Tegen alle instincten in: dieren helpen andere soorten

Op 4 oktober werd de Wereld Dierendag gevierd, een dag waarop we stilstaan bij de ongelooflijke dierenwereld en alle unieke soorten waarmee we onze planeet delen.

Nertsen, vossen en chinchilla's, soorten die doorgaans op bontfarms in Europa worden aangetroffen, zijn van nature wilde dieren die in hun natuurlijke leefgebied een fascinerend leven leiden.

Wij gaan na hoe deze dieren in het wild leven en hoe hun natuurlijke instincten op bontfarms worden onderdrukt.

Een hondenleven voor vossen

Rode vossen leven voornamelijk in paren of in familiegroepen van tot tien volwassen dieren en jongen, en graven holen met veel tunnels. Hun arctische neven zwerven tientallen kilometers rond. Op bontfarms zijn beide soorten echter veroordeeld tot eenzame opsluiting in gaasdraadkooien van 0,8 tot 1,2 m2.

Nertsen worden beperkt tot nog kleinere kooien, terwijl ze in het wild tussen bomen klimmen en springen en daarbij een gebied van maximaal 3 km2 per dag doorkruisen – wanneer ze niet net tot zes meter diep duiken en meer dan dertig meter onder water zwemmen.

Zelfs de eenvoudige chinchilla kan tot viermaal zo hoog springen als de 50 cm hoge kooien waarin hij op farms wordt opgesloten. Ze zijn gewend om in kolonies van meer dan 100 dieren te leven, die zich tot paren verenigen, en worden nu beperkt tot kleine groepen.

Omdat niet aan de belangrijkste behoeften voor het lichamelijke en geestelijke welzijn van de dieren kan worden voldaan, ontstaat er verstoord gedrag zoals rondlopen en rondjes draaien, vachtknagen en staartbijten. Zelfverwonding, geïnfecteerde wonden, ontbrekende ledematen en zelfs kannibalisme komen op bontfarms geregeld voor, net als een hoog reproductiecijfer en een hoge kindersterfte.

Aangezien het om wilde dieren gaat, zijn ze uiteraard bang voor mensen. Wanneer zware handschoenen niet voldoende bescherming bieden, grijpen de dierverzorgers naar metalen hals- of lichaamstangen en zelfs naar vallen die in de kooien worden geplaatst.

Geen enkel dier heeft het goed op pelsdierfokkerijen

Het WelFur-programma beweert het welzijn van dieren op pelsdierfokkerijen in Europa te beoordelen. Aangezien de protocollen echter ontwikkeld zijn voor kooihuisvesting, tonen de resultaten van de studies alleen aan dat alle pelsdierfokkerijen in wezen gelijk zijn, niet dat de dieren onder passende omstandigheden leven.

Het welzijn van dieren kan alleen worden beschouwd door de lens van de Vijf Domeinen, die het evenwicht tussen positieve en negatieve ervaringen en gevoelens beoordeelt – een paradigmaverschuiving ten opzichte van het eerdere model van de Vijf Vrijheden, dat zich richtte op het wegnemen van negatieve ervaringen. Vanuit deze diergerichte benadering is het fokken van pelsdieren duidelijk een volstrekt onaanvaardbare wreedheid. Het moet stoppen.

Als u ook vindt dat geen enkel dier gestraft zou moeten worden voor het hebben van een pels, maar dat het houden van dieren op fokkerijen die worden gedood voor hun pels illegaal zou moeten zijn, aarzel dan niet en onderteken ons Europees burgerinitiatief «Fur Free Europe«, om pelsdierfokkerijen en gefokte pelsproducten op de Europese markt te verbieden.

«Fur Free Europe», de nieuwste rapport, gaat dieper in op de ethologische behoeften van diersoorten die worden gefokt voor hun pels, en op de manier waarop de omstandigheden waaraan deze wilde dieren worden blootgesteld, het onmogelijk maken om aan hun gedragsbehoeften te voldoen.