Fakty zamiast myśliwskich opowieści: inicjatywa „Strażnicy przyrody zamiast myśliwych”

Łowiectwo w kantonie Zurych ma zostać ostatecznie zniesione w swojej obecnej formie.

Zdaniem inicjatorów najlepiej już w głosowaniu powszechnym 23 września 2018 r. W przyszłości mają być zatrudniani wyłącznie profesjonalnie wykształceni strażnicy przyrody. Domaga się tego kantonalna inicjatywa ludowa „Strażnicy przyrody zamiast myśliwych” Partii Zwierząt Szwajcarii (TPS).

Kanton Zurych ma wprowadzić «ogólnokantonalne zarządzanie dziką zwierzyną z profesjonalnie wyszkolonymi strażnikami dzikiej zwierzyny”, który zastąpi grupę ryzyka, jaką są myśliwi amatorzy. Na pierwszym planie ma przy tym stać naturalna regulacja populacji dzikich zwierząt. W przypadku chorych lub rannych dzikich zwierząt mogliby interweniować strażnicy przyrody zatrudnieni przez kanton.

Partia Zwierząt Szwajcarii (TPS) złożyła we wtorek, 18 lipca 2017 r., w kantonie ponad 7300 podpisów mieszkańców popierających ten postulat.

„Popularne w kręgach myśliwskich hasło „Hege und Pflege (opieka i ochrona)” używane na usprawiedliwienie krwawego hobby to stara bajka” – mówi współinicjatorka i prezeska Partii Zwierząt Szwajcarii (TPS) Monika Heierli-Rutishauser. „Dziś jest naukowo udowodnione, że natura reguluje się sama.»

To stwierdzenie potwierdzają najróżniejsze pozytywne doświadczenia z regionów wolnych od polowań, jak choćby obszar ochronny dzikiej zwierzyny miasta Zurych. Dziś wiadomo, że polowanie na dzikie zwierzęta nie prowadzi do regulacji ich populacji, lecz jest przyczyną problemów, ponieważ pod wpływem polowań wzrasta płodność (wskaźnik urodzeń) dzikich zwierząt!

Dla państwowych strażników przyrody – podobnie jak w kantonie Genewa, który jest dla nich wzorem – nie ma już powodu, by stosować okrutne wobec zwierząt metody łowieckie, takie jak polowanie na norę, nagonka czy polowanie z naganką. Wiele form łowiectwa i szkolenia psów myśliwskich praktykowanych w kantonie Zurych jest nadal wyraźnie sprzecznych z ochroną zwierząt. Strażnicy przyrody muszą ponadto być trzeźwi w czasie służby. Myśliwi rekreacyjni stanowczo sprzeciwiają się zakazowi spożywania alkoholu podczas polowania. Strażnicy przyrody przechodzą na emeryturę najpóźniej w wieku 65 lat. Największą grupę wiekową wśród myśliwych amatorów stanowią zapewne ci, którzy, jak w Niemcy także tych po 65. roku życia, osoby z osłabionym wzrokiem, koncentracją i refleksem oraz z brakami w wyszkoleniu i treningu. W policji czy wojsku starsi funkcjonariusze z dobrych powodów nie są już wysyłani do akcji zbrojnych z niebezpieczną bronią palną. Strażnicy przyrody nie będą też już bez powodu dręczyć i/lub odstrzeliwać dzikich zwierząt (na przykład około 200 zdrowych lisów miesięcznie, ptaków śpiewających, ptaków wodnych itd.). Taka „ochrona przyrody à la myśliwi” nie pasuje do cywilizowanego społeczeństwa. Łowiectwo w kantonie Zurych w większości nic nie chroni i niczemu nie służy. Nawet zającowi szaraka, który figuruje na czerwonej liście jako „gatunek narażony”. Przypomina o tym szwajcarska statystyka łowiecka. Strażnicy przyrody nie będą też już plamić skarbu państwa krwawymi pieniędzmi. Praktycznie wszystko, co jest okrutne, niepotrzebne i pozbawione serca, nadal jest dziś zgodne z regułami łowieckimi.

System obwodów łowieckich w kantonie Zurych od niemal 100 lat tak naprawdę się nie sprawdził i również z nową ustawą łowiecką pozostaje nienaukową, sprzeczną z ochroną zwierząt i ekologicznie chaotyczną łataniną.

IG Wild beim Wild

Właśnie w trakcie polowań zbiorowych i naganek zurychskich myśliwych oraz po nich dochodzi do ogromnego cierpienia zwierząt.

Lepszy rozsądny strażnik dzikiej zwierzyny niż myśliwy rekreacyjny bez opamiętania!

IG Wild beim Wild

Wędrówki i ruchy migracyjne dzikich zwierząt są utrudniane, a nawet uniemożliwiane przez drogi i linie kolejowe. Spośród 18 Korytarze dzikich zwierząt o znaczeniu ponadregionalnym, w kantonie Zurych aż 16 jest nadal ograniczonych lub przerwanych. Ale to tak naprawdę nie dziwi. Odpowiedzialny za to od 2007 roku dyrektor departamentu budownictwa Markus Kägi (SVP) jest bowiem zapalonym myśliwym-amatorem i odbywa swoje szkodliwe dla środowiska ćwiczenia strzeleckie na obszarze chronionym przyrodniczo.

To, że wyszkolenie myśliwych i ustawodawstwo łowieckie nie mogą mieć szczególnie wysokiej wartości społecznej, potwierdza sam radny rządowy Markus Kägi przy okazji debaty parlamentarnej:

«Właśnie w tym miejscu (strzelnica myśliwska), gdzie od lat sześćdziesiątych strzela się do rzutków i śrutu, rośliny rosną szczególnie bujnie. Trzeba więc założyć, że gleba jest tam wyjątkowo wysokiej jakości.» (KR-Nr. 197/1991, RRB-Nr. 3964/20.11.1991)

Markus Kägi

Przejścia dla dzikich zwierząt pomagają zapobiegać wypadkom z udziałem zwierzyny oraz otwierają siedliska dla dzikich zwierząt. Dzięki temu można zapewnić ważną wymianę genetyczną i zapobiec wymieraniu lokalnych gatunków zwierząt. W 2015 roku w kantonie Zurych pojazdy silnikowe i ruch kolejowy zabiły 973 sarny, 110 dzików, 843 lisy, 282 borsuki, 19 zajęcy szaraków oraz około 2700 ptaków i małych ssaków. Liczba nieujawnionych przypadków jest prawdopodobnie znacznie wyższa.

Ludzie ograniczają i niszczą siedlisko dzikich zwierząt, do którego te zwierzęta również mają prawo. Dlatego człowiek nie powinien dodatkowo w sposób niepotrzebny i bezsensowny polować na dzikie zwierzęta – co zresztą jest wyraźną wskazówką na temat pewnego zaburzenia psychicznego w środowisku myśliwych. Wielu myśliwych szczerze i otwarcie przyznaje, że polowanie nie jest zarządzaniem dziką zwierzyną, lecz napędzanym instynktem, zaburzonym tropieniem dzikich zwierząt w czasach obfitości żywności, odzieży itd. Myśliwi chcą zabijać! Tym samym polowanie nie jest też żadną służbą publiczną. Dzikie zwierzęta nie są odnawialnym surowcem. Dzikie zwierzęta, podobnie jak inne zwierzęta, mają uczucia i emocje. Dzikie zwierzęta potrafią cierpieć, smucić się i odczuwać radość. Żyją, podobnie jak my, ludzie, w związkach rodzinnych i strukturach społecznych, które dzisiejsi myśliwi najczęściej rozstrzeliwują dla zabawy. Który człowiek albo które zwierzę chciałoby dobrowolnie żyć w siedlisku zarządzanym przez militarnie nastawionych myśliwi rekreacyjni? Kanton Zurych zajmuje powierzchnię 1729 km², z czego 758,61 km² to teren łowiecki. Na 1 km² terenu łowieckiego przypada 2 myśliwi rekreacyjni. Trzeba to sobie naprawdę uświadomić: niemal połowa powierzchni kantonu Zurych jest wydzierżawiana prywatnym użytkownikom przyrody za ok. 1 milion franków krwawych pieniędzy na 8! lat, aby mogli oddawać się krwawemu hobby. Przecież nie pozwalamy też, aby uczestników ruchu drogowego regulowali, kontrolowali i kierowali nimi uzbrojeni przez państwo Hells Angels tylko dlatego, że rockerzy odbyli szkolenie na ciężkie motocykle i lubią jeździć po drogach. Monopol na przemoc powinien należeć do państwa, a nie do prywatnych band myśliwskich.

Stowarzyszenie Zurychskich Nadzorców Łowieckich pisze: Bardzo niewielu myśliwych poddaje się regularnym i intensywnym treningom na strzelnicy. …Skąd te niedoszkolone i mało uważne osoby miałyby nagle umieć pewny oddawanie strzału i wszystko inne...

W raporcie Szwajcarskiej Ochrony Zwierząt STS zwrócono również uwagę, jak nieprofesjonalne i niechlujne jest w istocie łowiectwo w kantonie Zurych. Nie prowadzi się na przykład rzetelnych statystyk dotyczących chybionych strzałów, poszukiwań rannych zwierząt itp. Poszukiwania rannej zwierzyny nie podlegają nawet obowiązkowi zgłaszania.

Zwłaszcza w kontekście polowań i myśliwi rekreacyjni niezwykle ważne jest, by społeczeństwo bacznie się temu przyglądało. Nigdzie nie manipuluje się nieprawdą tak bardzo jak tutaj. Przemoc i kłamstwa to dwie strony tego samego medalu. Polowanie, nie tylko w kantonie Zurych, od dziesięcioleci jest niczym innym jak stale kosztowną budową i punktem spornym dla polityki, leśnictwa, rolnictwa, administracji, wymiaru sprawiedliwości, kas chorych, ubezpieczeń, organizacji ochrony zwierząt, organizacji ochrony środowiska i przyrody, policji, władz federalnych, mediów itd. Kanton Zurych wcale nie potrzebuje aż tak wielu strażników dzikiej zwierzyny, by z łatwością zrekompensować szkody i koszty poprzez zniesienie myśliwi rekreacyjni, podkreśla IG Wild beim Wild.

W kantonie Gryzonia, który w przeciwieństwie do Zurychu dostarcza najlepszych danych i statystyk, strażnicy przyrody przeprowadzili na przykład w 2015 roku 1232 poszukiwania rannej zwierzyny. Skuteczne było jednak tylko 57 %. Albo: wobec myśliwych rekreacyjnych w Gryzonii co roku wydaje się czterocyfrową liczbę zawiadomień i mandatów za naruszenia przepisów.

• 2016: 1201 zgłoszeń i grzywien
• 2015: 1298 zgłoszeń i grzywien
• 2014: 1102 zgłoszenia i grzywny
• 2013: 1122 zgłoszenia i grzywny
• 2012: 1089 doniesień i grzywien

Badania biologów zajmujących się dziką fauną potwierdzają, że zwierzęta żyjące w rezerwacie ochrony zwierzyny tracą znaczną część swojej wymuszonej, nienaturalnej płochliwości i dzięki temu przenoszą swoją nienaturalną, nocną aktywność z powrotem na dzień. Ma to prowadzić także do mniejszej liczby wypadków drogowych z udziałem dzikich zwierząt – tego, co się widzi, zazwyczaj się nie potrąca. Dzikie zwierzęta zachowują się inaczej w świetle dziennym. Biolodzy zajmujący się dziką fauną, tacy jak Karl-Heinz Loske, wielokrotnie z dużym zadowoleniem donoszą o rozwoju sytuacji na obszarach bez polowań. Widać wyższą różnorodność gatunkową, mniejszą gęstość gatunków objętych łowiectwem, mniejsze szkody i mniej wypadków samochodowych. Rocznie na szwajcarskich drogach i torach kolejowych dochodzi średnio do ponad 20’000 wypadków z udziałem dzikich zwierząt. Koszty tych wypadków szacuje się na 40 do 50 milionów franków szwajcarskich.

Profesor dr Josef H. Reichholf, (zoolog, biolog ewolucyjny i ekolog) wyjaśnia:

Wieloletnie badania i doświadczenia w wielkich miastach wolnych od polowań potwierdzają, że populacja dzikich zwierząt w dużej mierze reguluje się sama. Poprzez ciągłe polowania osiąga się efekt odwrotny, ponieważ płodność częstych gatunków wzrasta, a tym samym liczebność preferowanych przez myśliwych gatunków (zwierzyna płowa) nie maleje, lecz rośnie i utrzymuje się na wysokim poziomie. Natomiast „drapieżniki/ptaki drapieżne” są nadmiernie dziesiątkowane, a ich populacje zagrożone. Na obszarach wolnych od łowiectwa wzrasta bioróżnorodność. Stwierdzono tam również inne pozytywne „skutki uboczne”, na przykład spadek liczby wypadków drogowych z udziałem zwierzyny, ponieważ zwierzęta z czasem tracą narzuconą im płochliwość i znów stają się bardziej aktywne w ciągu dnia, a także zmniejszenie szkód od zgryzania w leśnictwie. Podsumowując, społeczeństwo i przyroda mogą tylko zyskać dzięki nowoczesnemu zarządzaniu dzikimi zwierzętami i dopuszczeniu samoregulacji ich populacji, tak jak domaga się tego Partia Zwierząt w swojej inicjatywie. Mniejsza płochliwość sprawia, że zwierzęta można zobaczyć i przeżyć spotkanie z nimi!

Doświadczenia z różnych krajów i regionów pokazują zatem, że populacja dzikich zwierząt w nienaruszonym rezerwacie ochrony zwierzyny, chronionym przed myśliwi rekreacyjni, w dużej mierze reguluje się sama. Jeśli mimo to konieczna byłaby ingerencja regulacyjna, to z punktu widzenia ochrony zwierząt powinna ona odbywać się wyłącznie za pośrednictwem profesjonalnie wyszkolonych strażników łowieckich, którzy zawodowo zajmują się nowoczesnym zarządzaniem dziką fauną (ochrona zwierząt, bezpieczeństwo, nauka, biologia dzikiej fauny itp.).

Wprowadzenie etycznego zarządzania dziką zwierzyną ma ponadto sprawić, że w przyszłości, o ile to możliwe, nie będzie już wypadków łowieckich. Zwierzęta domowe i gospodarskie nie będą też już omyłkowo zabijane. Bezpieczeństwo ludności podczas aktywności rekreacyjnych w lesie i na polach zostanie ponownie zagwarantowane. Okrutne wobec zwierząt metody łowieckie uprawiane „dla zabawy” przejdą wtedy do przeszłości. Dzięki temu kanton Zurych znów będzie coraz częściej umożliwiał obcowanie z przyrodą i obserwowanie dzikich zwierząt oraz, podobnie jak na przykład kanton Genewa, będzie wspierał bioróżnorodność, dobro wspólne i dobrostan psychiczny mieszkańców.

Właśnie na gęsto zaludnionym obszarze, takim jak kanton Zurych, pożądane jest wprowadzenie nowoczesnego zarządzania dzikimi zwierzętami, ponieważ daje ono wysoką gwarancję mniejszego stresu zagęszczenia (wypalenie itp.) u dzikich zwierząt. Dzikie zwierzęta pozbawione stresu rzadziej chorują i rzadziej wykazują zaburzenia zachowania. Dzikie zwierzęta, takie jak sarna i jeleń, nie są też zwierzętami gospodarskimi, którymi się gospodaruje i które się hoduje. Nie należą nawet do myśliwych. Że w kantonie Zurych sporo idzie zupełnie nie tak, widać wyraźnie nie tylko na podstawie szwajcarskiej statystyki łowieckiej. Mały, ale wolny od łowiectwa rekreacyjnego kanton Genewa ma na przykład dziś największe w całej Szwajcarii populacje zająca szaraka – nie kanton Zurych. W kantonie Genewa są jeszcze kuropatwy. Nad wolnym od polowań Jeziorem Genewskim cieszą się międzynarodowi ornitolodzy, ponieważ mogą obserwować rzadkie gatunki ptaków itd. Za to populacje saren i dzików są w kantonie Zurych nadmiernie liczne. Rok po roku myśliwi ponoszą porażkę również w kantonie Zurych.

Populacje zwierzyny interesujące dla myśliwych od dziesięcioleci nie są tak naprawdę regulowane, lecz przetrzebiane, a wskaźnik narodzin jest stymulowany. Skutkiem obecnych metod jest to, że np. sarny, jako zwierzęta pastwiskowe, stają się jeszcze bardziej płochliwe i całkowicie przenoszą swoją aktywność dobową na noc. Prowadzi to do licznych wypadków drogowych. Populacje dzików i saren w kantonie Zurych dosłownie eksplodowały i wymknęły się spod kontroli. To nie jest zrozumienie natury.

Polowanie nie jest uczciwym rzemiosłem. Nie ma standardów, etyki, dobrej nauki ani zasad w łowiectwie, które wytrzymałyby normy społeczne – nawet w obrębie samej społeczności myśliwych – a przede wszystkim argumenty z zakresu ochrony zwierząt. Myśliwi z Gryzonii krytykują polowanie z norowaniem jako okrucieństwo wobec zwierząt, myśliwi z Wallis rozkoszują się polowaniem trofeowym na koziorożca, myśliwi z Obwaldu uważają ambony za niezgodne z etyką łowiecką, myśliwi z Glarony nie są uznawani za myśliwych w Gryzonii, skażenie środowiska i zwierzyny amunicją myśliwską jest poświęceniem dla ekosystemu – podczas gdy obrońcy przyrody przeciwko temu protestują, albo u niemieckich myśliwych uchodzi za naganne strzelanie do saren śrutem, podczas gdy zuryscy myśliwi uważają to za zabawne, i tak dalej.

Tak jak etycznie niewłaściwe jest przetrzebianie jednego gatunku dzikich zwierząt, by chronić inny, tak samo niewłaściwa nie może być masakra. Przez dziesięciolecia hodowano na potrzeby polowań nienaturalnie wysokie populacje kopytnych. Uzasadnianie tego teraz naciąganymi wymówkami o braku predators itd., którym akurat w kręgach myśliwskich nadal się przeciwstawia, jest po prostu żałosne. Myśliwi też nie wiedzą, które zwierzęta przetrwałyby w wyniku naturalnej selekcji. Najważniejsze, żeby myśliwi mogli oddać strzał, zanim dzikie zwierzę umrze śmiercią naturalną (tak jak my sami, jako ludzie, właściwie sobie tego życzymy).

Polowanie zawsze stanowi katastrofalne niepowodzenie naukowej wiedzy i wyobraźni. Gdyby ekologiczna misja była naprawdę traktowana poważnie, sens łowiectwa polegałby wyłącznie na zniesieniu jego konieczności. Największą radością myśliwego byłby wówczas samoregulujący się las, który uchroniłby go od konieczności wykonywania niekochanego, krwawego rzemiosła.

Polowanie w celu przetrzebienia i wymordowania populacji, historycznie rzecz biorąc, nie jest łowiectwem, lecz terrorystycznym zoocydem. Dzisiejsze zabijanie zwierząt przez współczesnego myśliwego wynika głównie z chciwości, żądzy zysku, przyjemności, obojętności i lekceważenia losu zwierząt. Prawdziwi myśliwi ludów tubylczych nigdy by czegoś takiego nie zaakceptowali.

Gdyby myśliwi nie byli wciąż na nowo pouczani przez obrońców zwierząt i przyrody, w praktyce łowiecki nonsens nie miałby żadnej górnej granicy.

Ochrona środowiska i zwierząt leży nam na sercu

Dopóki zwierzęta łowne nie należą w pierwszej kolejności do drapieżników, łowiectwo jest bezsensownym zabijaniem. Takie jest również stanowisko dużych organizacji ochrony przyrody w Szwajcarii. Obowiązujące prawa łowieckie mają niewiele wspólnego z etyką i moralnością – co więcej, stoją w diametralnej sprzeczności ze szwajcarską ustawą o ochronie zwierząt, na przykład z art. 26 i art. 4.

Nikomu nie wolno bez uzasadnienia zadawać zwierzęciu bólu, cierpienia lub szkód, wprowadzać go w stan lęku ani w inny sposób naruszać jego godności. Znęcanie się, zaniedbywanie lub niepotrzebne przemęczanie zwierząt jest zabronione.

Według Pro Natura Szwajcaria musi „polowanie mieć dobry powód“. Ponieważ, mówiąc najprościej, etyka, nauka, podstawy prawne itd. są niezbędnymi warunkami nowoczesnego zarządzania dzikimi zwierzętami. Hasło jest prawdziwe także w odwrotnym kierunku: bez wystarczającego uzasadnienia odstrzał dzikiego zwierzęcia jest etycznie nie do obrony. Tego wystarczającego, rzeczowego uzasadnienia brakuje dziś w przypadku polowań na zwierzęta, które są po prostu „usuwane” (na przykład lis, ptaki, łowiectwo trofeowe itd.). Tzw. regulację drapieżników na rzecz wysokiej liczebności kopytnych należy kategorycznie i konsekwentnie odrzucić z powodów merytorycznych i etycznych. Nowoczesny człowiek i strażnik przyrody szanują drapieżniki jako ważną część ekosystemu.

Z punktu widzenia prawa federalnego żaden kanton w Szwajcarii nie musi przewidywać łowiectwa. Do kantonów należy prawo decydowania, czy łowiectwo jest dopuszczone, czy nie. Jeśli kanton zdecyduje się przeciwko łowiectwu lub choćby częściowo przeciwko niemu, może to zrobić swobodnie na mocy Konstytucji Federalnej. Kanton Genewa już dawno wybrał tę wzorową drogę. Wiele kantonów już dziś lokalnie zakazuje łowiectwa poprzez rezerwaty łowieckie, azyle dla dzikich zwierząt itd. Miasto Zurych oraz gminy Kilchberg i Oberengstringen ogłosiły cały swój obszar gminny komunalnym obszarem ochrony dzikich zwierząt. Miasto Winterthur wyznaczyło swoją strefę centralną jako obszar ochrony dzikich zwierząt. W kantonalnych i komunalnych obszarach ochrony dzikich zwierząt łowiectwo jest zakazane. Zakaz ten obejmuje wchodzenie na obszar chroniony z bronią, pozwalanie psom na gonienie zwierzyny itd. Niezbędną regulację liczebności dzikich zwierząt oraz działania pielęgnacyjne, takie jak odstrzały specjalne chorych i rannych zwierząt lub gatunków obcych, przeprowadzają strażnicy przyrody.

Oszustwo etykietowe

«Szkolenie myśliwych w kantonie Zurych jest chyba jednym z najsurowszych i najbardziej wszechstronnych w Europie», uważa Urs Josef Philipp, kierownik Zarządu Rybołówstwa i Łowiectwa w Zurychu. W ten sam róg dmie Christian Jaques (prezes stowarzyszenia Jagd Zürich):

Szkolenie zurychskiego myśliwego jest trudne, a egzamin łowiecki jest najtrudniejszy w całej Szwajcarii.

Zakurzone szkolenie w myśliwskiej kulturze przemocy i myśliwskich bajkach nie jest jednak znakiem jakości dla sensownego zarządzania dziką zwierzyną ani zrozumienia złożonych związków biologiczno-ekologicznych oraz praw natury. Terroryści, żołnierze itp. i/lub inni użytkownicy broni są również dobrze wyszkoleni, aby szerzyć swoje częściowo wypaczone i militarne ideologie. Zgodnie z tą logiką Zurych musiałby mieć najlepsze łowiectwo na świecie, ale ten tytuł roszczą sobie także myśliwi z Gryzonii czy Sankt Gallen. Gryzonia jest również dobrym obiektem badań, jeśli chodzi o to, co napędza chorą duszę myśliwego przy polowaniu patentowym. W Gryzonii obecnie zawisły 2 inicjatywy ludowe, ponieważ tamtejsza społeczność również ma dość barbarzyńskiego terroru wobec dzikich zwierząt, organizowanego przez kantonalny zarząd łowiecki z grupą ryzyka, jaką są myśliwi-amatorzy.

W kantonie Zurych nawet osoby niebędące myśliwymi bez egzaminu polować w 172 rewirach, o ile robią to nie dłużej niż przez 6 dni w roku, a strzelanie warunkowe odbyło się nie dawniej niż 2 lata temu. Osoby, które zdały już egzamin łowiecki w innym kantonie, mogą skorzystać z obecnie obowiązujących deklaracji wzajemności (AG, BE, BL, GL, LU, SG, SH, SO, SZ, TG, ZG). Egzaminy z tych kantonów oraz z Badenii-Wirtembergii są uznawane w kantonie Zurych jako uprawniające do polowania. W Badenia-Wirtembergia można zdać egzamin łowiecki w trzy tygodnie. Nawet jeśli obywatel Niemiec z Badenii-Wirtembergii przeprowadzi się do Zurychu, licencja łowiecka, którą zdobył w trzy tygodnie, pozostaje ważna.

Myśliwi (poza wiwisekcją) zadają zwierzętom najwięcej cierpienia i nadużyć, szczególnie poprzez sposób zabijania. Polowanie od dziesięcioleci w najostrzejszy sposób przeczy oświeconemu, naukowemu i etycznemu rozumieniu natury i zwierząt.

Ogromna większość społeczeństwa (99,96%) nie postrzega dzikich zwierząt jako żywych tarcz strzelniczych i angażuje się sensownie w ochronę przyrody i zwierząt – myśliwi natomiast tworzą okazje do zabijania.

Przy dokładnej analizie myśliwi nie świadczą też żadnej pracy przymusowej na rzecz społeczeństwa, a już na pewno nie na rzecz dzikich zwierząt. Dzikie zwierzęta nie lubią myśliwych. Jeśli całe połacie kraju można wykupić w dzierżawę za śmieszną cenę, aby bezsensownie tam zabijać i/lub dręczyć dzikie zwierzęta, trzeba niestety użyć zupełnie innych pojęć niż „praca przymusowa”. Myśliwi w ogóle nie świadczyliby żadnej «pracy przymusowej», gdyby nie mogli zabijać. Myśliwi płacą i chcą czegoś w zamian za swoje usługi. Nie ma to nic wspólnego z duchem bezinteresownej pracy przymusowej.

Jak wygląda sytuacja z kłusownictwem w kantonie Zurych, pozostaje niejasne. Właściwy zarząd łowiecki nie wydaje na ten temat żadnego stanowiska ani statystyk. Nadzór łowiecki w Zurychu nie należy do strażników dzikiej przyrody (jak w kantonach z polowaniem patentowym), lecz do myśliwego-hobbysty, wystawianego przez same rewiry. Stronniczość pozdrawia.

W całym kantonie Zurych jest tylko jeden strażnik dzikiej przyrody z federalnym świadectwem kwalifikacji i żadnych dyplomowanych nadzorców łowieckich, według federalnej statystyki łowieckiej (stan na 2017 r.). Wszędzie jednak myśliwi-amatorzy na niezliczonych stronach kół łowieckich czy gmin sami nazywają się «strażnikami dzikiej przyrody» lub «nadzorcami łowieckimi», ale i to jest bardziej oszustwem etykietowym. Linie lotnicze Swiss również nie nazywają swoich stewardes pilotami i nie sadzają ich w kokpicie.

W Szwajcarii co roku jest więcej ludzkich rannych i ofiar śmiertelnych spowodowanych przez grupę ryzyka, jaką są myśliwy rekreacyjnyzy, niż przez islamskich terrorystów, sekty, mafię i gangi motocyklowe razem wzięte.

W latach 2011–2015 towarzystwa ubezpieczeń wypadkowych zarejestrowały łącznie 1’526 rannych w wypadkach łowieckich. Do tego co najmniej kilkanaście ofiar śmiertelnych, i to wyłącznie w środowisku myśliwych! Zagrożenia dla osób trzecich ze strony myśliwych rekreacyjnych nie da się ustalić na podstawie danych ubezpieczycieli. Brakuje również statystyk ze szczegółowymi zestawieniami dla poszczególnych kantonów. Liczne szkody łowieckie nie obniżają też składek na ubezpieczenie zdrowotne i inne ubezpieczenia płaconych przez ludność.

Przepisy łowieckie w kantonie Zurych częściowo pochodzą jeszcze z 1929 roku. Tym samym nadal dochodzi do naruszania praw człowieka, ponieważ na przykład polowania na terenach prywatnych nie trzeba tolerować. Każdy obszar zabudowany należy do jakiegoś rewiru. Myśliwi rekreacyjni mogą więc praktycznie aż po próg własnego domu oddawać się swojemu krwawemu hobby i czynią to także w praktyce.

Kto zabija bez sensu, ten nie chroni, a cywilizowanemu społeczeństwu to w niczym nie służy.

Co bardziej służy ludności, leśnictwu, rolnikom itd.: nieproporcjonalnie liczne populacje kopytnych, które w ciągu dnia chowają się w lesie i wyrządzają szkody wywołane przez myśliwych, czy też obserwacje dzikich zwierząt, jak np. w kantonie Genewa, za to w mniejszej liczbie?

W całym kantonie Zurych, według BAFU (i to po 100 latach pracy hodowlanej myśliwych), wciąż nie ma prawnie wiążących stref spokoju dla dzikiej zwierzyny. Zdrowe predators są odstrzeliwane i nie mogą w pełni pełnić swojej ważnej funkcji dla społeczeństwa w zakresie samoregulacji ekosystemu.

Nie trzeba też być matematykiem, żeby zrozumieć, że jeśli drapieżniki są odstrzeliwane w sposób nieekologiczny, jak w kantonie Zurych, systematycznie powstaje sztuczna nierównowaga w świecie zwierząt na rzecz zwierząt będących ofiarami, ku szkodzie krajobrazu kulturowego, a zwłaszcza lasu.

Badania w różnych krajach i w różnych okresach potwierdziły wpływ lisa rudego nie tylko na populację sarny: dla Mittellandu berneńskiego szacuje się, że jeden lis w miesiącach od maja do lipca może upolować średnio jedenaście koźląt. W kantonie Zurych myśliwi jednak co roku odstrzeliwują około 2’000 zdrowych lisów, które trafiają do śmietnika. Dokładnie tyle, ile potrzeba, aby grupa ryzyka, jaką są myśliwi, mogła później rozpowszechniać swoje myśliwskie bajki jako niezbędnych regulatorów.

Zatem każde polowanie na lisa jest wyraźnym naruszeniem ustawy o ochronie zwierząt, ponieważ brakuje rozsądnego powodu. Nie istnieje też żaden plan odstrzału. Od ponad 30 lat istnieje co najmniej 18 badań z zakresu biologii dzikiej przyrody, które dowodzą: polowanie na lisy nie reguluje populacji i nie nadaje się też do zwalczania chorób zakaźnych. Wręcz przeciwnie!

Gdyby było mniej problematycznych myśliwych, pielęgnujących myśl o eksploatacji przyrody, więcej pokojowo nastawionych ludzi mogłoby ponownie poświęcić się idei ochrony przyrody – ludzi, którzy pielęgnują florę i faunę z szacunkiem, przyzwoitością i uczciwością.

Inicjatywa «Strażnicy dzikiej przyrody zamiast myśliwych» jest przewidująca

Broń myśliwska prowadzi do nadużyć w całym naszym życiu społecznym. Wciąż dochodzi do samobójstw z użyciem broni palnej, gróźb i śmiertelnych tragedii. Rok w rok niezliczeni ludzie zostają ranni przez myśliwych i broń myśliwską, czasem tak poważnie, że muszą poruszać się na wózku inwalidzkim lub amputuje się im kończyny. Im więcej broni myśliwskiej jest w obiegu, tym bardziej niebezpiecznie robi się dla ogółu społeczeństwa. Nierzadko myśliwi zupełnie tracą panowanie nad sobą podczas rzeczowych rozmów z mieszkańcami i zaczynają grozić przemocą i bronią. Grupa ryzyka, jaką są myśliwi, jest w Kanton Zurych ustawowo nawet nie są zobowiązani do zapowiadania polowania. Ludzie w lasach i na polach wciąż trafiają w pole ostrzału myśliwych, a następnie do szpitala.

Badania wielokrotnie pokazują, że myśliwym rekreacyjnym nie chodzi o ochronę przyrody czy zwierząt, lecz o przyjemność czerpaną z kultury przemocy. Stosowanie przemocy wobec zwierząt i znęcanie się nad nimi jest postrzegane jako coś tak normalnego, jak jazda na rowerze czy hornussen.

Finanse

Zarząd łowiectwa w kantonie Zurych ponosi według własnych danych roczne koszty w wysokości ok. 1,6 miliona franków i generuje deficytowe dochody w wysokości około 1,0 miliona franków (wpływy z czynszu dzierżawnego i opłat za zezwolenia łowieckie). Wyliczenia zarządu łowiectwa wokół pana Urs Josefa Philippa rzekomo wykazały, że kanton musiałby samodzielnie przejąć usługi świadczone przez 172 wydzierżawione obwody łowieckie, a 20 milionów franków, które 1’500 „szeptaczy do zajęcy” inwestuje w pole bitwy zwane przyrodą, by nie wystarczyło. Mimo ustawy o jawności administracji zarząd łowiectwa kantonu Zurych wielokrotnie nie udzielił Wild beim Wild wyjaśniającej odpowiedzi. Zarząd łowiectwa nie jest w stanie udokumentować tych 20 milionów. Pseudomyśliwi chętnie argumentują licznymi nieodpłatnymi godzinami pracy. Nie da się tego jednak dokładnie sprawdzić, a wiele z tego to po prostu myśliwskie bajania oraz zbędny egoizm, jak choćby ich myśliwska infrastruktura. Za 20 milionów można by chyba w całej Szwajcarii Wschodniej zastąpić myśliwych rekreacyjnych profesjonalnymi strażnikami przyrody.

W niemal dwukrotnie większym powierzchniowo kantonie Vaud (3212 km²) poluje o ponad 50% mniej myśliwych niż w kantonie Zurych (1729 km²), a i tam świat wciąż się kręci.

Grupa ryzyka, jaką są myśliwi, jest w kantonie Zurych całkowicie przeciążona. Z powodu błędnego prowadzenia polowań itp. wypłaty kantonu za szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta rosną praktycznie każdego roku (w latach 2014/15 nawet o 125 %), a tym samym także na koszt podatnika. Połowa lasów w Zurychu należy do osób prywatnych, jedna trzecia do gmin, jedna ósma do korporacji, a ok. 7 % do kantonu.

To, czego dawniej w kantonie Genewa nie robiło zbyt skutecznie ponad 400 myśliwych, dziś wzorowo wykonuje 11 strażników łowieckich, dzielących między sobą 3 pełne etaty, obok wielu innych zadań. Z kantonu Genewa wiadomo też, że nie tylko nadzór i monitoring 400 myśliwych rekreacyjnych stanowiły ogromne obciążenie finansowe. Dziś 11 strażników łowieckich kosztuje podatnika, jeśli chodzi o wynagrodzenia, równowartość filiżanki kawy rocznie. Koszty dla podatnika nie są więc wyższe niż przed zakazem polowań z 1974 roku. Szkolenie na dyplomowanego federalnie strażnika łowieckiego może rozpocząć tylko osoba, która ma zapewnione stanowisko strażnika w kantonie. Średnie wynagrodzenie brutto strażników łowieckich wynosi: 58 153,85. Dzięki większej liczbie strażników łowieckich, którzy interweniują jedynie w sposób sanitarny lub terapeutyczny w przypadku lisów, rysi, wilków, ptaków drapieżnych itd., każdy kanton mógłby ponownie cieszyć się porządkiem, bioróżnorodnością oraz większą ochroną przed zagrożeniami naturalnymi. Podatnikowi oszczędzono by prawdopodobnie setek milionów franków, które Konfederacja, kantony i gminy pompują w utrzymanie lasów tam, gdzie myśliwi rekreacyjni parkują i hodują zwierzęta łowne, a następnie oczerniają je jako sprawców szkód i wypowiadają im wojnę.

Poza tym istnieją dziś, w razie potrzeby, alternatywy, dzięki którym można rozsądnie i trwale utrzymywać liczebność populacji bez użycia śmiertelnej przemocy, takie jak immunokontracepcja itp. Informacji na ten temat może udzielić każde zoo, park zwierząt itp.

Według samych myśliwych 95% działań łowieckich nie ma nic wspólnego z zabijaniem zwierząt. Mogą więc z czystym sumieniem pozostawić śmiercionośną przemoc profesjonalistom i aktywnie wesprzeć inicjatywę partii zwierząt. Z kantonu Genewa wiadomo, że strażnicy łowieccy są lepszymi strzelcami niż myśliwi rekreacyjni, którzy odpowiadają za niewyobrażalne cierpienie zwierząt.

Myśliwi rekreacyjni i myśliwe mogą także po przyjęciu inicjatywy nadal doglądać i pielęgnować florę i faunę (może nawet czasem oczyścić i odtruć całe ekosystemy z ich śmieci, takich jak pozostałości amunicji itd.). A dobrzy myśliwi i myśliwe mogą dokształcić się u kantonu na strażników łowieckich lub zaangażować się w ten sposób i uczynić z hobby zawód.

W kantonie Berno strażnicy łowieccy od dawna śpią spokojniej w nocy. Bo gdy kierowca potrąci zwierzę łowne, przyjeżdżają nie myśliwi czy strażnicy łowieccy, lecz policja. To odciąża ich, a przede wszystkim kasę kantonu. Berneński inspektor łowiectwa Peter Juesy wyjaśnia: jego strażnicy łowieccy nagromadzili rocznie ok. 5000 nadgodzin z powodu nocnych interwencji. Istnieje więc zdecydowanie duży potencjał oszczędności i optymalizacji, jeśli tylko się chce. W kantonie Zug zatrudnionych jest trzech strażników łowieckich. Są oni odpowiedzialni za cały kanton i prowadzą całodobowy dyżur przez 365 dni w roku.

Moralność i etyka

Jak w każdej wojnie — a dzisiejszy terror wobec dzikich zwierząt jest nią bez wątpienia — należy zasadniczo zadać sobie pytanie, co jest w ogóle potrzebne z punktu widzenia biologii dzikich zwierząt. Fanatyczne polowania na zdrowe lisy czy ptaki z pewnością nie. Co ma sens, a co nie? A co z kosztami pośrednimi, które powodują również myśliwi: licznymi nowelizacjami ustaw i rozporządzeń, skargami, wymiarem sprawiedliwości, policją, wyższymi składkami na ubezpieczenie zdrowotne i inne ubezpieczenia z powodu licznych wypadków łowieckich, kosztami usuwania padliny, zanieczyszczeniem środowiska, emisją hałasu, marnotrawstwem zasobów, służbą zdrowia, obniżeniem jakości życia i różnorodności biologicznej, kosztami ofiar, kosztami następczymi, łowiecką infrastrukturą itd.? Środowisko myśliwych od dziesięcioleci pozostaje w Szwajcarii w konflikcie nie tylko z odpowiedzialnymi za leśnictwo, ale także co roku generuje w krajobrazie kulturowym miliony franków kosztów obciążających podatników.

Dziś nowoczesna biologia dzikiej przyrody i nauka wyjaśniają, że presja łowiecka zwiększa populacje zwierząt łownych, ponieważ pozostałe zwierzęta po prostu zwiększają swój wskaźnik urodzeń. Polowanie nie oznacza mniej zwierzyny, lecz więcej narodzin. Regulacja populacji zwierząt dzikich nie odbywa się poprzez polowania. To polowanie jest zazwyczaj przyczyną rzekomych problemów. Gdy w biotopie grozi nadmierna populacja, wskaźnik urodzeń spada. Jeśli na jakimś obszarze jesienią/zimą polowania zabijają wiele zwierząt, pozostałe mają lepszy dostęp do pożywienia. Zwierzęta dzikie, które w lepszej kondycji przetrwają zimę, rozmnażają się na wiosnę wcześniej i liczniej. Konieczność polowania z punktu widzenia biologii dzikiej przyrody nie jest naukowo nie tylko niepotwierdzona, lecz w wielu miejscach wręcz obalona.

Pod pojęciem „Hege” ustawa rozumie ochronę i pielęgnację dziko żyjących zwierząt, natomiast „wykonywanie polowania” odnosi się do tropienia, chwytania i uśmiercania zwierzyny. Chodzi o to, by utrzymywać na wysokim poziomie populacje zwierząt interesujących dla myśliwych i zastępować osłabione ręką myśliwych u nas predatory, takie jak wilki i rysie. Dlatego też fanatycznie poluje się na lisa. Myśliwi celowo powodują poprzez polowania na drobną zwierzynę poważne zakłócenia naturalnej równowagi gatunkowej, aby móc skuteczniej polować. Celowo manipuluje się i zakłóca siedliska ku dyskomfortowi wszystkich dzikich zwierząt.

Radość z zabijania dzikich zwierząt nie może być celem naszego społeczeństwa i w żaden sposób nie sprzyja pokojowemu współistnieniu w naszym krajobrazie kulturowym. W tym środowisku spotyka się przeważnie osoby o odpowiednio ukształtowanej mentalności, którym w wysokim stopniu brakuje zdolności do empatii. Spojrzenie na odpowiednie magazyny myśliwskie, fora myśliwych, strony na Facebooku myśliwych czy fotorelacje urzędów ds. łowiectwa i rybołówstwa, wystawy trofeów itd. potwierdza to i regularnie ujawnia przerażającą przyjemność zabijania. Analizując struktury środowiska myśliwych oraz działania instancji politycznych, możliwy jest tylko jeden konsekwentny wniosek: polowanie praktykowane w Szwajcarii jest w większości polowaniem dla przyjemności, w którym kult trofeów, przeżycie towarzyskie oraz żądza zabijania, powiązana z odczuwaniem poczucia władzy w przyrodzie kosztem żywych istot, stoją na pierwszym planie. To ostatnie potwierdzają wciąż na nowo relacje samych myśliwych.

Las i przyroda powinny zostać zwrócone ludziom i zwierzętom jako pokojowa przestrzeń wypoczynku oraz siedlisko wspólnego życia. Nasze czasy coraz bardziej naznaczone są brutalnością i przemocą, a środowisko myśliwych nie jest tu bez winy. Te negatywne energie przemocy, strachu, terroru, braku szacunku, zanieczyszczenia środowiska i niepokoju, które myśliwi pozostawiają w środowisku naturalnym, nie pozostają bez śladu.

Sztukę myślistwa często porównuje się do sztuki wojennej, przy czym dzisiejszy myśliwy jest zwykle przedstawiany jako tyran – leniwy, tchórzliwy i technicznie uzbrojony po zęby, siedzący na ambonie lub w ukryciu. Rzekomo tęskni on za naturą. Ale jaką surrealistyczną naturę stworzył myśliwy? Musi on szukać zwierząt, swoich krewnych, w naturze za pomocą lornetki i lunety celowniczej, podczas gdy na terenach niepolowanych można je zobaczyć gołym okiem, ufne wobec człowieka. Nie naturalności, lecz dystans i wrogość – oto czym żyje i co tworzy myśliwy. To właśnie charakter i istota polowania.

Wielu ludzi ma wrażenie, że lisów, saren, jeleni, zajęcy itd. w wolnej przyrodzie już w ogóle nie ma. Jak dzieci dzisiejszych czasów mają w przyszłości właściwie angażować się na rzecz natury, skoro nie mogą jej już doświadczyć inaczej niż w tej nienaturalności stworzonej ręką myśliwych? Przyroda zostaje przez myśliwych zdegradowana do rodzaju montażu, co dla zwykłego człowieka i zwierząt oznacza ogromne obniżenie jakości życia. Myśliwi i ich strzelaniny tworzą w terenach rekreacyjnych klimat i pole energetyczne dyskomfortu dla ludzi i zwierząt.

To, że kantony w Szwajcarii czerpią dochody z takich krwawych pieniędzy pochodzących z działalności myśliwskiej, jest zapewne również ewenementem w Europie. Większość polowań jest dziś po prostu zbędna, okrutna wobec zwierząt, a więc w istocie kryminalna. Tylko że nasz system prawny nie jest jeszcze na tyle rozwinięty, by uwzględnić to w prawie karnym.

Działalność lobbystyczna niewielkiej wspólnoty myśliwskiej, której poglądy są zazwyczaj bardzo radykalne i absurdalne oraz sprzeczne z podstawowymi wartościami etycznymi społeczeństwa, to czysta propaganda i manipulacja. Niestety takim kręgom wciąż udaje się z czystej polityki władzy wymuszać perwersyjne prawa, które szkodzą zwierzętom, przyrodzie, społeczeństwu, a tym samym dobru ogólnemu.

„JagdSchweiz wie, że populacje dzikich zwierząt zasadniczo — także w naszym krajobrazie kulturowym — regulowałyby się same”.

Federacja szwajcarskich myśliwych

„Polowanie na zwierzynę drobną nie jest konieczne, ale jest uprawnione. Można by równie dobrze zapytać, czy ma sens zbieranie jagód i grzybów w lesie!”

Robert Brunold, prezes kantonalnego związku myśliwych patentowych Gryzonii

«Także bez łowiectwa nie pojawiłoby się nagle zbyt wiele lisów, zajęcy czy ptaków. Doświadczenie pokazuje, że przyrodę można zostawić samej sobie.»

Heinrich Haller, dyrektor Parku Narodowego

Hasła myśliwych to czysta mydlenie oczu i puste frazesy. Wystarczy przeanalizować na przykład frakcję myśliwych w szwajcarskiej polityce, by szybko zauważyć, że rzadko, a często wcale nie angażują się na rzecz przyrody — jasne jest natomiast, że ich prawdziwymi interesami są wyzysk i egoizm. Eksperci myśliwych są przeważnie jedynie rzecznikami egoistycznego lobby, które ma podtrzymywać i upiększać barbarzyńską praktykę. W rankingu ekologicznym myśliwi zajmują wręcz ostatnie miejsce. Liczne wyprawy łowieckie szwajcarskich myśliwych za granicę również nie służą ochronie i pielęgnacji zwierzyny ani normalnemu śladowi ekologicznemu.

Przetworzone mięso dziczyzny, podobnie jak papierosy, azbest czy arsen, jest trucizną i substancją rakotwórczą, jak wyjaśnia Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Władze od lat ostrzegają dzieci, kobiety w ciąży oraz kobiety planujące ciążę przed spożywaniem dziczyzny ustrzelonej amunicją zawierającą ołów. Dziczyzna jest ponadto obciążona pozostałościami pestycydów, środków ochrony roślin, gnojowicy, antybiotyków itd. pochodzących z paszy na polach. Nie ma chyba mięsa gorszej jakości niż to pochodzące z polowań pędzonych czy naganek, które myśliwi wciskają społeczeństwu.

W Kanadzie z reguły zabronione jest sprzedawanie mięsa z dziczyzny myśliwych w restauracjach czy sklepach, ponieważ traktowane jest ono raczej jako trucizna niż jako żywność, jak podaje artykuł w „The Globe and Mail”. Dzikie zwierzęta żyją w ciągłym strachu przed myśliwymi. Zwłaszcza gdy są rzeczywiście ścigane przez myśliwych, produkują ogromne ilości toksycznych hormonów, adrenaliny itd., które łączą się w mięsie z innymi już obecnymi truciznami i toksynami. Już starożytni Rzymianie wiedzieli, że gdy torturowali niewolników na śmierć, ci wytwarzali w ślinie pewną truciznę, którą można było zatruć innych. Śmiertelny strach przenika więc do tkanek dzikich zwierząt i jest spożywany razem z mięsem przez tego, kto je je.

Ochrona przyrody i zwierząt oraz bezpieczeństwo zawsze kosztują pieniądze, ale też tworzą dobre miejsca pracy i są ważnymi filarami cywilizowanego społeczeństwa. Skoro wydaje się miliardy na chwiejne banki, budowę dróg, wojsko itd., można też zainwestować pieniądze w kulturalne i etyczne podniesienie wartości dla dobra ogólnego itd. Ludność i świat zwierząt niezmiernie skorzystałyby z tej wartości dodanej. Argument kosztów nie jest rzeczywistym argumentem. W demokratycznej Szwajcarii regularnie głosujemy nad projektami, które powodują znacznie większe koszty, ale mogą też prowadzić do lepszej Szwajcarii.

Czy można wartość bezpieczeństwa publicznego dla ludności, osób aktywnych w czasie wolnym, spacerowiczów itd. wyrazić w liczbach? Nie – podobnie jak bioróżnorodności i różnorodności gatunkowej, które tak pięknie kwitną na terenach objętych ochroną. Turystyczne podniesienie wartości marki Zurychu, piękne obserwacje dzikich zwierząt – tego również nie da się ująć w wartości liczbowej.

Pasja do polowania nie jest ani zadaniem społeczeństwa, ani prawem, i nie może nim być. Myśliwi propagują kulturę bezsensownej przemocy aż po szkoły podstawowe.

Dzięki tej inicjatywie mają Państwo wybór – sytuację korzystną dla wszystkich, na rzecz nowoczesnego zarządzania dziką zwierzyną.

Zalety inicjatywy w skrócie:

• Monopol na przemoc należy do państwa, a nie do band myśliwskich
• Sprawiedliwość i odpowiedzialność wobec przyrody i świata zwierząt
• Myśliwi swoimi metodami łowieckimi notorycznie łamią szwajcarskie ustawy o ochronie zwierząt, strażnicy dzikiej zwierzyny – nie
• Ochrona zwierząt i przyrody w Zurychu jako wzór dla innych kantonów i krajów (jak kanton Genewa) w dziedzinie łowiectwa
• Brak krwawych pieniędzy w kasach państwowych pochodzących od myśliwych (unikat na skalę światową)
• Ograniczenie myśliwskiego sekciarstwa (myśliwskiego bajdurzenia) – kultu bezsensownego zabijania i przemocy
• Rozbicie skryminalizowanego systemu myśliwskiego (mniej naruszeń prawa, takich jak łamanie prawa łowieckiego, kłusownictwo, przemyt broni, przestępstwa środowiskowe, naruszenia ochrony zwierząt, wykroczenia drogowe itd. wśród myśliwych) Kanton Gryzonia notuje np. ponad 1’000 doniesień i grzywien rocznie wobec myśliwych (2015: 1298 doniesień i grzywien) – myśliwi rekreacyjni jako ryzyko dla bezpieczeństwa
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów aparatu państwowego, wymiaru sprawiedliwości, prokuratur, sądów, systemu prawnego (tysiące naruszeń prawa, doniesień, mandatów porządkowych itd. wobec myśliwych)
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów dla federacji, urzędów, polityków, administracji itd. (rewizje łowieckie, nadzór, monitoring, wnioski, ustawy, usuwanie padliny itd.)
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów systemu ochrony zdrowia i ubezpieczeń, czyli składek kas chorych
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów dla podatnika (lasy, rolnictwo itd.) – szkody od zgryzania w lesie i rolnictwie
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów dla podatnika w związku z infrastrukturą łowiecką i jej remontami
• Odciążenie w zakresie czasu i kosztów dla organizacji ochrony środowiska, przyrody i zwierząt
• Mniej wypadków z udziałem ludzi spowodowanych bronią myśliwych. (Od 2010 do 2013 roku czternaście śmiertelnych wypadków łowieckich i około 200 wypadków nieśmiertelnych z użyciem broni myśliwych na łączną liczbę 1157 wypadków) – bez uwzględnienia osób prywatnych, według BFU
• Inicjatywa wspiera dobre miejsca pracy dla strażników dzikiej zwierzyny i oszczędza xxx milionów gdzie indziej
• Więcej ochrony środowiska zamiast jego zanieczyszczania (toksyczna amunicja, nielegalne ambony, hałas samochodowy i ruch w naturze, marnotrawstwo zasobów, skażone ołowiem strzelnice itd. wśród myśliwych)
• Wykazane mniej wypadków z udziałem dzikiej zwierzyny (rocznie rannych zostaje około 60 osób, a szkody osobowe i materialne wynoszą od 40 do 50 milionów franków). Czego się nie widzi, tego się nie przejeżdża
• Prewencja przemocy, ochrona zwierząt zamiast ochrony sprawców, mniej przemocy, broni i terroru w społeczeństwie. Przemoc wobec zwierząt często płynnie przechodzi w przemoc wobec ludzi
• Więcej obserwacji dzikich zwierząt, różnorodności gatunkowej i bioróżnorodności dla ludności, jak np. w kantonie Genewa, parkach narodowych lub innych obszarach wolnych od polowań
• Podniesienie wartości etyki, moralności, uczciwości, bezpieczeństwa, krajobrazu kulturowego itd.
• Mniej nadużyć wobec psów myśliwskich i ich manipulacji
• Koniec z okrutną wobec zwierząt infrastrukturą łowiecką (nory szkoleniowe, zagrody dla dzików itd.)
• Koniec z odstrzałem zwierząt domowych
• Mniej pestycydów i trucizn w rolnictwie spowodowanych plagami gryzoni wynikającymi z braku lisów itd.
• Mniej chorób i zagrożenia epidemiami (myśliwi rekreacyjni szerzą choroby, np. wściekliznę)
• Mniej alkoholu i nadużywania środków odurzających podczas polowań. Strażnicy dzikiej zwierzyny nie mogą spożywać alkoholu podczas pracy. Piersiówka i "woda na odwagę" to stały towarzysz myśliwych rekreacyjnych. Myśliwi sprzeciwiają się zakazowi alkoholu podczas polowań
• Bezpieczeństwo publiczne dla ludności, osób uprawiających sporty na świeżym powietrzu, spacerowiczów itp.
• Zakaz polowań na terenach prywatnych (nie musi być tolerowany zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
• Zakaz polowań byłby korzystny również dla dobra duchowego samych myśliwych rekreacyjnych. Dzisiejsze «polowanie» to również chorobliwy wzorzec zachowań (kto zabija bez sensu, ten niczego nie chroni, a społeczeństwu z tego nie ma żadnej korzyści)
• Strażnicy dzikiej zwierzyny, policjanci i żołnierze przechodzą na emeryturę w wieku 65 lat. Myśliwi rekreacyjni w wieku 75 lat wciąż chodzą z bronią palną, pielęgnując swoją krzywdzącą kulturę strzelecką
• Mniej hałasu związanego ze strzelaniem dla ludności i dzikich zwierząt
• Np. zagęszczenie zajęcy szaraków w kantonie Zurych, gdzie polują myśliwi rekreacyjni, wynosi 1,0 na 100 ha lub gatunek wymarł. W kantonie Genewa, gdzie działają strażnicy dzikiej zwierzyny, jest to 17,7 zajęcy na 100 ha itd.
• Kanton Zurych jest zacofany pod względem metod polowania okrutnych wobec zwierząt, np. polowania z norowcami, polowania z naganką, stosowanej amunicji itd. Kanton Turgowia zakazał polowań z norowcami, Genewa od 40 lat ma zakaz polowań itd.
• Zdrowie publiczne: przetworzone mięso zwierzyny łownej nie jest ani ekologiczne, ani wysokiej jakości (szczególnie to pochodzące z polowań z naganką i nagonką), lecz szkodzi zdrowiu i według WHO znajduje się w tej samej klasie zagrożenia co papierosy, arsen czy azbest. W Kanadzie zabronione jest sprzedawanie w restauracjach czy sklepach mięsa upolowanego przez myśliwych rekreacyjnych, ponieważ między innymi nie jest ono klasyfikowane jako szczególnie odpowiednie do spożycia
• Broń to nie zabawki, a dzikie zwierzęta to nie tarcze strzelnicze
• Dzikie zwierzęta ponownie stają się aktywne w ciągu dnia, widoczne i możliwe do zaobserwowania, co cieszy mieszkańców
• W kantonie Zurych nie ma ani jednego obszaru ochrony dzikich zwierząt uznanego przez BAFU
• To, co dawniej robiło niezadowalająco ponad 400 myśliwych rekreacyjnych w kantonie Genewa, kosztem dzikich zwierząt, dobrostanu zwierząt, etyki, bezpieczeństwa i ludności, dziś wykonuje 11 strażników dzikiej zwierzyny, którzy dzielą się trzema pełnymi etatami, z czego tylko jeden jest potrzebny do działań związanych z polowaniami.
• Rzetelniejsza i lepsza edukacja ludności prowadzona przez strażników dzikiej zwierzyny z federalnym dyplomem zawodowym (dotycząca zachowania wobec dzikich zwierząt)
• Populacje dzikich zwierząt mogą ponownie regulować się w sposób naturalny i skuteczniejszy (ryś, wilk, lis, długie i mroźne zimy, dostępność pożywienia)
• Lepsza edukacja, badania, biologia dzikich zwierząt i nauka (badania długoterminowe, laboratorium na świeżym powietrzu itd.)
• Konsekwentne wdrażanie ustaw o ochronie przyrody i zwierząt
• Wspieranie i zachowanie terenów rekreacyjnych w pobliżu miejsca zamieszkania
• Strażnicy dzikiej zwierzyny mają lepsze wykształcenie niż myśliwi rekreacyjni.
• Myśliwi rekreacyjni swoimi metodami polowania i zapałem notorycznie naruszają szwajcarskie ustawy o ochronie zwierząt, strażnicy dzikiej zwierzyny – nie
• Strażnicy dzikiej zwierzyny mają zupełnie inną motywację niż myśliwi rekreacyjni
• Rekreacja i turystyka, podniesienie atrakcyjności turystycznej, wartość dodana dla kantonu Zurych dzięki brandingowi Swissness
• Ochrona dzieci i młodzieży przed myśliwymi hobbystami i "myśliwskimi bajkami" w szkołach
• Brak skażenia wód gruntowych i pozostałości amunicji myśliwych rekreacyjnych w przyrodzie
• Polowanie nie jest naukowym ani opartym na biologii dzikich zwierząt zarządzaniem populacjami dzikich zwierząt
• Kanton Vaud jest np. dwukrotnie większy niż kanton Zurych, a ma o 50% mniej myśliwych rekreacyjnych niż kanton Zurych
• itd.

Jeśli ten sumienny research zawiera nieprawdziwe twierdzenia o faktach, będziemy wdzięczni za wskazówki i traktujemy je bardzo poważnie.

Weryfikacja faktów – Rada Rządowa Zurychu

IG Wild beim Wild poddała weryfikacji faktów sprawozdanie Rady Regionalnej dla partii z 8 listopada 2017 r., sporządzone w departamencie pana Markusa Kägiego (myśliwego-amatora).

Wspólnota Interesów Wild beim Wild

IG Wild beim Wild to organizacja pożytku publicznego, która angażuje się na rzecz zrównoważonej i pozbawionej przemocy poprawy relacji między człowiekiem a zwierzęciem, przy czym IG specjalizuje się również w prawnych aspektach ochrony dzikich zwierząt. Jednym z naszych głównych celów jest wprowadzenie w krajobrazie kulturowym nowoczesnego i rzetelnego zarządzania dziką fauną na wzór kantonu Genewa – bez myśliwych rekreacyjnych, ale z uczciwymi strażnikami przyrody, którzy zasługują na to miano i działają zgodnie z kodeksem honorowym. Monopol na przemoc powinien należeć do państwa. IG wspiera naukowe metody Immunokontrakcja dla dzikich zwierząt.