Wbrew wszelkim instynktom: zwierzęta pomagają innym gatunkom

4 października obchodzony był Światowy Dzień Ochrony Zwierząt – dzień, w którym zastanawiamy się nad niesamowitym światem zwierząt i wszystkimi unikalnymi gatunkami, z którymi dzielimy naszą planetę.

Norki, lisy i szynszyle – gatunki typowo spotykane na fermach futerkowych w Europie – z natury są zwierzętami dzikimi, które w swoich naturalnych środowiskach prowadzą fascynujące życie.

Sprawdzamy, jak te zwierzęta żyją na wolności i jak ich naturalne instynkty są zdławione na fermach futerkowych.

Psi żywot lisów

Lisy rude żyją głównie w parach lub grupach rodzinnych liczących do dziesięciu osobników dorosłych i młodych, kopiąc nory z wieloma tunelami. Ich arktyczni kuzyni wędrują na przestrzeni dziesiątek kilometrów. Na fermach futerkowych oba gatunki są jednak skazane na samotne przebywanie w klatkach z siatki drucianej o powierzchni od 0,8 do 1,2 m2.

Norki są ograniczone do jeszcze mniejszych klatek, podczas gdy na wolności wspinają się i skaczą między drzewami, pokonując dziennie obszar do 3 km2 – kiedy nie nurkują na głębokość do sześciu metrów i nie pływają pod wodą na odległość ponad trzydziestu metrów.

Nawet zwykła szynszyla może skakać nawet czterokrotnie wyżej niż wynosi wysokość 50-centymetrowych klatek, w których jest zamknięta na fermach. Szynszyle są przyzwyczajone do życia w koloniach liczących ponad 100 zwierząt, łączących się w pary, a teraz są ograniczane do małych grup.

Ponieważ najważniejsze potrzeby dotyczące fizycznego i psychicznego dobrostanu zwierząt nie mogą być zaspokojone, dochodzi do zaburzeń zachowania, takich jak bezcelowe chodzenie i kręcenie się w kółko, gryzienie sierści i ogona. Samookaleczenia, zakażone rany, brakujące kończyny, a nawet kanibalizm nie są rzadkością na fermach futerkowych, podobnie jak wysoka śmiertelność reprodukcyjna i wysoka śmiertelność noworodków.

Ponieważ są to dzikie zwierzęta, oczywiście boją się ludzi. Gdy grube rękawice nie zapewniają wystarczającej ochrony, opiekunowie zwierząt sięgają po metalowe kleszcze na kark lub tułów, a nawet po pułapki umieszczane w klatkach.

Żadnemu zwierzęciu na farmie futrzarskiej nie żyje się dobrze

Program WelFur twierdzi, że ocenia dobrostan zwierząt na farmach futrzarskich w Europie. Jednak ponieważ protokoły zostały opracowane dla chowu klatkowego, wyniki tych badań pokazują jedynie, że wszystkie farmy futrzarskie są w gruncie rzeczy takie same, a nie że zwierzęta żyją w odpowiednich warunkach.

Dobrostan zwierząt można oceniać wyłącznie przez pryzmat Pięciu Domen, który uwzględnia równowagę między pozytywnymi i negatywnymi doświadczeniami i emocjami – jest to zmiana paradygmatu w porównaniu z wcześniejszym modelem Pięciu Wolności, skoncentrowanym na eliminacji negatywnych doświadczeń. Wychodząc z tego zwierzęcocentrycznego podejścia, chów zwierząt na futro jest wyraźnie całkowicie niedopuszczalnym okrucieństwem. Musi zostać zatrzymany.

Jeśli Pani/Pan również uważa, że żadne zwierzę nie powinno być karane za to, że ma futro, a zamiast tego trzymanie zwierząt na farmach, gdzie są zabijane dla ich futra, powinno być nielegalne, nie zwlekaj i podpisz naszą Europejską Inicjatywę Obywatelską «Fur Free Europe«,, aby zakazać farm futrzarskich i produktów z futra hodowlanego na rynku europejskim.

«Fur Free Europe«, najnowszy Raport, zajmuje się bliżej etologicznymi potrzebami gatunków zwierząt hodowanych dla ich futra oraz tym, jak warunki, w jakich te dzikie zwierzęta są utrzymywane, uniemożliwiają zaspokojenie ich potrzeb behawioralnych.