Hoe word je jachttegenstander?

C.S. verbleef in 2008 in Tersnaus in het kanton Graubünden/Zwitserland.

Op een ochtend in oktober hoorde ik vanuit het huis langdurig en aanhoudend hondengeblaf in het nabijgelegen bos. Samen met mijn hond Mobi ging ik op weg om te kijken of iemand hulp nodig had.

We liepen rechts van het dorp de berg op en kwamen weer naar beneden, daar waar de geluiden vandaan kwamen. Daarbij ontdekten we twee honden, die alleen en vrij in het bos bij een grindgroeve rondzwierven.

De jongere hond vergezelde ons vervolgens vrijwillig op weg naar huis, nadat er wijd en zijd geen mens te zien was en ik geen directe noodsituatie had aangetroffen. Het geheel was toch wel vreemd, en ik dacht dat ik in het dorp zou vragen van wie de honden waren. Tot dat moment wist ik niet dat dit Jachthonden waren.

Ongeveer 500 meter verderop, in een bocht, zagen we vervolgens een recreatieve jager, sluw in het bos zittend. Hij vroeg mij meteen of ik zijn andere hond had gezien, waarop ik hem vertelde waar deze zich bevond. Vervolgens ontstond er een kort, vriendelijk gesprek over van alles en nog wat. Daarbij vertelde hij over zichzelf en zijn honden, en ook vreemde dingen zoals: als ik een lynx zou zien, zou ik een mooi bedvoorleggertje hebben, hij had hier al 8 hazen (die op de Rode Lijst van bedreigde soorten staan) geschoten enzovoort. Ten slotte zei ik: Ziet u, dit is de reden waarom recreatieve jagers mij eigenlijk niet zo sympathiek zijn. Toen sloeg de stemming om.

Tot dan toe wist ik niets af van de recreatieve jacht, maar ik voelde instinctief dat hier iets niet klopte, en dat lynxen in Zwitserland beschermd zijn, wist ik ook wel. Voor mij ging de aanwezigheid van deze recreatieve jager in het bos in de richting van Stroperij.

Bij het afscheid wilde ik een foto maken, waarop de «natuurvriend» mij meteen verbaal aanviel en opstond om zich van de camera meester te maken. Ik moest wegrennen, omdat hij mij begon achterna te zitten. Hij was niet zo fit en was snel buiten adem. Ook de kleine jachthond Fino rende mee en begreep er niets meer van.

Daarop belde recreatieve jager 1, zoals ik zag toen ik achterom keek, met zijn vriend recreatieve jager 2, die verderop op het bospad op de loer lag. Deze kwam ik kort daarna tegen in de bocht van het pad en ook van hem maakte ik een foto ter identificatie voor de politie. Een reflex van mij, want dit laat ik me niet welgevallen, hier klopt echt iets niet, schoot er door mijn hoofd. De bocht van het pad was scherp, zodat ik langs hem kon rennen.

Meteen kwam hij met het geweer op mij af en moest ik mij over koeienweiden in veiligheid brengen.

Recreatieve Jager 2 kwam behoorlijk dichtbij. Op een gegeven moment wist hij niet zeker of hij moest schieten. Ik keek in de loop van het geweer. Daarop draaide hij zijn wapen om en haalde met de kolf uit om te slaan.

Ondertussen kwam recreatieve jager 1 van boven via de kortere weg door het bos naar recreatieve jager 2 en keken beiden toe hoe Mobi en ik voor het geweld naar Tersnaus vluchtten.

De fijne heren van het edele weidwerk losten vervolgens een schot en riepen ons na: «We krijgen je nog wel te pakken … stomme Zurichse trut …» enzovoort.

Ik had in mijn hele leven nog nooit zoveel adrenaline en doodsangst gevoeld. Toen ik het schot hoorde, keek ik eerst naar mezelf en de volgende gedachte was: ze hebben mijn hond achter mij doodgeschoten. Nog steeds rennend, hield ik even in, maar kon zien dat Mobi met neergevouwen oren nog steeds volgde. Ook de koeien werden onrustig in de weide.

Korte tijd later was ik weer in Tersnaus. Wij woonden in het dorpscentrum naast mountainbike-kampioen Nino Schurter. Zijn moeder was net op weg naar haar werk in Vals en wilde in de auto stappen toen ik aankwam. Ik vertelde haar wat er was gebeurd, en zij had het schot ook gehoord.

Terug in de woning belde ik de bevoegde politie in Ilanz en kreeg meteen diezelfde middag een afspraak. Ik vertelde de politieagent die het meldde opnam wat er was gebeurd, en gaf hem de foto's. Aan het eind waarschuwde hij mij ervoor om aangifte te doen, omdat de recreatieve jagers anders een tegenaanklacht zouden indienen, omdat ik hen zonder toestemming had gefotografeerd. Veel agenten in Graubünden zijn ook recreatieve jager. Hij beloofde mij echter de «collega's» op te sporen en hen stevig aan te pakken.

Enkele dagen daarvoor, op 18.10.2008, had er bij de dorpsfontein in Tersnaus al een negatief incident plaatsgevonden, toen een auto met kenteken GR 35308 stopte. Luidruchtige en beschonken recreatieve jagers maakten herrie terwijl ze zich bij het water bedienden. Eigenaar van het voertuig was een zekere heer Buchli-Mehli Franz Heinrich, Polenweg 1, 7405 Rothenbrunnen. Deze informatie heb ik ook aan de politie doorgegeven.

Een week later belde ik de wetsdienaar om te vragen wat de laatste stand van zaken was. «De recreatieve jagers zijn tot nu toe niet opgespoord», kreeg ik te horen. Ik belde een week later opnieuw en twee weken later ben ik nog eens onaangekondigd op het politiebureau in Ilanz verschenen. Aan de deur werd mij verteld dat de bevoegde agent naar Chur was overgeplaatst en dat zij niets meer konden doen.

Vanaf die dag werd ik jachttegenstander en keerde ik het toeristenkanton Graubünden de rug toe.

Een jachtgeweer dient alleen voor de recreatieve jacht: als iemand met een jachtgeweer wordt bedreigd, is dit volgens een rechtbank misbruik van het wapen. De intrekking van de jachtvergunning en het wapenbewijs is daarom niet te betwisten.

---

Gerelateerde dossiers en bijdragen:

• Dossier: Jacht en wapens
• Dossier: Jachthonden – de vergeten slachtoffers van de recreatieve jacht
• Dossier: Jachtwetten en controle
• Alle bijdragen: Criminaliteit & Jacht
• Recreatieve Jager-radar: Verdachte zaak melden
• Voorbeeldtekst: Recreatieve Jacht en criminaliteit
• Voorbeeldtekst: Alcohol- en drugsgebruik tijdens de recreatieve jacht