Zweden laat zien waar de hobbyjacht toe leidt: 53 gegadigden in drie uur voor één wolf

In het Zuid-Zweedse Skåne had een wolf een schapenram gedood en een shetlandpony zo zwaar verwond dat het moest worden afgemaakt.

De länsstyrelse gaf daarop toestemming voor de «beschermingsjacht», omdat men achter beide voorvallen hetzelfde dier vermoedt.

De reactie van de Zweedse hobbyjagers is de eigenlijke bevinding: binnen slechts drie uur meldden 53 hobbyjagers hun interesse om aan deze beschermingsjacht deel te nemen. Dat wordt gemeld in het tijdschrift «Jakt & Jägare», het spreekbuis van de hobbyjagersbond Jägarnas Riksförbund (JRF), en wel niet als een probleem, maar als een succesbericht.

53 gegadigden voor één enkel dier. Dat is geen schadebestrijding. Schadebestrijding vraagt om kuddebescherming, hekken, herders. Wat hier plaatsvindt, is de officiële aanbesteding van een trofeeaanbod. De dode schapenram levert louter de legitimatie.

De staat als bestandreduceerder

Het losse geval Skåne staat niet op zichzelf. In opdracht van de Zweedse regering heeft het Naturvårdsverket een nieuw nationaal wolvenbeheerplan met een looptijd tot 2031 gepresenteerd. Het richt zich in de eerste plaats tot de provinciale besturen en moet een geleidelijke verkleining van het wolvenbestand mogelijk maken, met de door de regering vastgestelde streefmarge van 170 tot 270 dieren en een verwijzing naar een «kleinste levensvatbare populatie» van 100 individuen.

Men leze het nog eens: niet de bescherming van een streng beschermde soort is het planningsdoel, maar de geordende reductie ervan. De afbouw is een bestuurstaak geworden.

Parallel daaraan loopt de vergunningsjacht op de bruine beer: dit jaar mogen er 394 beren worden geschoten in de zeven noordelijkste provincies. Ook dat is geen noodmaatregel, maar routine met quotum.

«Dierenrechtenterroristen»: Hoe het afbouwen van transparantie wordt omgedoopt tot slachtofferbescherming

De meest verraderlijke tekst op jaktojagare.se is het hoofdredactioneel commentaar van de JRF-voorzitster van 2 juli 2026. Daarin viert ze dat eindelijk de mogelijkheid wordt gestopt dat «dierenrechtenterroristen», met een beroep op het openbaarheidsbeginsel, zich toegang verschaffen om hobbyjagers en dierhouders te bedreigen en te intimideren.

Vertaald betekent dat: afschotcijfers, vergunningen en jachtgegevens moeten in de toekomst moeilijker toegankelijk worden voor het publiek. Wie ze opvraagt, is een «terrorist».

Dat is het klassieke patroon. De hobbyjacht claimt in het algemeen belang te handelen, maar wil niet dat het publiek de cijfers ziet. Wie narekent, wordt niet weerlegd, maar gecriminaliseerd. En dat staat niet in een anoniem forum, maar in het hoofdredactioneel commentaar van het verbondsorgaan, ondertekend door de voorzitster van het verbond.

Een verbond dat toegang tot gegevens als terrorisme afschildert, is opgehouden een belangenverbond te zijn. Het is een afschermingsmachine geworden. Hoe beïnvloeding en gebrek aan transparantie ook in ons land werken, laat ons dossier over de campagnes rondom de hobbyjacht.

Het eigen doelpunt: PFAS in het «gezondste vlees ter wereld»

En dan staat op diezelfde startpagina het bericht dat het hele zelfbeeld onderuithaalt. Rondom de luchthaven Landvetter vertonen wilde zwijnen en reeën te hoge PFAS-waarden. De Länsstyrelse Västra Götaland raadt af om vlees en lever van deze dieren uit het gebied tussen de luchthaven en het Västra Ingsjön te consumeren. Als bron geldt PFAS-houdend blusschuim van blusoefeningen van de luchthavenbrandweer.

De hobbyjacht verkoopt haar product al jaren met het argument dat wildvlees het meest natuurlijke, schoonste, meest ethische vlees van allemaal zou zijn. Het leefde vrij, het leefde gezond. Nu blijkt: het leefde in hetzelfde vervuilde landschap als al het andere, alleen zonder controle, zonder toezicht op grenswaarden, zonder traceerbaarheid. De ree van de luchthaven is geen bioproduct. Het is een monster.

Dat dit bericht uitgerekend in het hobbyjachtmagazine zelf staat, maakt het des te bruikbaarder.

En Zwitserland? Het voorbeeld heet Zweden, en dat letterlijk

Waarom interesseert ons dat in Bern, Chur of Bellinzona?

Omdat precies deze logica hier momenteel wordt geïmporteerd, en wel door een man die Zweden uitdrukkelijk als referentie aanhaalt.

Kantonsraad Fabio Regazzi (Die Mitte/TI), vicevoorzitter van JagdSchweiz, voorzitter van de Zwitserse Ambachtsvereniging en zelf hobbyjager, eist met zijn motie een vaste bovengrens voor de wolvenpopulatie. Zodra het politiek vastgestelde aantal is bereikt, worden «overtollige» dieren verwijderd. Niet langer het gedrag van een concrete roedel is beslissend, maar de statistiek.

Zijn motivering steunt rechtstreeks op Zweden: daar leeft ondanks een aanzienlijk groter oppervlak een vergelijkbaar aantal wolven als in Zwitserland, en toch voert Zweden een actief beheer met als doel de populatie terug te brengen tot ongeveer 170 dieren. Watson stelt het zonder omhaal vast: Zweden is «het land dat Regazzi als voorbeeld nam».

David Gerke van de Gruppe Wolf Schweiz stoort zich juist daaraan, dat het voorstel geïnspireerd is op het Scandinavische model. Zijn bezwaar is even eenvoudig als vernietigend: deze landen hebben wolvenpopulaties die niet levensvatbaar zijn, en juist daarom hebben rechtbanken de wolvenjacht daar onlangs gestopt.

Daarmee is de zaak duidelijk. Het model dat Regazzi wil kopiëren, is in zijn land van herkomst juist juridisch stopgezet. De voor januari 2026 geplande vergunningsjacht op maximaal 48 wolven blokkeerde een Zweedse bestuursrechter, omdat de autoriteiten de soortenbescherming niet konden aantonen. Wij hebben dat gedocumenteerd: Zweden stopt wolvenafschot 2026: signaal aan Zwitserland.

De Bondsraad beveelt de motie Regazzi toch aan ter aanvaarding. Volgens Regazzi's eigen uitspraak heeft dat hemzelf verrast.

Wie het Zweedse model bestelt, bestelt de hele keten:

• Van individuele beoordeling wordt quotum.
• Van het quotum wordt een regeringsplan voor populatievermindering tot 2031.
• Van het regeringsplan wordt een vrijetijdsaanbod met 53 gegadigden in drie uur.
• Wie de cijfers daarover wil inzien, is «terrorist».
• En uiteindelijk stoppen rechtbanken het geheel, omdat het onrechtmatig was.

Men kan niet de bovengrens bestellen en de degeneratie afzeggen. Regazzi importeert de logica, maar niet de lessen. Het patroon is al jaren hetzelfde: de eis tot afschot komt eerder dan de analyse.

Wat daaruit volgt

Zweden is geen voorbeeld. Zweden is een waarschuwing. Het toont wat er gebeurt wanneer het wildbeleid wordt overgelaten aan het belang van een vrijetijdslobby: de predator wordt een administratieve grootheid, het wilde dier een cijfer, de transparantie een veiligheidsrisico en het 'gezonde wildvlees' een officiële consumptiewaarschuwing.

Zwitserland heeft met Genève sinds 1974 en met het Zwitserse Nationaal Park eigen, functionerende referentiegebieden zonder hobbyjacht. Het hoeft zijn model niet uit Scandinavië te halen.

• Fabio Regazzi en het wolvenbeleid van de overhaaste beslissingen in Zwitserland
• Politiek van overhaaste beslissingen: hoe Fabio Regazzi het wilddebat verschuift van het domein van bewijs naar dat van belangen
• Strijd om de grote zaagbek: Fabio Regazzi eist afschot, natuurbeschermers waarschuwen voor overhaaste beslissingen
• Tessijnse jagersvereniging FCTI viert 30 jaar onzin
• Hobbyjagers in Tessin schieten op zogende hindes
• Nationale Raad Fabio Regazzi van de probleemvereniging „Jagd Schweiz“
• Jachtvoorzitter stookt bij de Bondsraad
• Tessijnse jachtvoorzitter wil profiteren ten koste van anderen
• Jagers willen sneeuwhoen niet beschermd
• De Tessijnse wolvenophitser
• De wildedierendoders
• Tessin: gemzenpopulatie in geliefd wandelgebied ingestort
• Succes: vereniging Jagd Schweiz verliest
• Nationaal Park Locarnese komt er niet
• Getroffen honden blaffen