Polityka myśliwych-hobbystów we Włoszech na kruchym lodzie

Dla czytelników oznacza to: stoimy w obliczu krytycznej fazy, nie tylko we Włoszech, lecz także w Europie Środkowej, w której głosy krytyczne wobec polowań nie są już tylko mniejszością.

Niniejszy artykuł pokazuje, co oznaczają wyniki sondaży, jak pozycjonuje się lobby polowań hobbystycznych i dlaczego polityka oraz społeczeństwo muszą teraz działać.

Co mówią liczby?

Według dwóch zleconych instytutów demoskopijnych ustalono następujące kluczowe wnioski:

• Zagrożenia dla bezpieczeństwa: W sondażu Ipsos 85% respondentów stwierdziło, że postrzega polowania jako związane ze „znacznymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa”. Instytut Istituto Piepoli potwierdził podobną wartość – 71%.
• Sprzeciw etyczny: Według Ipsos 78% uznaje polowania za etycznie nie do przyjęcia ze względu na „cierpienie zwierząt”. Piepoli ustalił tę wartość nawet na 94% osób, które chcą zniesienia polowań, ich silnego ograniczenia lub przynajmniej zaniechania ich dalszego poszerzania.
• Zagrożenie dla bioróżnorodności: Od 68 do 69% respondentów uważa polowania hobbystyczne za zagrożenie dla różnorodności gatunkowej.
• Reforma prawa pod presją: W odniesieniu do planowanego projektu ustawy „DDL 1552” reformującego prawo łowieckie 61% respondentów oświadczyło, że są przeciwni (Ipsos). U Piepoli już tylko 24% wyraziło poparcie. Ponadto 77% z nich oświadczyło, że są gotowi podpisać petycję o zniesienie lub ograniczenie polowań.

Te wyniki są nie tylko interesujące – są alarmujące dla praktyki łowieckiej, która dotychczas cieszyła się dużym poparciem społecznym.

• Sondaggio Piepoli
• Sondaggio Ipsos

Dlaczego jest to istotne – także dla Niemiec i Szwajcarii?

1. Zmiana społeczna
   Fakt, że wyraźna większość we Włoszech jest przeciwna polowaniom, wskazuje na szerszy trend europejski: kwestie ochrony zwierząt i przyrody coraz silniej przebijają się do świadomości publicznej. Gdy lobby łowieckie traci swoją narracyjną podstawę, zmienia się równowaga sił – również u nas.
2. Precedens legislacyjny
   Wspomniany projekt ustawy DDL 1552 ma na celu rozszerzenie praw myśliwi rekreacyjni, na przykład w odniesieniu do odstrzałów lub wykorzystania przez osoby prywatne. Fakt, że ten krok spotyka się z szerokim sprzeciwem, pokazuje: politycy nie mogą już bez ograniczeń stawiać na rozszerzanie łowiectwa. W Niemczech i Szwajcarii mogłyby zostać zainicjowane podobne reformy — bez starannej legitymizacji grozi sprzeciw.
3. Pole konfliktu: ochrona gatunków, zwierząt i przyrody
   Skoro niemal 70 % ankietowanych postrzega łowiectwo jako zagrożenie dla bioróżnorodności, polityka łowiecka musi zadać sobie pytanie: komu właściwie służy? Myśliwi rekreacyjni czy ochronie przyrody? Takie podejście kryje w sobie materiał wybuchowy do dyskusji — od polityki wobec wilków i dzików po wielkość rewirów i kwoty odstrzału.

Co w praktyce przebiega problematycznie?

• Łowiectwo jako sport rekreacyjny zamiast narzędzia ochrony przyrody
  Wielu myśliwych postrzega siebie jako strażników przyrody — lecz gdy tak duża większość odrzuca łowiectwo z etycznych względów (np. 78 % według Ipsos), nasuwa się przypuszczenie, że dla wielu ludzi ta praktyka nie da się pogodzić z owymi ideałami.
• Rozszerzanie praw bez legitymizacji
  Włoski artykuł krytykuje fakt, że projekt ustawy rozszerzyłby prawa myśliwi rekreacyjni wbrew woli włoskiej większości. Kto szuka legitymizacji — politycznej i społecznej — musi prowadzić dialog ze społeczeństwem, a nie działać za jego plecami.
• Ochrona przyrody kontra łowiectwo
  Skoro ludzie postrzegają łowiectwo rekreacyjne jako zagrożenie dla różnorodności gatunkowej, ruch łowiecki musi na nowo zdefiniować swoją rolę: czy nadal będzie zarządcą populacji dzikich zwierząt, czy też częścią problemu? W przeciwnym razie grozi mu izolacja ze strony opinii publicznej.

Co powinno teraz nastąpić?

• Przejrzystość i dialog
  Związki łowieckie i władze nie powinny działać w zamkniętych kręgach. Opinia publiczna, organizacje pozarządowe oraz organizacje ochrony zwierząt i przyrody muszą zostać włączone. Wyniki ankiet pokazują: większość chce mieć głos.
• Stworzyć społeczną legitymizację
  Już te ankiety pokazują, że praktyka łowiecka nie jest już akceptowana bezwarunkowo. Polityka łowiecka powinna zatem mniej słuchać interesów lobby, a bardziej wartości społecznych, takich jak etyka i bioróżnorodność.
• Reform nie należy po prostu przeforsowywać, lecz uzasadniać
  Jeśli planowane są zmiany w prawie łowieckim – jak we Włoszech poprzez DDL 1552 – muszą być one zrozumiałe: dlaczego? W jakim zakresie? Z jakimi zagrożeniami? Dla kogo? Bez takiego uzasadnienia grozi odrzucenie.
• Większy nacisk na ochronę zwierząt i przyrody
  Jeśli ludzie postrzegają łowiectwo jako zagrożenie dla bioróżnorodności, polowanie nie może już być przede wszystkim sportem odstrzałowym i rekreacyjnym. Musi wpisywać się w koncepcję ochrony przyrody – z jasnymi celami, kontrolą i sprzężeniem zwrotnym.

Sondaże we Włoszech dają wyraźny sygnał: społeczeństwo odwraca się od bezkrytycznego stosunku do polowań hobbystycznych. Dla organizacji takich jak wildbeimwild.com to szansa – i zobowiązanie. Szansa, ponieważ temat może zostać szerzej zakorzeniony w opinii publicznej; zobowiązanie, ponieważ głos zabiera już nie tylko mniejszość.

Łowiectwo odegrało swoją historyczną rolę – musi się jednak zdefiniować na nowo: jako partner ochrony zwierząt i przyrody, a nie jako konkurencja. Jeśli to się nie uda, grozi mu utrata społecznego poparcia właśnie w czasach wymierania gatunków, zmian klimatycznych i etycznych przewartościowań.

Pozostaje czekać, jak zareagują politycy, administracja i grupy interesu. Jedno jest jednak jasne: kto będzie postępował tak jak dotychczas, ryzykuje nie tylko społeczną akceptację, lecz także utratę kontaktu z rzeczywistością.