Célina Bapst: Myśliwa roku

Od 2015 roku środowisko rekreacyjnych zabójców w sposób seksistowski wybiera Myśliwą Roku.

Ma ona jako ambasadorka łowiectwa uczestniczyć w różnych wystawach i wydarzeniach. W tym roku wybór padł na 28-letnią Célinę Bapst z Châtel-sur-Montsalvens w okręgu Gruyère w kantonie Fryburg.

28-letnia nauczycielka pomyślnie zdała egzamin łowiecki kantonu Fryburg w 2018 roku i od tego czasu realizuje swoją pasję w gronie rodziny i przyjaciół. Jest więc zielona jak trawa, ale ma oczy zabójczyni. Célina Bapst poluje na kozice, sarny, jelenie, dziki i lisy.

Inaczej niż na przykład Sportsmenka Roku, która jest wyróżniana za wybitne osiągnięcia, Myśliwa Roku jest co roku w oczywisty sposób seksistowsko sprowadzana do swojego wyglądu, a nie wybierana za wyjątkowe osiągnięcia w zakresie gospodarki łowieckiej. W jury zasiadał również Anton Merkle, prezes JagdSchweiz.

Egzamin łowiecki to nic więcej niż nieco bardziej intensywny i sekciarski warsztat. Nic więc dziwnego, że nauka nie może się przebić, a prymitywnych mitów i łowieckich bajań po prostu nie da się wyplenić.

Waidgerechtigkeit, czyli „sprawiedliwość łowiecka”, to rodzaj kodeksu honorowego dla myśliwych rekreacyjnych i jako taki pozbawiony podstaw naukowych i filozoficznych. Niektóre jego aspekty są wprawdzie godne pochwały, ale w rzeczywistości trudno je wprowadzić w życie lub nie są i nie mogą być gwarantowane. Zabicie zwierzęcia celnym strzałem w komorę bez cierpienia jest wprawdzie zgodne z zasadami łowieckimi, ale chybione strzały to codzienność. Zgodne z zasadami łowieckimi jest też niestrzelanie do ciężarnej samicy, ale kto może to dokładnie stwierdzić bez badania lekarskiego, patrząc przez celownik, jak na przykład w przypadku lisów?

Cały proces łowiecki i tak nie jest zgodny z naturą gatunku. Dzisiejsze łowiectwo nie ma nic wspólnego z naturalnymi cyklami ani wzorcami zachowań, a samowolne zabijanie istot żywych również nie jest zgodne z naturą. Tam, gdzie niski instynkt człowieka działa destrukcyjnie, do zgodności z naturą jest bardzo daleko. To bajka, jeśli ktoś wierzy, że dzikie zwierzę można zabić w sposób zgodny z naturą gatunku lub z zasadami ochrony zwierząt. Jest to zarezerwowane dla drapieżników szukających pożywienia. 

Myśliwi rekreacyjni starają się w oczach własnego sumienia osłabić moralny ciężar swojego czynu, czyli uczynić go dla siebie znośnym. Coś takiego można znaleźć również u seryjnych morderców, którzy odpowiednio przygotowują miejsca swoich zbrodni, pielęgnują własne rytuały, na koniec zachowują pamiątki po ofiarach i legitymizują się swoją pozycją władzy. Sprawowanie władzy jest w tym kontekście ważnym słowem kluczowym.

Morderstwo jest zabójstwem. Nasze prawo karne zastrzega je dla człowieka. Ponieważ jednak nie ma podstaw naukowych, by stopniować wartość wyższych form życia względem siebie, dzisiejsze stosowanie tego rozróżnienia jest błędne.

To, czy łowiectwo uznamy za morderstwo, czy tylko za zabicie, ponieważ nie dotyka ono ludzi, lecz jedynie inne ssaki, jest znów tylko kwestią wiary. Człowiek jest biologicznie zwierzęciem, a czy jest cenniejszy i czy jego zabicie jest moralnie bardziej naganne niż zabicie innego zwierzęcia, pozostaje kwestią otwartą. Naukowo takiego stanowiska w żadnym razie nie da się uzasadnić. Moralność jest podstawą współżycia społecznego. Dlatego również zwierzęta podlegają tej moralności. A kto uważa, że inne zwierzęta, a nawet całe środowisko nie należą do naszego społeczeństwa, a więc są wykluczone z moralności, musiałby umieć wskazać, gdzie przebiega granica moralna.

Im więcej dowiadujemy się o zwierzętach, tym bardziej musimy przyznać, że wszystkie argumenty przemawiające za wyjątkowością człowieka są nieważne. Odczuwanie bólu, myślenie, komunikacja czy świadomość. Na podstawie nauki nie możemy tak bardzo deprecjonować zwierząt, aby usprawiedliwić czyn niemoralny wśród ludzi, jakim jest zabijanie.

Myśliwi rekreacyjni powołują się na konieczność swojego „rzemiosła” dla naszego ekosystemu. Jednak i to jest naukowo nie do utrzymania – łowiectwo rekreacyjne jest całkowicie zbędne i przynosi skutek odwrotny do zamierzonego.

Możemy tu tylko pochwalić kanton Genewa z profesjonalnym zarządzaniem dzikimi zwierzętami bez myśliwych rekreacyjnych, ale z rzetelnymi strażnikami przyrody. W Genewie nie reguluje się populacji lisów, kun, borsuków itd. tylko dlatego, że jest sezon łowiecki, a zbłąkani chcą oddawać się swojemu hobby. Widać to również w szwajcarskim prawie federalnym Statystyka łowiecka. 

Typowo szwajcarskie wartości, takie jak bezpieczeństwo, ochrona zwierząt i etyka, są w Genewie mottem przewodnim.

Katastrofa naturalna zwana myśliwy rekreacyjnym

W chaosie, w jakim po dziesięcioleciach pielęgnacji i hodowli przez hobby-myśliwych znajduje się przyroda, Udział gatunków zagrożonych nie jest w żadnym kraju świata tak duży, jak w Szwajcarii. Zamachowcy na zlecenie od dziesięcioleci tworzą ekologiczną nierównowagę w krajobrazie kulturowym, o częściowo dramatycznych skutkach (lasy ochronne, choroby, szkody rolnicze i wiele innych). Ponad jedna trzecia roślin, Dzikie zwierzęta i gatunków grzybów uznawana jest za zagrożoną. Szwajcarii jest również na ostatnim miejscu w Europie pod względem wyznaczania obszarów chronionych dla bioróżnorodności. To właśnie te kręgi myśliwych rekreacyjnych, ze swoim lobbingiem, poprzez politykę, media i ustawy, są od dziesięcioleci za to odpowiedzialne. To one notorycznie blokują nowoczesne, etyczne ulepszenia w ochronie zwierząt i sabotują poważną ochronę zwierząt i gatunków. Myśliwi Rekreacyjni regularnie sprzeciwiają się większej liczbie parków narodowych w Szwajcarii, ponieważ wcale nie chodzi im o przyrodę, bioróżnorodność i ochronę gatunków, ani o Ochrona zwierząt, lecz o pielęgnowanie swojego perwersyjnego, krwawego hobby.

Czy wiedzieli Państwo …

• że w Szwajcarii niewinne młode wilki są likwidowane?
• że myśliwi rekreacyjni przy ocenie jakości mięsa zwierzyny kłamią i że przetworzone mięso zwierzyny, według WHO, jest rakotwórcze tak jak papierosy, azbest czy arsen?
• że według badań nigdzie skażenie ołowiem orłów przednich i orłosępów nie jest wyższe niż w Alpach szwajcarskich, z powodu amunicji myśliwych rekreacyjnych?
• że Etyka łowiecka myśliwych rekreacyjnych stoi w całkowitej sprzeczności z ustawą o ochronie zwierząt i jest fatamorganą?
• że polowanie to wojna, w której zwierzęcych konkurentów po prostu się likwiduje?
• że w naszej przyrodzie istnieją niezliczone nielegalne i nieoznakowane ambony myśliwskie, z których część jest tak spróchniała, że stanowi zagrożenie dla dzieci, a ludzie mogą wskutek tego ponieść śmierć?
• że rok w rok niezliczeni ludzie zostają zabici lub ranni przez broń myśliwych, niekiedy tak ciężko, że lądują na wózku inwalidzkim lub muszą amputować im kończyny?
• że w Szwajcarii rocznie zabija się bez sensu około 120’000 całkowicie zdrowych saren, jeleni, lisów, świstaków i kozic?
• że przez myśliwych rekreacyjnych dziś niemal niemożliwe jest życie w harmonii z dziką zwierzyną czy jej obserwowanie?
• że naboje śrutowe sprawiają, iż zające krzyczą jak małe dzieci, a "postrzelonym" sarnom i jeleniom rozrywają wnętrzności, aby podczas ucieczki zostawiały ślady umożliwiające tropienie?
• że twierdzenie myśliwi rekreacyjni, jakoby okrutne masakry dzikich zwierząt były konieczne dla regulacji populacji, zostało naukowo obalone?
• że myśliwi rekreacyjni otwarcie przyznają, iż w polowaniu chodzi o "żądzę zabijania" i "radość z upolowania zdobyczy" – o chorobliwą pasję?
• że myśliwi rekreacyjni nie posiadają szóstego zmysłu, a mimo to regularnie twierdzą, że strzelają jedynie do chorych i słabych zwierząt, co oczywiście w praktyce nie jest prawdą?
• że myśliwi rekreacyjni wyjeżdżają za granicę na polowania trofeowe, z dala od wszelkich przepisów o ochronie gatunków i łowiectwie, a nawet istnieją szwajcarskie biura podróży dla myśliwych rekreacyjnych organizujące takie chore przyjemności łowieckie?
• że zdecydowana większość z nich to nie uprawnieni myśliwi zawodowi, lecz osoby uprawiające łowiectwo jako hobby, sport i rozrywkę, co nie jest moralne i w istocie sprzeczne z ustawą o ochronie zwierząt?
• że 99,07% cywilizowanych mieszkańców Szwajcarii nie jest myśliwi rekreacyjni, a więc jedynie 0,3% myśliwi rekreacyjni czerpie przyjemność z tych krwawych zajęć?
• że ci zabójcy dzikich zwierząt nie polują w oparciu o naukowe uzasadnienia?
• że gatunki chronione właściwie nie powinny podlegać prawu łowieckiemu, ponieważ myśliwi rekreacyjni nie radzą sobie z ochroną gatunkową i wciąż dla zabawy zabijają zwierzęta znajdujące się na Czerwonej Liście, takie jak ryś, wilk, zając szarak, kuropatwa, przepiórka itd.?
• że myśliwi rekreacyjni celowo redukują liczebność określonych gatunków, by nie mieć konkurencji dla swojego nienaturalnego zachowania (lis, ryś, wilk, ptaki drapieżne itd.)?
• że dzikie zwierzę umiera, zanim myśliwy rekreacyjny zdąży w ogóle oddać jeden strzał, że temu należy zapobiegać, i że jest to zapewne centralna idea gospodarki łowieckiej oraz planowania polowań?
• że u dzików (i lisów) normalnie tylko przewodząca locha rodzi młode, ale z powodu jej odstrzału wszystkie samice w watasze zaczynają się rozmnażać, i że właśnie dlatego mamy plagę dzików?
• że zwierzęta pastwiskowe – jelenie, sarny itd. – pierwotnie żyły głównie w dzień na polach i łąkach, podobnie jak kozy, owce, krowy itd., a nie w lesie?
• że wilk jest w dłuższej perspektywie niezbędny dla zdrowia dzikich kopytnych, ponieważ na przykład z niewiarygodną precyzją poluje na chore lub słabe zwierzęta, przewyższając w tym znacznie myśliwi rekreacyjni?
• że lisy po bezsensownym polowaniu najczęściej lądują w śmieciach?
• że lisy poluje się dziś głównie po to, by na patelniach myśliwi rekreacyjni znalazło się więcej zajęcy itd.? Że jednak lis w ponad 90% nie żywi się zającami i nigdy nie złapie zdrowego zająca?
• że w obronie zwierząt przeciwko myśliwym rekreacyjnym nie można działać wyłącznie łagodnością, festynami ulicznymi, łańcuchami modlitewnymi itd. (na chama trzeba chama)?
• że myśliwi rekreacyjni gwarą myśliwską uprawiają pełne braku szacunku wyszydzanie istot żywych?
• że uznaje się za naganne strzelanie do grubej zwierzyny przy paśniku czy w czasie godów, lecz myśliwy rekreacyjny nie ma żadnych skrupułów, by robić to wobec konkurenta o zdobycz – lisa?
• że w niektórych kantonach myśliwi rekreacyjni polują jedynie z powodu delikatnego mięsa młodego zwierzęcia?
• że myśliwi rekreacyjni strzelają do ciężarnych matek przed ich młodymi lub tylko do młodych zwierząt w okresie wychowu (polowanie dodatkowe)?
• że myśliwi rekreacyjni swoją amunicją zatruwają środowisko, przyrodę, ludzi i zwierzęta?
• że bestialstwo, barbarzyństwo, okrucieństwo, rozlew krwi i bezsensowne cierpienie nie mogą być dobrem kulturowym w cywilizowanym społeczeństwie?
• że myśliwi rekreacyjni zabijają rocznie około 10’000 młodych saren?
• że myśliwi rekreacyjni w mroźną zimę przyciągają głodujące zwierzęta pokarmem, tylko po to, by móc je podle i tchórzliwie zastrzelić?
• że myśliwi rekreacyjni wpuszczają rozjuszone psy do nor, aby wytrzebić lisy i borsuki (polowanie norowe)?
• że myśliwi rekreacyjni wabią spokojne istoty do klatek-pułapek, w których czasem muszą cierpieć przez wiele dni, czekając na swojego zabójcę, lub zapewniają zwierzętom wielogodzinną agonię (polowanie z użyciem pułapek)?
• że myśliwi rekreacyjni tchórzliwie mordują lub ranią z zaczajenia spokojne zwierzęta dziko żyjące podczas snu lub wygrzewania się na słońcu, używając wysoce precyzyjnej, nowoczesnej broni?
• że myśliwi rekreacyjni wspierają odznaczenia, targi skór, wręczanie nagród za kult trofeów, wystawy trofeów, handel futrami itd.?
• że myśliwi rekreacyjni wciskają nieletnim uczniom broń palną do rąk i ćwiczą z nimi zabijanie?
• że myśliwi rekreacyjni często dokonują swoich okrutnych czynów w odosobnieniu, co sprzyja znęcaniu się nad zwierzętami?
• że myśliwi rekreacyjni wielu dziko żyjącym zwierzętom powodują tylko ciężkie rany, a ofiary często godzinami cierpią w ogromnych mękach i strachu, aż pies naprowadzający na krew je odnajdzie i zostaną zastrzelone?
• że myśliwi rekreacyjni (poza wiwisekcją) powodują zwierzętom najwięcej cierpienia i krzywdy, także poprzez sposób zabijania?
• że myśliwska miłość do zwierząt i przyrody nie cieszy się istnieniem ukochanego obiektu, lecz raczej ma na celu posiadanie ukochanej istoty ze skórą i włosem, a osiąga swój szczyt, czyniąc z niej zdobycz poprzez akt zabijania?
• że myśliwi rekreacyjni wręcz sprzyjają szkodom zgryzowym poprzez presję łowiecką, w szczególności na drapieżniki, takie jak lis, ryś i wilk?
• że myśliwi rekreacyjni otwierają drzwi antyspołecznemu, nieetycznemu i niechrześcijańskiemu zachowaniu na oścież?
• że myśliwi rekreacyjni pozbawiają społeczeństwo naturalnych obserwacji zwierząt i interakcji z nimi?
• że nie istnieje większy i skażony amunicją produkt cierpienia niż dziczyzna?
• że w całej Szwajcarii nie ma jednolitych przepisów dotyczących testu wzroku, praktyki strzeleckiej itd. dla hobbystów-myśliwych?
• że nie istnieje żaden psychologiczny test osobowości dla hobbystów-myśliwych?
• że nie istnieje zakaz spożywania alkoholu dla hobbystów-myśliwych, gdy strzelają ze swojej broni do zwierząt?
• że myśliwi rekreacyjni wnikają do szkolnych placówek, aby wciskać dzieciom swoje myśliwskie bajki i przemoc?
• że sąd w Bellinzonie niedawno potwierdził, że związki myśliwych wspierają praktycznie wszystko, co jest okrutne, niepotrzebne i bezduszne?
• że związek «JagdSchweiz» kultywuje przede wszystkim brak szacunku i kulturę przemocy – dokładne przeciwieństwo tego, do czego kulturalny człowiek w naszym społeczeństwie powinien dążyć.
• że tylko w kantonie Gryzonia każdego roku nakłada się ponad 1’000 zgłoszeń i kar wobec hobbystów-myśliwych?