężczyźni – w wieku 35 i 44 lat – przybyli z włoskiej Val Bodengo, przekraczając granicę państwową, i mieli przy sobie strzelby oraz inny sprzęt myśliwski.

Miejsce interwencji znajdowało się w pobliżu Bocchetta del Notar, na wysokości około 2100 metrów n.p.m.

Broń i wyposażenie zostały skonfiskowane, a obaj myśliwi hobbyści zostaną zgłoszeni do prokuratury Gryzonii. Według władz tego rodzaju kontrole graniczne mają być również w przyszłości przeprowadzane regularnie.

Dzikie zwierzęta między dwoma frontami

To zdarzenie po raz kolejny pokazuje, jak problematyczne jest polowanie hobbystyczne. Podczas gdy dzikie zwierzęta nie znają granic, napotykają gęstą sieć przepisów łowieckich, regulacji ochronnych i nielegalnych machinacji. Po włoskiej stronie Bodengo obowiązują inne przepisy łowieckie niż w kantonie Gryzonia. Fakt, że myśliwi hobbyści wykorzystują te różnice lub świadomie je lekceważą, nie jest odosobnionym przypadkiem.

Nielegalne polowanie – czyli kłusownictwo – nie jest drobnym wykroczeniem. Zagraża populacjom, zaburza wrażliwe ekosystemy i podważa wysiłki na rzecz ochrony dzikich zwierząt. To, że ludzie z naładowaną bronią bez kontroli wnikają do obszarów chronionych i przygranicznych, naraża nie tylko dzikie zwierzęta, ale również zwiększa ryzyko dla turystów, alpinistów i mieszkańców.

Polowanie w XXI wieku – model wymierający

Lobby łowieckie często mówi o „pielęgnacji” i „tradycji”. Jednak przypadki takie jak ten pokazują, że polowanie hobbystyczne już dawno przestało być koniecznym środkiem zdobywania pożywienia, a w wielu przypadkach stało się hobby o wątpliwych podstawach etycznych. Zwierzęta są ścigane, stresowane i zabijane – często tylko dla trofeów lub kilku godzin „przygody”.

Szczególnie problematyczne jest polowanie hobbystyczne w regionach przygranicznych. Tam, gdzie dzikie zwierzęta potrzebują obszarów schronienia, znajdują się pod ogromną presją. Zamiast zabezpieczać ostatnie ostoje, jeszcze bardziej bierze się je na cel.

Apel do polityki i społeczeństwa

Niedawne aresztowania w Val di Cama są sygnałem ostrzegawczym: potrzebne są konsekwentne kontrole i surowe sankcje wobec nielegalnego polowania. Jeszcze ważniejsza jest jednak społeczna debata na temat samego polowania hobbystycznego. Czy w XXI wieku naprawdę chcemy nadal tolerować, że ludzie z karabinami wędrują po górach, podczas gdy bioróżnorodność i różnorodność gatunkowa wiszą na włosku?

Dzikie zwierzęta potrzebują spokoju, schronienia i szacunku – a nie kul. Najwyższy czas krytycznie zakwestionować przywilej polowania hobbystycznego i promować zrównoważone alternatywy, które są zgodne z ochroną przyrody i zwierząt.

Ten przypadek powinien przypomnieć nam wszystkim: kto twierdzi, że polowanie hobbystyczne służy jedynie ochronie przyrody, musi wyjaśnić, dlaczego wciąż na nowo trzeba konfiskować broń, zatrzymywać nielegalne przekroczenia granicy i sporządzać tysiące zawiadomień.

Katastrofa naturalna – myśliwi rekreacyjni

W chaosie, w jakim znajduje się przyroda po dziesięcioleciach pielęgnacji i opieki ze strony hobbystycznych myśliwych, udział zagrożonych gatunków w żadnym kraju na świecie nie jest tak duży jak w Szwajcarii. Ci najemni zabójcy od dziesięcioleci tworzą ekologiczną nierównowagę w krajobrazie kulturowym, czego skutki bywają dramatyczne (las ochronny, choroby, szkody w rolnictwie i wiele innych). Ponad jedna trzecia roślin, dzikich zwierząt i gatunków grzybów uchodzi za zagrożone. Szwajcaria jest również w skali europejskiej na ostatnim miejscu pod względem wyznaczania obszarów chronionych dla bioróżnorodności. To właśnie zawsze te kręgi hobbystycznych myśliwych, ze swoją działalnością lobbystyczną, od dziesięcioleci ponoszą za to odpowiedzialność poprzez politykę, media i ustawodawstwo. To oni notorycznie blokują nowoczesne, etyczne ulepszenia w zakresie ochrony zwierząt i sabotują rzetelną ochronę zwierząt i gatunków. Hobbystyczni myśliwi regularnie sprzeciwiają się większej liczbie parków narodowych w Szwajcarii, ponieważ nie chodzi im przecież o przyrodę, bioróżnorodność i ochronę gatunków ani o ochronę zwierząt, lecz o pielęgnowanie swojego perwersyjnego, krwawego hobby.

Czy wiedzieli Państwo …

• że w Szwajcarii likwiduje się niewinne młode wilki?
• że hobbystyczni myśliwi przy ocenie jakości dziczyzny kłamią i że według WHO przetworzone mięso z dziczyzny jest rakotwórcze, jak papierosy, azbest czy arsen?
• że według badań nigdzie nie jest skażenie ołowiem orłów przednich i orłosępów wyższe niż w szwajcarskich Alpach, z powodu amunicji hobbystycznych myśliwych?
• że etyka łowiecka hobbystycznych myśliwych jest diametralnie sprzeczna z ustawą o ochronie zwierząt, jest fatamorganą?
• że polowanie to wojna, w której po prostu likwiduje się zwierzęcych konkurentów?
• że w naszej przyrodzie istnieje niezliczona liczba nielegalnych i nieoznakowanych ambon, częściowo tak zmurszałych, że stanowią zagrożenie dla dzieci, a ludzie mogą ponieść śmierć?
• że rok w rok niezliczeni ludzie giną lub zostają ranni od broni myśliwych, niekiedy tak ciężko, że trafiają na wózek inwalidzki lub amputuje się im kończyny?
• że w Szwajcarii każdego roku około 120 000 całkowicie zdrowych saren, jeleni, lisów, świstaków i kozic jest zabijanych, najczęściej bezsensownie?
• że z powodu hobbystycznych myśliwych dziś prawie niemożliwe jest życie w harmonii z dzikimi zwierzętami, zobaczenie dzikich zwierząt?
• że ładunki śrutu sprawiają, że zające krzyczą jak małe dzieci, a „postrzelonym” sarnom i jeleniom rozszarpują wnętrzności, by w ucieczce zostawiały ślady do poszukiwań?
• że twierdzenie hobbystycznych myśliwych, jakoby okrutne masakry dzikich zwierząt były konieczne do regulowania populacji, zostało naukowo obalone?
• że hobbystyczni myśliwi otwarcie przyznają, iż w polowaniu chodzi o „rozkosz zabijania” i „radość ze zdobywania łupu” w ramach chorobliwej pasji?
• że hobbystyczni myśliwi nie mają szóstego zmysłu, a mimo to regularnie twierdzą, że strzelają tylko do chorych i słabych zwierząt, co oczywiście w praktyce nie jest prawdą?
• że hobbystyczni myśliwi wyjeżdżają za granicę na polowania na trofea, z dala od wszelkich przepisów o ochronie gatunków i łowiectwie, oraz że istnieją nawet szwajcarscy organizatorzy wyjazdów dla hobbystycznych myśliwych na takie debilne łowieckie rozrywki?
• że zdecydowana większość to nie uprawnieni zawodowi myśliwi, lecz osoby uprawiające polowanie jako hobbystyczną, sportową i rekreacyjną rozrywkę, co nie jest moralne i właściwie sprzeczne z ustawą o ochronie zwierząt?
• że 99,07% cywilizowanych ludzi w Szwajcarii nie jest hobbystycznymi myśliwymi, czyli tylko 0,3% hobbystycznych myśliwych czerpie radość z tych krwawych zajęć?
• że ci zabójcy dzikich zwierząt nie polują na podstawie naukowych uzasadnień?
• że gatunki chronione w zasadzie nie powinny podlegać prawu łowieckiemu, ponieważ hobbyści myśliwi nie radzą sobie z ochroną gatunków i raz po raz dla zabawy odstrzeliwują zwierzęta znajdujące się na Czerwonej Liście, takie jak ryś, wilk, zając polny, kuropatwa, przepiórka itd.?
• że hobbyści myśliwi celowo przetrzebiają określone gatunki zwierząt, aby nie mieć konkurencji dla swojego nienaturalnego zachowania (lis, ryś, wilk, ptaki drapieżne itd.)?
• że zwierzyna umiera, zanim hobbysta myśliwy zdąży oddać choćby jeden strzał, że należy temu zapobiegać i że to właśnie jest zapewne centralną ideą gospodarki łowieckiej, opieki oraz planowania polowań?
• że u dzików (i lisów) zazwyczaj tylko przewodnia locha rodzi młode, ale z powodu jej odstrzału rozmnażają się wszystkie samice w watasze i również dlatego mamy nadmiar dzików?
• że zwierzęta pastwiskowe – jelenie, sarny itd. – pierwotnie żyły głównie za dnia na polach i łąkach, jak kozy, owce, krowy itd., a nie w lesie?
• że wilk jest długoterminowo niezbędny do utrzymania zdrowia dzikich kopytnych, ponieważ na przykład z niewiarygodną precyzją upoluje chore lub słabe zwierzęta i przez to znacznie przewyższa hobbystów myśliwych?
• że lisy po bezsensownym polowaniu najczęściej lądują w odpadach?
• że lisy są dziś polowane głównie po to, aby było więcej zajęcy itd. na patelni dla hobbystów myśliwych? Że jednak lis w ponad 90% nie odżywia się zającami i nigdy nie złapie zdrowego zająca?
• że przeciwko hobbystom myśliwym w ochronie zwierząt nie można występować wyłącznie łagodnością, festynami ulicznymi, łańcuchami modlitewnymi itd. (na ostry klin trzeba ostrego klina)?
• że hobbyści myśliwi za pomocą myśliwskich opowieści uprawiają pełne braku szacunku wyszydzanie istot żywych?
• że uznaje się za naganne odstrzeliwanie grubej zwierzyny przy karmnikach lub w okresie godowym, ale hobbysta myśliwy nie ma żadnych skrupułów, by robić to z lisem, konkurentem w zdobywaniu pożywienia?
• że w niektórych kantonach hobbyści myśliwi wyruszają na polowanie tylko dla delikatnego mięsa młodego zwierzęcia?
• że hobbyści myśliwi odstrzeliwują ciężarne matki na oczach ich młodych albo tylko młode w okresie wychowu (polowanie dodatkowe po sezonie)?
• że hobbyści myśliwi zatruwają swoją amunicją środowisko, przyrodę, człowieka i zwierzę?
• że bestialstwo, barbarzyństwo, okrucieństwo, rozlew krwi i bezsensowne męczarnie nie mogą być dobrem kultury w cywilizowanym społeczeństwie?
• że hobbyści myśliwi co roku odstrzeliwują około 10’000 młodych saren?
• że hobbyści-myśliwi w czasie surowej zimy wabią głodujące zwierzęta pokarmem, tylko po to, by móc je podstępnie i tchórzliwie zastrzelić?
• że hobbyści-myśliwi szczują rozjuszone psy w norach, by eliminować lisy i borsuki (polowanie norowe)?
• że hobbyści-myśliwi wabią spokojne istoty do pułapek skrzynkowych, w których niekiedy całymi dniami cierpią i muszą czekać na swojego zabójcę, lub często zadają zwierzętom wielogodzinną agonię (polowanie z pułapkami)?
• że hobbyści-myśliwi tchórzliwie skrytobójczo zabijają lub ranią spokojne dzikie zwierzęta podczas snu lub wygrzewania się na słońcu z zasadzki za pomocą najnowocześniejszej broni precyzyjnej?
• że hobbyści-myśliwi wspierają wyróżnienia, targi futer, wręczanie nagród za kult trofeów, pokazy trofeów, handel futrami itd.?
• że hobbyści-myśliwi wkładają nieletnim dzieciom szkolnym broń palną w ręce i ćwiczą z nimi zabijanie?
• że hobbyści-myśliwi często dokonują swych okrutnych czynów w samotności, co sprzyja znęcaniu się nad zwierzętami?
• że hobbyści-myśliwi wiele dzikich zwierząt tylko ciężko ranią, a ofiary często godzinami cierpią w ogromnych męczarniach i strachu, aż znajdzie je pies tropiący posokowiec i zostaną dobite?
• że hobbyści-myśliwi (poza wiwisekcją) zadają zwierzętom najwięcej cierpień i nadużyć, także przez sam sposób zabijania?
• że myśliwska miłość do zwierząt i przyrody nie raduje się istnieniem ukochanego obiektu, lecz raczej zmierza do posiadania ukochanej istoty ze skórą i sierścią, a swój szczyt osiąga w uczynieniu z niej zdobyczy poprzez akt zabicia?
• że hobbyści-myśliwi wręcz sprzyjają szkodom od zgryzania przez presję łowiecką, szczególnie na drapieżniki takie jak lis, ryś i wilk?
• że hobbyści-myśliwi otwierają drzwi i bramy dla aspołecznych, nieetycznych i niechrześcijańskich zachowań?
• że hobbyści-myśliwi pozbawiają ludność normalnych, naturalnych obserwacji zwierząt i interakcji z nimi?
• że nie ma większego i skażonego amunicją produktu cierpienia niż dziczyzna?
• że w całej Szwajcarii nie ma jednolitych przepisów dotyczących badania wzroku, praktyki strzeleckiej itd. hobbystów-myśliwych?
• że nie istnieje psychologiczny test osobowości dla hobbystów-myśliwych?
• że nie ma zakazu spożywania alkoholu dla hobbystów-myśliwych, gdy strzelają ze swojej broni do zwierząt?
• że hobbyści-myśliwi wnikają do placówek szkolnych, by wciskać dzieciom swoje myśliwskie banialuki i swoją przemoc?
• że pewien sąd w Bellinzonie niedawno potwierdził, iż stowarzyszenia łowieckie wspierają praktycznie wszystko, co okrutne, zbędne i bezduszne?
• że stowarzyszenie «Jagd Schweiz» kultywuje przede wszystkim brak szacunku i kulturę przemocy – dokładnie przeciwieństwo tego, do czego powinien dążyć kulturalny człowiek w naszym społeczeństwie.
• że tylko w kantonie Gryzonia każdego roku wystawia się ponad 1’000 doniesień i mandatów przeciwko hobbystycznym myśliwym?