Jak zostaje się przeciwnikiem łowiectwa?

C.S. w 2008 roku przebywała w Tersnaus w kantonie Gryzonia w Szwajcarii.

Pewnego październikowego poranka usłyszałam w domu długie, nieustające szczekanie psów w pobliskim lesie. Wraz z moim psem Mobi wyruszyłam, aby sprawdzić, czy ktoś nie potrzebuje pomocy.

Wspięliśmy się na górę po prawej stronie wsi i zeszliśmy tam, skąd dochodziły dźwięki. Odkryliśmy przy tym dwa psy, które same i bez smyczy błąkały się po lesie w pobliżu żwirowni.

Młodszy pies towarzyszył nam następnie dobrowolnie w drodze do domu, gdy w pobliżu nie było żadnego człowieka, a ja nie stwierdziłam bezpośredniej sytuacji zagrożenia. Całe to zdarzenie było dziwne i pomyślałam, że zapytam we wsi, do kogo należą te psy. Do tego momentu nie wiedziałam, że to Psy myśliwskie.

Około 500 metrów niżej, na zakręcie, zobaczyliśmy myśliwego rekreacyjnego, który podstępnie siedział w lesie. Od razu zapytał mnie, czy widziałem jego drugiego psa, na co wyjaśniłem mu, gdzie się znajduje. Potem wywiązała się krótka, uprzejma rozmowa o tym i owym. Opowiadał o sobie i swoich psach, a także o dziwnych rzeczach, na przykład: gdybym zobaczył rysia, miałby u siebie ładny dywanik przy łóżku, a tutaj ustrzelił już 8 zajęcy polnych (znajdują się na Czerwonej Liście liście gatunków) itd. Na koniec powiedziałem: Widzi pan, to jest powód, dla którego myśliwi rekreacyjni właściwie nie są mi zbyt sympatyczni. Wtedy atmosfera się zmieniła.

Do tej pory nie znałem się na łowiectwie rekreacyjnym, ale instynktownie czułem, że coś tu jest nie tak, a także wiedziałem, że rysie w Szwajcarii są chronione. Obecność tego myśliwego rekreacyjnego w lesie zakrawała dla mnie na Kłusownictwo.

Na pożegnanie chciałem zrobić zdjęcie, na co „miłośnik przyrody” natychmiast zaatakował mnie słownie i wstał, żeby zawładnąć aparatem. Musiałem uciekać, bo zaczął mnie gonić. Nie był w najlepszej formie i szybko zabrakło mu tchu. Mały pies myśliwski Fino również biegł za mną i nie rozumiał, co się dzieje.

Potem myśliwy rekreacyjny nr 1, jak zobaczyłem, oglądając się za siebie, zadzwonił do swojego kolegi, myśliwego rekreacyjnego nr 2, który czaił się niżej na leśnej drodze. Wkrótce spotkałem go na zakręcie drogi i również zrobiłem mu zdjęcie w celu identyfikacji dla policji. To była moja odruchowa reakcja, bo na coś takiego nie pozwolę – pomyślałem, że naprawdę coś tu się nie zgadza. Zakręt drogi był ciasny, więc udało mi się go wyminąć biegiem.

Natychmiast ruszył na mnie z fuzją, a ja musiałem schronić się, uciekając przez pastwiska dla krów.

Myśliwy rekreacyjny nr 2 podszedł dość blisko. W pewnym momencie nie był pewien, czy strzelać. Byłem na muszce. Wtedy obrócił broń i zamachnął się kolbą, by uderzyć.

W tym czasie myśliwy rekreacyjny nr 1 zbiegł skrótem przez las z góry do myśliwego rekreacyjnego nr 2 i obaj patrzyli, jak Mobi i ja uciekamy przed przemocą w Tersnaus.

Szlachetni panowie od zacnego łowiectwa oddali następnie strzał i zawołali za nami: „Jeszcze cię dorwiemy… blödi Zürischnorre…” itd.

Nigdy w całym życiu nie czułem tyle adrenaliny i śmiertelnego strachu. Kiedy usłyszałem strzał, najpierw spojrzałem na siebie, a następna myśl brzmiała: zastrzelili mojego psa za moimi plecami. Wciąż biegnąc, zatrzymałem się, ale zobaczyłem, że Mobi z opuszczonymi uszami nadal za mną podąża. Krowy na łące również stały się niespokojne.

Krótko potem znów byłem w Tersnaus. Mieszkaliśmy w centrum wsi, obok mistrza kolarstwa górskiego Nino Schurtera. Jego matka właśnie wybierała się do pracy w Vals i chciała wsiąść do samochodu, gdy dotarłem na miejsce. Opowiedziałem jej, co się stało, a ona powiedziała, że również słyszała strzał.

Po powrocie do mieszkania zadzwoniłem na właściwy posterunek policji w Ilanz i jeszcze tego samego popołudnia dostałem termin. Opowiedziałem przyjmującemu zgłoszenie policjantowi, co się wydarzyło, i przekazałem mu zdjęcia. Na koniec ostrzegł mnie przed złożeniem zawiadomienia, ponieważ myśliwi rekreacyjni mogliby w odpowiedzi złożyć kontrzawiadomienie za to, że fotografowałem ich bez zezwolenia. Wielu policjantów w Gryzonii to również myśliwi rekreacyjni. Obiecał mi jednak, że odnajdzie «kolegów» i ich skrzyczy.

Kilka dni wcześniej, 18.10.2008, przy wiejskiej fontannie w Tersnaus doszło już do niemiłego incydentu, kiedy zatrzymał się samochód o numerze rejestracyjnym GR 35308. Pijani, wrzeszczący myśliwi rekreacyjni urządzili awanturę, korzystając z wody. Właścicielem pojazdu był niejaki pan Buchli-Mehli Franz Heinrich, Polenweg 1, 7405 Rothenbrunnen. Te informacje również przekazałem policji.

Tydzień później zadzwoniłem do stróża prawa, aby dowiedzieć się, jak wygląda aktualny stan ich pracy. «Myśliwi rekreacyjni nie zostali jak dotąd namierzeni» – usłyszałem. Tydzień później zadzwoniłem ponownie, a dwa tygodnie później jeszcze raz pojawiłem się bez zapowiedzi na posterunku policji w Ilanz. W drzwiach powiedziano mi, że właściwy policjant został przeniesiony do Chur i że nie mogą już nic zrobić.

Od tego dnia stałem się przeciwnikiem łowiectwa i odwróciłem się plecami od turystycznego kantonu Gryzonia.

Strzelba myśliwska służy wyłącznie do łowiectwa rekreacyjnego: jeśli ktoś grozi drugiej osobie strzelbą myśliwską, zdaniem sądu jest to nadużycie broni. Cofnięcie zezwolenia na polowanie i pozwolenia na broń nie podlega zatem zakwestionowaniu.

---

Powiązane dossier i artykuły:

• Dossier: Łowiectwo i broń
• Dossier: Psy myśliwskie – zapomniane ofiary łowiectwa rekreacyjnego
• Dossier: Prawo łowieckie i kontrola
• Wszystkie wpisy: Przestępczość & łowiectwo
• Radar myśliwych rekreacyjnych: zgłoś podejrzany przypadek
• Tekst wzorcowy: łowiectwo rekreacyjne i przestępczość
• Wzór pisma: Alkohol i narkotyki podczas łowiectwa rekreacyjnego