Zając szarak: najchętniej skacze po kwietnych ugorach

Tam, gdzie grunty orne zostają ekologicznie znacznie wzbogacone, dobrze czują się zając szarak i zagrożone ptaki. Pokazują to wieloletnie liczenia Szwajcarskiej Stacji Ornitologicznej w Klettgau w kantonie Szafuza. Dzięki ścisłej współpracy partnerskiej między ochroną przyrody a rolnictwem region ten stał się ostoją Bioróżnorodność bioróżnorodności.

Zające szaraki chętnie żyją na obszarach o wysokim udziale cennych ekologicznie powierzchni. Gdy brakuje kwietnych ugorów i podobnych elementów, zając szarak również się nie pojawia, co pokazują wieloletnie liczenia stacji ornitologicznej w Klettgau w kantonie Szafuza.

Kwietne ugory nie tylko cieszą oko, ale też stanowią siedlisko dla licznych gatunków zwierząt i roślin.

Kwietne ugory kluczem do bogactwa gatunków

Mak, przytulia i szałwia łąkowa wnoszą czerwone, żółte i fioletowe akcenty. Kolorowe ugory i bogate w gatunki łąki cieszą oko nie tylko człowieka w pozostałych monotonnych krajobrazach produkcyjnych — korzysta na nich także przyroda: tam, gdzie na terenach uprawnych jest dużo kolorowych ugorów i innych cennych ekologicznie siedlisk, dom znajdują Zające szaraki, liczne inne zwierzęta i rośliny. Pokazują to wieloletnie liczenia prowadzone przez Stacja Ornitologiczna Sempach w Klettgau w kantonie Szafuza.

Różnice te są szczególnie wyraźnie widoczne na przykładzie zająca szaraka: na ekologicznie silnie wzbogaconym obszarze upraw rolnych w Klettgau, z dużym udziałem cennych powierzchni wspierających różnorodność biologiczną, zagęszczenie wynosi około 16 zajęcy szaraków na km2, czyli 5 razy więcej niż średnia w całej Szwajcarii. Na sąsiednim obszarze, gdzie udział cennych ekologicznie powierzchni jest znacznie mniejszy, jest to zaledwie 2 zające szaraki na km2, czyli 8 razy mniej. Wynika to z tegorocznych liczeń zająca szaraka.

Klettgau jako wzorcowy przykład

„Wiemy więc, dokąd zmierza zając: na obszary z dużym udziałem cennych ekologicznie powierzchni, do których należą w szczególności kolorowe ugory”, podsumowuje Markus Jenny, który w imieniu Vogelwarte towarzyszy projektowi w Klettgau. Z ekologicznego wzbogacenia korzystają ponadto praktycznie wszystkie badane ptaki lęgowe. Zagęszczenie pokląskwy i cierniówki jest na silnie wzbogaconym obszarze ponad 5 razy wyższe niż na obszarze niewzbogaconym, a praktycznie wymarła potrzos występuje już tylko na obszarze wzbogaconym.

Aby skutecznie wspierać zające szaraki, na intensywnie użytkowanych terenach uprawnych potrzeba co najmniej 5 % cennych powierzchni wspierających różnorodność biologiczną, takich jak kolorowe ugory, bogate w gatunki łąki czy żywopłoty. Na silnie wzbogaconym obszarze w Klettgau udział ten wynosi 12 %, czyli jest ponad dwukrotnie wyższy! A przyroda dziękuje za to, jak imponująco dowodzą liczenia. Dzięki trwającej 30 lat ścisłej współpracy między Vogelwarte, kantonem i rolnikami Klettgau jest dziś wzorcowym przykładem. Markus Jenny jest przekonany: „Klettgau pokazuje na przykładzie, że rolnictwo i ekologia mogą iść ze sobą w parze.”