60’000 naukowców domaga się zakończenia masowych szczepień

Podczas gdy na całym świecie podejmuje się coraz bardziej absurdalne działania w celu zwalczania rozprzestrzeniania się epidemii Covid-19, coraz więcej głosów sprzeciwia się całkowicie szalonej polityce zdrowotnej władz.

Pod groźbą odebrania paszportu zdrowotnego szczepiona jest już trzecia dawka! Teraz w grę wchodzi szczepienie dzieci w wieku od 5 do 11 lat. Decyzja, która zdaniem wielu lekarzy i badaczy byłaby bardzo poważna.

Poważne skutki uboczne

Masowe szczepienia wciąż eksperymentalną szczepionką opartą na przekaźnikowym RNA od dawna niepokoją środowisko naukowe. Już w październiku 2020 roku trzech wybitnych naukowców, prof. Martin Kulldorff, dr Sunetra Gupta i dr Jay Bhattacharya, przedstawiło w tak zwanej Deklaracji z Great Barrington alternatywne podejście do Covid-19. Są oni bowiem bardzo zaniepokojeni skutkami ubocznymi masowych szczepień dla ludności.

O co apelują? O «ukierunkowaną» ochronę. Oznacza to, że osoby starsze, słabe i wątłe powinny być chronione w jak największym stopniu, podczas gdy pozostali mogą żyć normalnie, aż społeczeństwo osiągnie zbiorową naturalną odporność, która będzie kompleksowa, silna i długotrwała.Jednak masowe szczepienia mRNA uniemożliwiają osiągnięcie tej zbiorowej odporności, przez co pandemia nie zostanie trwale zakończona.

Jednym z pierwotnych sygnatariuszy był dr Simon Thornley, epidemiolog i biostatystyk z Uniwersytetu w Auckland. Deklaracja z Great Barrington została tymczasem podpisana przez 60’000 lekarzy i naukowców i staje się coraz bardziej znana na całym świecie. Petycja zebrała dotychczas 870’000 podpisów poparcia.

Deklaracja z Great Barrington

Jako epidemiolodzy chorób zakaźnych i naukowcy zajmujący się zdrowiem publicznym jesteśmy głęboko zaniepokojeni szkodliwym wpływem obecnie dominującej polityki wobec COVID-19 na zdrowie fizyczne i psychiczne, i zalecamy podejście, które nazywamy Skoncentrowaną Ochroną.

Wywodzimy się zarówno z lewicy, jak i z prawicy, a swoją karierę zawodową poświęciliśmy ochronie ludzi. Obecna polityka lockdownów przynosi katastrofalne skutki dla zdrowia publicznego w perspektywie krótko- i długoterminowej, co w nadchodzących latach doprowadzi do wyższej nadmiarowej śmiertelności, przy czym największy ciężar poniosą klasa robotnicza i młodsi członkowie społeczeństwa. Trzymanie uczniów z dala od szkoły jest wielką niesprawiedliwością.

Na szczęście nasza wiedza o wirusie stale rośnie. Wiemy, że ryzyko śmierci z powodu COVID-19 u osób starszych i schorowanych jest ponad tysiąc razy wyższe niż u osób młodych. W rzeczywistości COVID-19 jest dla dzieci mniej niebezpieczny niż wiele innych chorób, w tym grypa.

Gdy odporność naturalna w populacji rośnie, ryzyko zakażenia maleje dla wszystkich – również dla osób słabszych. Wiemy, że wszystkie populacje w pewnym momencie osiągają odporność zbiorową – czyli punkt, w którym tempo nowych zakażeń jest stabilne. Naszym celem powinno być zatem zminimalizowanie śmiertelności i szkód społecznych do czasu osiągnięcia odporności zbiorowej.

Najbardziej współczujące podejście, które równoważy ryzyko i korzyści osiągnięcia odporności zbiorowej, polega na umożliwieniu normalnego życia osobom narażonym na minimalne ryzyko śmierci, aby mogły one poprzez naturalne zakażenie budować odporność na wirusa, przy jednoczesnym lepszym ochranianiu osób najbardziej narażonych. Nazywamy to skoncentrowaną ochroną.

Podjęcie działań mających na celu ochronę osób zagrożonych powinno być głównym celem reakcji systemu ochrony zdrowia na COVID-19. Na przykład domy opieki powinny zatrudniać personel z nabytą odpornością i przeprowadzać częste testy wśród pozostałego personelu oraz wszystkich odwiedzających. Rotacja personelu powinna być ograniczona do minimum. Emeryci mieszkający w domu powinni zamawiać dostawy żywności i innych niezbędnych artykułów do domu. Jeśli to możliwe, powinni spotykać się z członkami rodziny na świeżym powietrzu, a nie w domu. Można wdrożyć obszerną i szczegółową listę środków, w tym podejść dla gospodarstw domowych wielopokoleniowych, co w pełni mieści się w możliwościach i kompetencjach specjalistów ds. zdrowia publicznego.

Osoby, które nie są zagrożone, powinny natychmiast mieć możliwość powrotu do normalnego życia. Proste środki higieny, takie jak mycie rąk i pozostawanie w domu w przypadku choroby, powinny być stosowane przez wszystkich, aby obniżyć próg odporności zbiorowej. Szkoły i uniwersytety powinny być otwarte na naukę stacjonarną. Zajęcia pozalekcyjne, takie jak sport, powinny zostać wznowione. Młodzi dorośli o niskim ryzyku powinni pracować normalnie, a nie z domu. Restauracje i inne sklepy powinny ponownie otworzyć swoje podwoje. Sztuka, muzyka, sport i inne działania kulturalne powinny zostać wznowione. Osoby bardziej zagrożone mogą w nich uczestniczyć, jeśli sobie tego życzą, podczas gdy całe społeczeństwo korzysta z ochrony, jaką osobom zagrożonym zapewniają ci, którzy wypracowali odporność zbiorową.