Feiten in plaats van jagersverhalen: initiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers»

De jacht in het kanton Zürich moet in haar huidige vorm definitief worden afgeschaft.

Het liefst al met de volksstemming van 23 september 2018, aldus de initiatiefnemers. In de toekomst moeten alleen nog professioneel opgeleide wildbeheerders worden ingezet. Dat eist het kantonale volksinitiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» van de Tierpartei Schweiz (TPS).

Het kanton Zürich zou «een kantonbreed beheer van wilde dieren met professioneel opgeleide wildbeheerders» invoeren, dat de risicogroep van amateurjagers vervangt. Daarbij staat de natuurlijke regulering van de wildstand voorop. Bij zieke of gewonde wilde dieren mogen door het kanton aangestelde wildbeheerders ingrijpen.

De Tierpartei Schweiz (TPS) heeft op dinsdag 18 juli 2017 ruim 7.300 handtekeningen van de bevolking voor deze zaak bij het kanton ingediend.

«De in jagerskringen geliefde uitspraak «hegen en verzorgen» ter rechtvaardiging van een bloedige hobby is een oude mythe», zegt medeinitiatiefneemster en presidente van de Tierpartei Schweiz (TPS) Monika Heierli-Rutishauser. «Tegenwoordig is wetenschappelijk bewezen dat de natuur zichzelf reguleert.»

Deze uitspraak wordt bevestigd door talloze positieve ervaringen in regio's die jachtvrij zijn, zoals onder andere ook het wildreservaat van de stad Zürich. Men weet tegenwoordig dat het bejagen van wilde dieren niet leidt tot een regulering van de wildstand, maar juist de oorzaak van problemen vormt, aangezien de vruchtbaarheid (geboortecijfer) van wilde dieren door de bejaging toeneemt!

Voor de staatswildbeheerders is er, net als bij hun voorbeeld in het kanton Genève, geen reden meer om dierenmishandelende jachtmethoden zoals de holenjacht, drijfjacht, drukjacht enzovoort toe te passen. Veel in het kanton Zürich toegepaste vormen van jacht en jachthondenopleiding zijn nog steeds duidelijk in strijd met het dierenwelzijn. Wildbeheerders moeten bovendien nuchter zijn tijdens hun dienst. Recreatieve jagers verzetten zich fel tegen een alcoholverbod tijdens de jacht. Wildbeheerders gaan uiterlijk op 65-jarige leeftijd met pensioen. De grootste leeftijdsgroep onder amateurjagers is waarschijnlijk die van, zoals in Duitsland ook, met 65+, degenen met leeftijdsgebonden zwakten, problemen met het gezichtsvermogen, de concentratie en het reactievermogen, evenals tekortkomingen in opleiding en training. Bij de politie of het leger worden de oudere leeftijdsgroepen om goede redenen niet meer ingezet bij gewapende acties met gevaarlijke vuurwapens. Wildbeheerders zullen wilde dieren ook niet meer zonder reden kwellen en/of afschieten (bijvoorbeeld zo'n 200 gezonde vossen per maand, zangvogels, watervogels enz.). Zulk 'natuurbescherming à la jager' past niet in een beschaafde samenleving. De jacht in het kanton Zürich beschermt en nuttig doet grotendeels helemaal niets. Zelfs niet voor de veldhaas, die als 'kwetsbaar' op de rode lijst staat. De Eidgenössische Jagdstatistik (federale jachtstatistiek) spreekt boekdelen. Wildbeheerders zullen de staatskas ook niet meer bezoedelen met bloedgeld. Vrijwel alles wat wreed, onnodig en harteloos is, is vandaag de dag nog steeds 'weidelijk'.

Het jachtrevierssysteem in het kanton Zürich heeft zich al bijna 100 jaar niet echt bewezen en blijft, ook met de nieuwe jachtwet, een onwetenschappelijke, dierenwelzijnsonvriendelijke en ecologische lappendeken.

Wild beim Wild

Juist tijdens en na drijfjachten en drukjachten van de Zürcher jagers vindt er enorm veel dierenleed plaats.

Liever een wildbeheerder met verstand, dan een recreatieve jager zonder enige rem!

Wild beim Wild

Trekbewegingen en verspreidingsbewegingen van wilde dieren worden bemoeilijkt of zelfs verhinderd door wegen en spoorlijnen. Van de 18 Wildcorridors met bovenregionaal belang zijn in het kanton Zürich nog steeds 16 aangetast of onderbroken. Maar dat verbaast eigenlijk niet. De sinds 2007 verantwoordelijke bouwdirecteur Markus Kägi (SVP) is namelijk een lijdenveroorzakende amateurjager en houdt zijn milieuschadelijke schietoefeningen in een natuurbeschermingsgebied.

Dat de jachtopleiding en jachtwetgeving niet van bijzonder grote maatschappelijke waarde kunnen zijn, bevestigt regeringsraadslid Markus Kägi tijdens een raadsdebat zelf al meteen:

«Juist op het terrein (jachtschietbaan) waar sinds de jaren zestig met kleiduiven en hagel geschoten wordt, groeien de planten bijzonder krachtig. Men moet er dus van uitgaan dat de bodem daar van bijzonder hoge kwaliteit is.» (KR-nr. 197/1991, RRB-nr. 3964/20.11.1991)

Markus Kägi

Wildtunnels helpen wildongevallen te voorkomen en openen de leefomgeving voor wilde dieren. Zo kan de belangrijke genetische uitwisseling worden gewaarborgd en het uitsterven van lokale diersoorten worden voorkomen.  In 2015 werden in het kanton Zürich 973 reeën, 110 wilde zwijnen, 843 vossen, 282 dassen, 19 hazen en ongeveer 2700 vogels en kleine zoogdieren gedood door gemotoriseerd verkeer en treinverkeer. Het werkelijke aantal ligt vermoedelijk aanzienlijk hoger.

Mensen tasten de leefomgeving van wilde dieren aan en vernietigen deze, terwijl die dieren daar evengoed recht op hebben. Daarom zou de mens wilde dieren niet ook nog eens onnodig en zinloos moeten bejagen – overigens een duidelijke aanwijzing voor een psychologisch ziektebeeld binnen de jagerij. Veel jagers geven eerlijk en openlijk toe dat de jacht geen wildbeheer is, maar het door driften gestoorde najagen van wilde dieren in tijden van overvloed aan voedsel, kleding enzovoort. Jagers willen doden! De jacht is dus ook geen dienst aan het publiek. Wilde dieren zijn geen hernieuwbare grondstoffen. Wilde dieren hebben, net als andere dieren, gevoelens en emoties. Wilde dieren kunnen lijden, rouwen en vreugde ervaren. Ze leven, net als wij mensen, in familieverbanden en sociale structuren, die de hedendaagse jagers meestal voor hun plezier stukschieten. Welke mens of welk dier zou vrijwillig willen leven in een leefomgeving die door militante recreatieve jagers wordt beheerd? Het kanton Zürich heeft een oppervlakte van 1'729 km², waarvan 758,61 km² bejaagbaar terrein is. Per km² bejaagbaar terrein zijn er 2 recreatieve jagers. Stel je dat eens goed voor: bijna de helft van de oppervlakte van het kanton Zürich wordt voor ongeveer 1 miljoen frank bloedgeld voor liefst 8 jaar verpacht aan particuliere natuurgebruikers, zodat zij hun bloederige hobby kunnen uitoefenen. We laten de verkeersdeelnemers in het verkeer ook niet reguleren, controleren en leiden door staatsgewapende Hells Angels, alleen omdat die rockers een opleiding voor zware motorfietsen hebben gevolgd en graag op de weg te vinden zijn. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat, niet van particuliere jagersbendes.

Het Vereniging van Zürichse jachtopzichters schrijft: De minste jagers onderwerpen zich aan regelmatige en intensieve trainingen op de schietbaan. …Waar zouden deze bangeriken en oorwurmen ineens vandaan halen dat ze veilig kunnen schieten en al het andere plotseling wél kunnen..

In een rapport van de Zwitserse Dierenbescherming STS wordt eveneens erop gewezen hoe onprofessioneel en slordig de jacht in het kanton Zürich eigenlijk is. Zo worden er bijvoorbeeld geen serieuze statistieken bijgehouden over misschoten, nazoekingen enz. Nazoekingen zijn zelfs niet meldingsplichtig.

Vooral bij de jacht en de recreatieve jagers is het van essentieel belang dat de bevolking heel goed oplet. Nergens wordt zoveel gemanipuleerd met onwaarheden. Geweld en leugens horen bij dezelfde medaille. De jacht, niet alleen in het kanton Zürich, is al decennialang niets anders dan een permanente, kostbare bouwplaats en een twistpunt voor de politiek, de bosbouw, de landbouw, de administraties, de justitie, de ziekenverzekeraars, de verzekeringsmaatschappijen, dierenbeschermingsorganisaties, natuur- en milieuorganisaties, de politie, de overheid, de media enzovoort. Het kanton Zürich heeft helemaal niet zoveel wildbeheerders nodig om de schade en kosten met het afschaffen van de recreatieve jagers moeiteloos te kunnen compenseren, benadrukt IG Wild beim Wild.

In het kanton Graubünden, dat in tegenstelling tot Zürich de beste gegevens en statistieken levert, voerden wildbeheerders in 2015 bijvoorbeeld 1.232 nazoekingen uit. Maar slechts 57 % was succesvol. Of: tegen de recreatieve jagers in Graubünden worden per jaar vierstellige aantallen aangiften en boetes uitgedeeld, omdat zij de wet overtreden.

• 2016: 1.201 aangiftes en boetes
• 2015: 1.298 aangiftes en boetes
• 2014: 1.102 aangiftes en boetes
• 2013: 1.122 aangiftes en boetes
• 2012: 1089 aangiften en boetes

Wildbiologische studies tonen aan dat dieren die in een wildreservaat leven, een groot deel van hun gedwongen, onnatuurlijke schuwheid verliezen en daardoor hun onnatuurlijke, nachtelijke activiteiten weer meer naar de dag verplaatsen. Dit zou ook moeten leiden tot minder verkeersongevallen met wilde dieren – wat men ziet, rijdt men doorgaans niet aan. Wilde dieren gedragen zich bij daglicht anders. Wildbiologen zoals Karl-Heinz Loske berichten steeds weer verheugd over de ontwikkeling in gebieden zonder jacht. Men ziet een grotere biodiversiteit, een lagere dichtheid van bejaagbare wilde diersoorten, minder schade en minder auto-ongelukken. Jaarlijks vinden er gemiddeld meer dan 20.000 aanrijdingen met wild plaats op Zwitserse wegen en spoorlijnen. De kosten van deze ongevallen worden geschat op 40 tot 50 miljoen Zwitserse frank.

Professor dr. Josef H. Reichholf (zoöloog, evolutiebioloog en ecoloog) legt uit:

Jarenlange studies en ervaringen in jachtvrije grote steden tonen aan dat de populatie wilde dieren zich grotendeels zelf reguleert. Door voortdurende jacht wordt echter het omgekeerde bereikt, want de vruchtbaarheid van veelvoorkomende dieren stijgt, waardoor de populatie van de door de jacht bevoorrechte soorten (hoefdieren) niet af, maar toe en wordt op een hoog niveau gehandhaafd. De «roofdieren/roofvogels» daarentegen worden overmatig gedecimeerd en in hun populaties bedreigd. In jachtvrije gebieden neemt de biodiversiteit toe. Ook andere positieve “bijeffecten” werden in jachtvrije gebieden vastgesteld, zoals de afname van verkeersongevallen met wild, doordat de dieren hun opgedrongen schuwheid na verloop van tijd verliezen en weer meer overdag actief worden, of een afname van wildschade door vraat in de bosbouw. Al met al kunnen de samenleving en de natuur door een modern wildbeheer en door de zelfregulering van de wildpopulatie toe te staan, zoals de Tierpartei in haar initiatief eist, alleen maar winnen. De verminderde schuwheid maakt de dieren beleefbaar!

Ervaringen uit verschillende landen en gebieden tonen dus aan dat de populatie wilde dieren zich in een intact wildreservaat dat beschermd is tegen recreatieve jagers grotendeels zelf reguleert. Mocht het toch nodig zijn om regulerend in te grijpen, dan moet dit vanuit dierenbeschermingsperspectief uitsluitend gebeuren door professioneel opgeleide wildbeheerders, die zich beroepshalve bezighouden met een eigentijds wildbeheer (dierenwelzijn, veiligheid, wetenschap, wildbiologie enz.).

De invoering van een ethisch wildbeheer moet er bovendien toe leiden dat er in de toekomst zo mogelijk geen jachtongevallen meer plaatsvinden. Ook huisdieren en landbouwhuisdieren mogen niet langer per vergissing worden gedood. De veiligheid van de bevolking bij vrijetijdsactiviteiten in bos en veld is dan weer gewaarborgd. Dierenonvriendelijke jachtmethoden «for Fun» behoren dan tot het verleden. Daarmee maakt het kanton Zürich weer steeds meer natuurbeleving met het observeren van wilde dieren mogelijk en bevordert het, zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, de biodiversiteit en het algemeen welzijn en het psychisch welbevinden van de bevolking.

Juist in een dichtbevolkt gebied als het kanton Zürich is de invoering van een eigentijds wildbeheer wenselijk, omdat dit een grote garantie biedt voor minder dichtheidsstress (burn-out enz.) bij de wilde dieren. Ontstreste wilde dieren zijn ook minder vatbaar voor ziekten en vertonen minder opvallend gedrag. Wilde dieren zoals ree en hert zijn bovendien geen landbouwhuisdieren die men beheert en fokt. Ze behoren niet eens toe aan de jagers. Niet alleen aan de hand van de federale jachtstatistiek kan men duidelijk zien dat er in het kanton Zürich heel wat volledig verkeerd loopt. Het kleine, maar van recreatieve jacht vrije kanton Genève heeft bijvoorbeeld tegenwoordig de hoogste hazenpopulaties van heel Zwitserland – niet het kanton Zürich. Het kanton Genève heeft nog patrijzen. Aan het jachtvrije Meer van Genève hebben internationale ornithologen plezier, omdat ze zeldzame vogelsoorten kunnen waarnemen enz. Ree- en everzwijnpopulaties zijn daarentegen in het kanton Zürich buitenproportioneel aanwezig. Jaar na jaar falen de jagers ook in het kanton Zürich.

De voor jagers interessante wildpopulaties worden al decennialang niet werkelijk gereguleerd, maar juist gedecimeerd, terwijl het geboortecijfer wordt gestimuleerd. Het gevolg van de huidige methoden is dat bijvoorbeeld weidedieren zoals reeën nog schuwer worden en hun activiteiten overdag volledig naar de nacht verplaatsen. Dit leidt tot veel verkeersongevallen. De populaties wilde zwijnen en reeën zijn in het kanton Zürich letterlijk geëxplodeerd en volledig uit de hand gelopen. Dat getuigt niet van natuurbegrip.

Jacht is geen eerzaam ambacht. Er bestaan geen standaarden, ethiek, degelijke wetenschap of regels binnen de jacht die stand kunnen houden tegenover maatschappelijke normen, laat staan binnen de jagersgemeenschap zelf, en al helemaal niet tegenover dierenrechtelijke argumenten. Bündner jagers bekritiseren de vossenjacht in het hol als dierenmishandeling, Walliser jagers verlustigen zich aan de trofeejacht op de steenbok, Obwaldense jagers vinden hoogzitten geen goede jachtpraktijk, Glarner jagers gelden in Graubünden niet als echte jagers, de vervuiling van het milieu en het wild met jachtmunitie wordt gezien als een opoffering voor het ecosysteem – terwijl natuurbeschermers hiertegen protesteren, en bij Duitse jagers is het not done om met hagel op reeën te schieten, terwijl Zürichse jagers dat grappig vinden, enzovoort.

Zoals het ethisch niet juist is om de ene wilde diersoort te decimeren om een andere te beschermen, kan het afslachten ook niet juist zijn. Men heeft decennialang onnatuurlijk hoge hoefdierpopulaties gekweekt voor de jacht. Dit nu rechtvaardigen met valse excuses zoals het ontbreken van roofdieren enz., die men vooral in jagerskringen nog steeds bestrijdt, is gewoon schofterig. Jagers weten ook niet welke dieren zouden overleven bij natuurlijke selectie. Als de jagers maar een schot kunnen lossen voordat een wild dier een natuurlijke dood sterft (zoals wij als mensen ons dat eigenlijk ook wensen).

Jacht vormt altijd een catastrofaal falen van wetenschappelijk kunnen en voorstellingsvermogen. Als het met de ecologische opdracht echt zo ernstig gemeend was, dan zou de zin van de jagerij in niets anders bestaan dan in het overbodig maken van haar eigen noodzaak. De grootste vreugde van de jager zou dan het zichzelf regulerende bos zijn, dat hem ervan zou behoeden zijn ongeliefde bloederige handwerk te moeten uitoefenen.

Jagen om populaties te decimeren en af te slachten, is historisch gezien geen jacht, maar een terroristische zoöcide. Het huidige doden van dieren door de moderne jager komt vooral voort uit hebzucht, winstbejag, genot, onverschilligheid en minachting voor het lot van de dieren. De ware jagers van de natuurvolkeren zouden zoiets nooit goedkeuren.

Als jagers niet steeds opnieuw door dier- en natuurbeschermers zouden worden bijgeschoold, zou er in de praktijk geen bovengrens zijn aan de jagersonzin.

Milieu- en dierenbescherming liggen ons na aan het hart

Zolang de prooidieren niet in de eerste plaats aan de roofdieren toebehoren, is jacht zinloos doden. Dit is ook het standpunt van de grote natuurbeschermingsorganisaties in Zwitserland. De gangbare jachtwetten hebben weinig met ethiek en moraal te maken – ja, ze staan zelfs diametraal tegenover de Zwitserse dierenbeschermingswet, bijvoorbeeld art. 26 en art. 4.

Niemand mag een dier ongerechtvaardigd pijn, lijden of schade toebrengen, het angst aanjagen of op andere wijze zijn waardigheid schenden. Het mishandelen, verwaarlozen of onnodig overbelasten van dieren is verboden.

Volgens Pro Natura Schweiz moet “de jacht een goede reden hebben“. Want eenvoudig geformuleerd zijn ethiek, wetenschap, wettelijke grondslagen enzovoort onmisbare voorwaarden voor een eigentijds beheer van wilde dieren. De slogan geldt ook omgekeerd: zonder voldoende onderbouwing is het afschieten van een wild dier ethisch niet te rechtvaardigen. Die voldoende, steekhoudende onderbouwing ontbreekt tegenwoordig bij de jacht op dieren die simpelweg „opgeruimd“ worden (bijvoorbeeld vos, vogels, trofeejacht enzovoort). Een zogenaamde regulering van roofdieren ten gunste van hoge hoefdierdichtheden moet om vakinhoudelijke en ethische redenen categorisch en consequent worden afgewezen. De moderne mens en de wildbeheerder respecteren roofdieren als een belangrijk onderdeel van het ecosysteem.

Vanuit het federale recht hoeft geen enkele kanton in Zwitserland de jacht toe te staan. Het is het recht van de kantons om te beslissen of de jacht wordt toegelaten of niet. Kiest een kanton tegen of ook maar gedeeltelijk tegen de jacht, dan mag het dat volgens de Bondsgrondwet vrij doen. Het kanton Genève heeft allang voor deze voorbeeldige weg gekozen. Veel kantons verbieden de jacht nu al plaatselijk door middel van jachtverbodsgebieden, wildasiels enzovoort. De stad Zürich en de gemeenten Kilchberg en Oberengstringen hebben hun volledige gemeentelijke grondgebied tot gemeentelijk wildreservaat verklaard. De stad Winterthur heeft haar kernzone als wildreservaat aangewezen. In kantonale en gemeentelijke wildreservaten is de jacht verboden. Dit verbod omvat het betreden van het reservaat met wapens, het laten jagen van honden enzovoort. De noodzakelijke regulering van de wildstand en beheermaatregelen zoals bijzondere afschoten van zieke en gewonde dieren of neozoën worden uitgevoerd door wildbeheerders.

Etikettenzwendel

«De opleiding tot jager in het kanton Zürich is wellicht een van de strengste en meest uitgebreide in Europa», vindt Urs Josef Philipp, hoofd van de Visserij- en Jachtadministratie Zürich. In hetzelfde straatje zit Christian Jaques (voorzitter van Verein Jagd Zürich):

De opleiding tot Zürichse jager is moeilijk en het jachtexamen is het zwaarste van heel Zwitserland.

Een verouderde opleiding in de gewaltcultuur en jagerslatijn van de jagerij is echter geen kwaliteitskeurmerk voor een zinvol beheer van wilde dieren en begrip van de complexe wildbiologische en ecologische samenhangen en natuurwetten. Terroristen, soldaten enzovoort en/of andere wapengebruikers worden ook goed opgeleid om hun deels scheve en militante ideologieën te verspreiden. Volgens die logica zou Zürich de beste jacht ter wereld moeten hebben, maar die eer claimen ook de jagers in Graubünden of Sankt Gallen. En Graubünden is eveneens een goed studieobject om te zien wat de kwakkelende jagersziel bij de vergunningsjacht drijft. In Graubünden zijn momenteel 2 volksinitiatieven vanuit de bevolking hangende, omdat men ook daar genoeg heeft van de barbaarse terreur tegen wilde dieren, die de kantonale jachtadministratie organiseert met de risicogroep amateurjagers.

In het kanton Zürich kunnen zelfs nog niet-jagers zonder examen in de 172 jachtrevieren op jacht gaan, mits ze dit op niet meer dan 6 dagen per jaar doen en het voorwaardelijke schietexamen niet langer dan 2 jaar geleden is afgelegd. Personen die al in een ander kanton een jachtexamen hebben afgelegd, kunnen profiteren van de huidige wederkerigheidsverklaringen (AG, BE, BL, GL, LU, SG, SH, SO, SZ, TG, ZG). De examens van deze kantons en van Baden-Württemberg worden in het kanton Zürich erkend om te mogen jagen. In Baden-Württemberg kan men het jachtexamen in drie weken afleggen. Zelfs wanneer een Duitse staatsburger uit Baden-Württemberg naar Zürich verhuist, is het jachtdiploma dat hij in drie weken heeft behaald, geldig.

Jagers berokkenen dieren (afgezien van vivisectie) het meeste leed en misbruik, vooral door de manier van doden. De jacht staat al decennialang haaks op een verlicht, wetenschappelijk en ethisch begrip van natuur en dieren.

Het overgrote deel van de bevolking (99,96 %) ziet wilde dieren niet als levende doelwitten en zet zich zinvol in voor natuur- en dierenbescherming – jagers daarentegen creëren doodschietkansen.

Bij een nauwkeurige analyse leveren jagers ook geen dienst aan de gemeenschap, en al helemaal niet aan de wilde dieren. Wilde dieren houden niet van jagers. Wanneer hele landstreken voor een spotprijs kunnen worden verpacht om daar wilde dieren zinloos te doden en/of te pijnigen, moet men helaas heel andere woorden gebruiken dan ‘dienstverlening’. Jagers zouden helemaal geen ‘dienst’ leveren als ze niet mochten doden. Jagers betalen en willen daar iets voor terugkrijgen. Dat heeft absoluut niets te maken met de geest van zelfloze dienstverlening.

Hoe het in kanton Zürich met stroperij is gesteld, blijft in het duister. Van de bevoegde jachtadministratie is er over dit onderwerp ook geen enkele verklaring of statistiek. Het toezicht op de jacht in Zürich ligt niet bij wildbeheerders (zoals in de kantons met vergunningsjacht), maar bij een recreatieve jager, die door de betreffende jachtgebieden zelf wordt aangesteld. Belangenverstrengeling is dan niet ver weg.

In het hele kanton Zürich is er, volgens de federale jachtstatistiek (stand 2017), maar één wildbeheerder met een federaal vakdiploma en zijn er geen gediplomeerde jachtopzichters. Toch noemen amateur-jagers zich overal op talloze pagina’s van jachtgezelschappen of gemeenten ‘wildbeheerder’ of ‘jachtopzichter’, maar ook dit is niets meer dan misleidende etikettering. De luchtvaartmaatschappij Swiss noemt haar stewardessen ook geen piloten en zet hen evenmin in de cockpit.

In Zwitserland vallen er jaarlijks meer menselijke gewonden en dodelijke slachtoffers door de risicogroep recreatieve jagers dan door islamitische terroristen, sektes, de maffia en bikerbendes samen.

In de jaren 2011 – 2015 werden door de ongevallenverzekeraars in totaal 1’526 gewonden als gevolg van jachtongevallen geregistreerd. Daar komen minstens een goed dozijn doden bij, en dat enkel binnen de jagersgemeenschap! Het gevaar voor derden door recreatieve jagers kan niet worden afgeleid uit de gegevens van de ongevallenverzekeraars. Ook over gedetailleerdere analyses voor verschillende kantons bestaan geen statistieken. De vele jachtschades verlagen bovendien de zorgverzekerings- en verzekeringspremies voor de bevolking niet.

De jachtwetten in het kanton Zürich dateren deels nog uit 1929. Daarmee worden nog altijd ook de mensenrechten geschonden, want de jacht op privégrond hoeft bijvoorbeeld niet te worden gedoogd. Elk woongebied maakt deel uit van een jachtrevier. De recreatieve jagers mogen dus praktisch tot voor de eigen voordeur hun bloedige hobby uitoefenen en doen dat ook.

Wie zinloos doodt, beschermt niets en heeft geen enkel nut voor de beschaafde samenleving.

Wat dient de bevolking, de bosbouw, de boeren enzovoort meer: buitensporig grote hoefdierbestanden die zich overdag in het bos verschuilen en door jagers uitgelokte schade veroorzaken, of waarnemingen van wilde dieren, zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, zij het in kleinere aantallen?

In het hele kanton Zürich zijn er volgens het BAFU (en dat na 100 jaar beheerwerk van de jagers) nog steeds geen juridisch bindende rustgebieden voor wilde dieren. De gezonde roofdieren worden bejaagd en kunnen hun belangrijke functie voor de samenleving bij de zelfregulering van het ecosysteem niet volledig vervullen.

Je hoeft ook geen wiskundige te zijn om te beseffen dat wanneer roofdieren, zoals in het kanton Zürich, op onecologische wijze worden bejaagd, er systematisch een kunstmatig onevenwicht in de dierenwereld ontstaat ten gunste van de prooidieren, tot schade van het cultuurlandschap, in het bijzonder van het bos.

Onderzoeken in verschillende landen en op verschillende tijdstippen hebben de invloed van de rode vos niet alleen op de reeënpopulatie aangetoond: voor het Berner Mittelland wordt geschat dat één vos in de maanden mei tot juli gemiddeld elf reekalveren kan vangen. In het kanton Zürich schieten jagers echter elk jaar zo’n 2.000 gezonde vossen dood voor de vuilnisbak. Precies dat aantal zodat de risicogroep jagers later hun jagerslatijn kunnen verspreiden als onmisbare regulatoren.

Elke vossenjacht is dan ook een duidelijke schending van de dierenwelzijnswet, omdat een redelijke grond ontbreekt. Er bestaat ook geen afschotplanning. Er zijn al meer dan 30 jaar minstens 18 wildbiologische studies die bewijzen: vossenjacht reguleert niet en is ook nutteloos voor de bestrijding van ziekten. Integendeel!

Als er minder probleemjagers zouden zijn die op natuurexploitatie gerichte gedachten koesteren, zouden meer vredelievende mensen zich weer kunnen wijden aan het idee van natuurbescherming – mensen die flora en fauna met respect, fatsoen en eerlijkheid verzorgen.

Het initiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» is vooruitziend

Jachtwapens leiden tot misbruik in ons hele sociale leven. Steeds opnieuw komt het tot vuurwapensuïcides, dreigementen en dodelijke tragedies. Jaar na jaar raken talloze mensen gewond door jagers en jagerswapens, soms zo ernstig dat ze in een rolstoel belanden of ledematen moeten worden geamputeerd. Hoe meer jachtwapens in omloop zijn, hoe gevaarlijker het wordt voor de samenleving. Niet zelden slaan jagers tijdens rustige gesprekken met de bevolking volledig door en beginnen ze te dreigen met geweld en wapens. De risicogroep jagers is in kanton Zürich wettelijk zelfs niet verplicht om een jacht aan te kondigen. Mensen in bos en veld raken keer op keer in het schootsveld van jagers terecht en belanden vervolgens in het ziekenhuis.

Onderzoeken tonen keer op keer aan dat het recreatieve jagers niet gaat om natuur- of dierenbescherming, maar dat zij plezier beleven aan een cultuur van geweld. Het uitoefenen van geweld tegen dieren en dierenmishandeling wordt als net zo normaal ervaren als fietsen of hornussen.

Financiën

Het jachtbestuur van het kanton Zürich besteedt naar eigen zeggen jaarlijks ongeveer 1,6 miljoen frank en genereert verliesgevende inkomsten van circa 1,0 miljoen frank (inkomsten uit pachtsommen en jachtpassen). Berekeningen van het jachtbestuur rond de heer Urs Josef Philipp zouden hebben aangetoond dat het kanton de diensten die door de 172 verpachte jachtgebieden worden geleverd zelf zou moeten overnemen en dat 20 miljoen frank, die de 1.500 haasfluisteraars in het slagveld natuur investeren, niet zou volstaan. Ondanks de Öffentlichkeitsgesetz (openbaarheidswet) bleef het jachtbestuur van het kanton Zürich Wild beim Wild meermaals een verklarend antwoord schuldig. Het jachtbestuur kan die 20 miljoen niet onderbouwen. Pseudo-jagers voeren graag de vele onbetaalde arbeidsuren als argument aan. Dat laat zich echter niet precies controleren en veel ervan is ook slechts jagerslatijn en onnodig eigenbelang, zoals bijvoorbeeld hun jachtinfrastructuur. Met 20 miljoen zou men waarschijnlijk in heel Oost-Zwitserland de recreatieve jagers kunnen vervangen door professionele wildbeheerders.

In het kanton Vaud, dat qua oppervlakte bijna twee keer zo groot is (3.212 km²), zijn er meer dan 50% minder jagers actief dan in het kanton Zürich (1.729 km²) en ook daar draait de wereld nog gewoon door.

De risicogroep jagers is in het kanton Zürich volledig overvraagd. Door verkeerde bejaging en dergelijke stijgen de vergoedingen van het kanton voor wildschade vrijwel elk jaar (in 2014/15 zelfs met 125 %), en dus ook ten laste van de belastingbetaler. De helft van het bos in Zürich is in particuliere handen, een derde is van de gemeenten, een achtste van de korporaties en ongeveer 7 % is van het kanton.

Wat vroeger in het kanton Genève meer dan 400 jagers ook al niet bijzonder succesvol deden, doen tegenwoordig 11 wildbeheerders veel voorbeeldiger, die samen 3 voltijdse functies delen, naast talrijke andere taken. Uit het kanton Genève weet men ook dat niet alleen het toezicht en de monitoring enzovoort van de 400 recreatieve jagers een enorme financiële last vormden. De 11 wildbeheerders kosten de belastingbetaler tegenwoordig aan loonkosten een kop koffie per jaar. De kosten voor de belastingbetaler zijn dus niet hoger dan vóór het jachtverbod van 1974. Alleen wie een functie als wildbeheerder bij het kanton heeft, kan de opleiding tot federaal gediplomeerd wildbeheerder volgen. Het gemiddelde brutoloon van de wildbeheerders bedraagt: 58.153,85. Met meer wildbeheerders die enkel sanitair respectievelijk therapeutisch ingrijpen bij vos, lynx, wolf, roofvogels enzovoort, zou elk kanton weer orde, biodiversiteit en ook meer bescherming tegen natuurgevaren hebben. De belastingbetaler zou vermoedelijk honderden miljoenen francs besparen, die het Rijk, de kantons en de gemeenten pompen in het behoud van bossen, daar waar de recreatieve jagers wilde dieren parkeren, fokken en als schadeveroorzakers zwartmaken en bestrijden.

Bovendien zijn er tegenwoordig, wanneer nodig, alternatieven om populatiegroottes zinvol en duurzaam in stand te houden zonder dodelijk geweld, zoals immunocontraceptie en dergelijke. Elke dierentuin, elk dierenpark enzovoort kan hierover informatie geven.

95% van de jachtactiviteiten heeft volgens jagers zelf niets te maken met het doodschieten van dieren. Dan kunnen ze het dodelijke geweld toch met een gerust geweten aan de professionals overlaten en het initiatief van de Dierenpartij krachtig ondersteunen. Uit het kanton Genève is bekend dat de wildbeheerders betere schutters zijn dan de recreatieve jagers, die verantwoordelijk zijn voor onbeschrijfelijk dierenleed.

Ook na aanname van het initiatief kunnen recreatieve jagers flora en fauna blijven verzorgen en onderhouden (en misschien ook wel eens de hele ecosystemen ontdoen van hun afval, zoals munitieresten en dergelijke, en die ontgiften). En de goede jagers kunnen zich bij het kanton bijscholen tot wildbeheerder of zich inzetten als zodanig, en zo van hun hobby een beroep maken.

In het kanton Bern slapen de wildbeheerders al lang rustiger 's nachts. Want: als een automobilist een wild dier aanrijdt, komt niet de jager of de wildbeheerder, maar de politie. Dat ontlast hen en vooral de kantonskas. De Berner jachtinspecteur Peter Juesy legt uit: zijn wildbeheerders zouden jaarlijks zo'n 5000 overuren opbouwen door nachtelijke inzetten. Er is dus zeker een groot besparings- en optimalisatiepotentieel, als men dat zou willen. In het kanton Zug zijn drie wildbeheerders in dienst. Zij zijn verantwoordelijk voor het hele kanton en draaien 365 dagen per jaar een piketdienst, dag en nacht.

Moraal en ethiek

Zoals in elke oorlog – en de huidige terreur tegen de wilde dieren is dat ontegenzeggelijk – moet in de eerste plaats de vraag worden gesteld wat wildbiologisch eigenlijk nodig is. De fanatieke jacht op gezonde vossen of vogels in elk geval niet. Wat is zinvol en wat niet? Wat te denken van de indirecte kosten die de jagers daarnaast ook nog veroorzaken: de vele wetsherzieningen en verordeningen, bezwaarschriften, justitie, politie, hogere zorgpremies en verzekeringsbijdragen door de vele jachtongevallen, kosten van kadaververwijdering, milieuvervuiling, geluidsoverlast, verspilling van grondstoffen, gezondheidszorg, vermindering van de leefkwaliteit en de biodiversiteit, slachtofferkosten, vervolgkosten, jachtinfrastructuur, enzovoort? De jagers liggen in heel Zwitserland al tientallen jaren niet alleen overhoop met de bosbeheerders, maar veroorzaken ook jaarlijks miljoenen franken aan kosten in het cultuurlandschap voor de belastingbetaler.

Tegenwoordig leert de moderne wildbiologie en wetenschap dat jachtdruk de populaties wilde dieren juist doet toenemen, omdat de overgebleven dieren simpelweg hun geboortecijfer verhogen. Jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes. De regulering van de wildstand vindt niet plaats door de jacht. De jacht is meestal juist de oorzaak van de zogenaamde problemen. Dreigt er overpopulatie in het biotoop, dan daalt het geboortecijfer vanzelf. Worden er in een gebied in de herfst/winter door de jacht veel dieren gedood, dan hebben de overgebleven dieren juist meer voedsel ter beschikking. Wilde dieren die sterker de winter doorkomen, planten zich in het voorjaar eerder en in grotere aantallen voort. De wildbiologische noodzaak van de jacht is wetenschappelijk niet alleen niet bewezen, maar op veel plaatsen zelfs weerlegd.

Onder „wildbeheer” verstaat de wet de bescherming en verzorging van in het wild levende dieren, terwijl „jachtuitoefening” betrekking heeft op het opsporen, vangen en doden van wild. Het gaat erom de wildpopulaties die interessant zijn voor jagers, stabiel op een hoog niveau te houden en de roofdieren zoals wolven en lynxen, die bij ons door jagershand verzwakt zijn, te vervangen. Daarom wordt ook de vos fanatiek bejaagd. Met de jacht op klein wild veroorzaken jagers opzettelijk ernstige verstoringen in het natuurlijke evenwicht tussen soorten, om succesvoller te kunnen jagen. Leefgebieden worden doelbewust gemanipuleerd en verstoord, tot ongenoegen van alle wilde dieren.

Het plezier in het doden van wilde dieren kan geen doel van onze samenleving zijn en draagt op geen enkele wijze bij aan een vreedzaam samenleven in ons cultuurlandschap. In deze kringen treft men vooral individuen aan met een overeenkomstige mentale instelling, bij wie het vermogen tot medegevoel in hoge mate ontbreekt. Een blik in de betreffende jagersmagazines, jagersforums, Facebookpagina's van jagers of de fotoreportages van de diensten voor jacht en visserij, trofeeë ntentoonstellingen enzovoort bevestigt dit en onthult regelmatig een verontrustend genoegen in het doden. Wanneer men de structuren binnen de jagersgemeenschap en het handelen van de politieke instanties bekijkt, is er maar één logische conclusie mogelijk: de jacht zoals die in Zwitserland wordt beoefend, is grotendeels een recreatieve jacht, waarbij trofeeëncultus, de sociale beleving en de lust om te doden, gepaard gaand met het uitleven van machtsgevoelens in de natuur ten koste van levende wezens, centraal staan. Dit laatste wordt telkens weer bevestigd door verslagen van jagers zelf.

Het bos en de natuur zouden aan mens en dier moeten worden teruggegeven als vreedzame plek van ontspanning en als leefgebied voor samenleven. Onze tijd wordt in toenemende mate gekenmerkt door brutaliteit en gewelddadigheid, en de jagerij is daar niet vreemd aan. Deze negatieve energieën van geweld, angst, terreur, respectloosheid, milieuvervuiling en onbehagen die de jagerij in de omgeving achterlaat, blijven niet zonder sporen.

Jachtkunst wordt vaak vergeleken met krijgskunst, waarbij de jager van tegenwoordig meestal als een tiran lui, laf en technisch hoogstaand uitgerust op een hoogzit of in dekking zit. Daarbij zou de jager naar verluidt verlangen naar de natuur. Maar wat voor een surreële natuur heeft de jager geschapen? Hij moet met verrekijker en telescoopvizier de dieren, zijn verwanten, in de natuur opsporen, terwijl je ze in onbejaagde gebieden met het blote oog vertrouwelijk kunt zien. Niet natuurlijkheid, maar distantie en vijandigheid leeft en creëert de jager. Dit zijn het karakter en de aard van de jacht.

Veel mensen hebben de indruk dat de vos, het ree, het hert, de haas enzovoort in de vrije natuur helemaal niet meer bestaan. Hoe moeten de kinderen van vandaag zich in de toekomst op de juiste manier voor de natuur inzetten, als ze deze door jagershanden geschapen onnatuurlijkheid niet eens meer kunnen beleven? De natuur wordt door de jagers gedegradeerd tot een montage, wat voor de gewone mens en de dieren een enorme vermindering van levenskwaliteit betekent. Jagers en hun schietpartijen creëren een klimaat en energieveld van onbehagen voor mens en dier in de natuurlijke recreatiegebieden.

Dat kantons in Zwitserland met dergelijk bloedgeld uit het jachtbedrijf inkomsten genereren, is waarschijnlijk ook uniek in Europa. De meeste jachten zijn tegenwoordig gewoonweg onnodig, dierenmishandeling en dus eigenlijk crimineel. Alleen is ons rechtssysteem nog niet zover om dit in het strafrecht mee te wegen.

Lobbywerk van een kleine jachtgemeenschap, wier opvattingen meestal zeer radicaal en absurd zijn en indruisen tegen de ethische kernwaarden van de samenleving, is pure opiniemakerij en manipulatie. Helaas slagen dergelijke kringen er telkens weer in om uit pure machtspolitiek perverse wetten af te dwingen, die een nadelig effect hebben op de wilde dieren, de natuur, de samenleving en dus het algemeen welzijn.

“JagdSchweiz weet dat wildpopulaties zich in principe – ook in ons cultuurlandschap – vanzelf zouden reguleren.”

Overkoepelende organisatie van de Zwitserse jagers

“De jacht op klein wild is niet nodig, maar wel gerechtvaardigd. Je zou zich ook kunnen afvragen of het zinvol is om bessen en paddenstoelen in het bos te plukken!”

Robert Brunold, voorzitter van de kantonale vereniging van patentjagers van Graubünden

«Ook zonder jacht zijn er niet ineens te veel vossen, hazen of vogels. De ervaring leert dat je de natuur aan zichzelf kunt overlaten.»

Heinrich Haller, directeur van het Nationaal Park

Leuzen van jagers zijn pure oogverblinding en holle frasen. Analyseert men bijvoorbeeld in de Zwitserse politiek de jagersfractie, dan ziet men snel dat zij zich zelden tot nooit voor de natuur inzet – duidelijk wordt daarentegen dat uitbuiting en eigenbelang hun ware belangen zijn. De deskundigen van de jagers zijn meestal slechts belangenbehartigers van een egoïstische lobby, om een wanstaltige cultuur in stand te houden en mooi te praten. In de milieuranglijst nemen jagers zelfs de laatste plaats in. Ook de vele jachtreizen van Zwitserse jagers naar het buitenland dienen niet het wildbeheer en de zorg voor de natuur, en dragen evenmin bij aan een normale ecologische voetafdruk.

Bewerkt wildvlees is, net als sigaretten, asbest of arseen, giftig en kankerverwekkend, zo verklaart ook de Wereldgezondheidsorganisatie WHO. Autoriteiten waarschuwen al jaren kinderen, zwangere vrouwen en vrouwen met een kinderwens tegen het eten van wildbraad dat met loodhoudende munitie is geschoten. Wildbraad is bovendien belast met residuen van pesticiden, bestrijdingsmiddelen, mest, antibiotica enzovoort uit het voer op de velden. Er bestaat waarschijnlijk geen minderwaardiger vlees dan dat van drijf- of drukjachten, dat jagers de bevolking proberen aan te smeren.

In Canada is het doorgaans verboden om wildvlees van jagers in restaurants of winkels te verkopen, omdat het eerder als gif dan als voedingsmiddel wordt beschouwd, aldus een artikel in „The Globe and Mail". Wilde dieren leven in constante angst voor jagers. Vooral wanneer ze daadwerkelijk door jagers worden achtervolgd, produceren ze enorme hoeveelheden giftige hormonen, adrenaline enzovoort, die zich in het vlees vermengen met de andere reeds aanwezige giftstoffen en afvalstoffen. Al de oude Romeinen wisten dat wanneer ze slaven tot de dood martelden, deze een bepaald gif in hun speeksel ontwikkelden waarmee men anderen kon vergiftigen. De doodsangst dringt dus door in het weefsel van de wilde dieren en wordt door de vleeseter meegegeten.

Natuur- en dierenbescherming en veiligheid kosten altijd geld, maar creëren ook goede banen en zijn belangrijke hoekstenen van een beschaafde samenleving. Als men miljarden uitgeeft aan wankele banken, wegenbouw, het leger enzovoort, kan men ook geld investeren in een culturele en ethische meerwaarde voor het algemeen belang enzovoort. De bevolking en de dierenwereld zouden zo enorm profiteren van deze meerwaarde. Het kostenargument is geen echt argument. In het democratische Zwitserland stemmen we regelmatig over voorstellen die veel hogere kosten met zich meebrengen, maar die ook kunnen leiden tot een beter Zwitserland.

Kan men de waarde van de openbare veiligheid voor de bevolking, recreanten, wandelaars enzovoort in cijfers uitdrukken? Nee, ook de biodiversiteit en soortenrijkdom, die in beschermde gebieden zo prachtig gedijen, kan men niet in een getal uitdrukken. Ook de toeristische meerwaarde voor het imago van Zürich en het genot van prachtige waarnemingen van wilde dieren kan men niet in een cijferwaarde vastleggen.

Jachtpassie is geen taak van de samenleving of een recht, en kan dat ook niet zijn. Jagers bevorderen tot in de basisschool een cultuur van zinloos geweld.

Met dit initiatief heeft u de keuze voor een win-winsituatie, voor een modern wildbeheer.

Voordelen van het initiatief in steekwoorden:

• Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat en niet van jagersbendes
• Rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid tegenover natuur en dierenwereld
• Jagers overtreden met hun jachtmethoden notoir de Zwitserse wetten op dierenbescherming, wildbeheerders niet
• Natuur- en dierenbescherming in Zürich als voorbeeld voor andere kantons en landen (zoals het kanton Genève) op het gebied van de jacht
• Geen bloedgeld in de staatskas van jagers (wereldwijd uniek)
• Beteugeling van het sekteachtige gedrag van jagers (jagerslatijn) – de cultus van zinloos doden en geweld
• Ontmanteling van het gecriminaliseerde jagerssysteem (minder wetsovertredingen zoals schendingen van het jachtrecht, stroperij, wapensmokkel, milieudelicten, dierenwelzijnsschendingen, verkeersdelicten, enz. door jagers) Kanton Graubünden bijvoorbeeld meer dan 1'000 aanklachten en boetes tegen jagers per jaar (2015: 1298 aanklachten en boetes) Veiligheidsrisico recreatieve jager
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten van het staatsapparaat, justitie, officieren van justitie, rechtbanken, rechtswezen (duizenden wetsovertredingen, aanklachten, ordeboetes enz. tegen jagers)
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de Bond, autoriteiten, politici, besturen enz. (jachtherzieningen, toezicht, monitoring, moties, wetten, verwijdering van kadavers enz.)
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten van het gezondheids- en verzekeringswezen respectievelijk zorgverzekeringspremies
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de belastingbetaler (bos, landbouw enz.) verbijtschade in bos en landbouw
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de belastingbetaler voor jachtinfrastructuurwerken en de renovatie ervan
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor milieu-, natuur- en dierenbeschermingsorganisaties
• Minder persoonlijke ongevallen met jachtwapens. (2010 tot 2013 veertien dodelijke jachtongevallen en circa 200 niet-dodelijke ongevallen met jachtwapens van in totaal 1157 ongevallen) exclusief privépersonen, volgens BFU
• Het initiatief bevordert goede werkplekken voor wildbeheerders en bespaart xxx miljoen elders
• Meer milieubescherming in plaats van milieuvervuiling (toxische munitie, illegale hoogzitten, autolawaai en verkeer in de natuur, verspilling van hulpbronnen, met lood vervuilde schietinstallaties enz. van jagers)
• Aantoonbaar minder wildongevallen (jaarlijks raken ongeveer 60 mensen gewond en is er 40 tot 50 miljoen frank aan persoonlijke en materiële schade). Wat je ziet, rijd je niet aan
• Geweldpreventie, dierenbescherming in plaats van daderbescherming, minder geweld, wapens en terreur in de samenleving. Geweld tegen dieren gaat vaak naadloos over in geweld tegen mensen
• Meer waarnemingen van wilde dieren, soortenrijkdom en biodiversiteit voor de bevolking, zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, nationale parken of andere jachtvrije gebieden
• Verbetering van ethiek, moraal, eerlijkheid, veiligheid, cultuurlandschap enz.
• Minder misbruik en manipulatie van jachthonden
• Geen dierenmishandelende jachtinfrastructuurwerken meer (kunstmatige vossenbouwen, wildzwijnrasters enz.)
• Geen afschot van huisdieren meer
• Minder pesticiden en gifstoffen in de landbouw als gevolg van muizenplagen door het ontbreken van vossen enz.
• Minder ziekten en besmettingsgevaar (recreatieve jagers verspreiden ziekten, zoals bij hondsdolheid)
• Minder alcohol- en drugsmisbruik tijdens de jacht. Wildbeheerders mogen tijdens hun werk geen alcohol consumeren. Het heupflesje en ‘doelwater’ zijn vaste begeleiders van jagers. Jagers verzetten zich tegen een alcoholverbod tijdens de jacht
• Openbare veiligheid voor de bevolking, recreanten, wandelaars enz.
• Geen jacht op privéterrein (hoeft niet te worden getolereerd, volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens)
• Een jachtverbod is ook goed voor het zieleheil van de jagers. De hedendaagse «jacht» is ook een ziekelijk gedragspatroon (wie zinloos doodt, beschermt niets en de samenleving heeft er niets aan)
• Wildbeheerders, politieagenten en soldaten gaan met pensioen op hun 65e. Recreatieve jagers gaan op hun 75e nog steeds met vuurwapens hun leedveroorzakende schietcultuur beoefenen
• Minder schietlawaai voor de bevolking en de wilde dieren
• Bijv. veldhazendichtheid in kanton Zürich met jagers bij 1,0 per 100 ha, of uitgestorven. In kanton Genève met wildbeheerders 17,7 veldhazen per 100 ha enz.
• Het kanton Zürich loopt achter op het gebied van dierenkwellende jachtmethoden, zoals baujacht, drijfjacht, munitie enz. Het kanton Thurgau heeft de baujacht verboden, Genève kent al 40 jaar een jachtverbod enz.
• Gezondheidszorg: verwerkt wildvlees is noch biologisch noch een hoogwaardig levensmiddel (in het bijzonder dat afkomstig van drijf- en drukjachten), maar maakt ziek en valt volgens de WHO in dezelfde giftigheidsklasse als sigaretten, arseen of asbest. In Canada is het verboden om wildvlees van jagers te verkopen in restaurants of winkels, omdat het onder andere niet als bijzonder geschikt voor consumptie wordt geclassificeerd
• Wapens zijn geen speelgoed en wilde dieren zijn geen schietschijven
• Wilde dieren worden weer vaker overdag actief, zichtbaar en beleefbaar, wat de bevolking verheugt
• In het kanton Zürich is er geen enkel door het BAFU erkend wildreservaat
• Wat vroeger in het kanton Genève al meer dan 400 recreatieve jagers, ook ten koste van wilde dieren, dierenwelzijn, ethiek, veiligheid en bevolking, onbevredigend deden, wordt tegenwoordig gedaan door 11 wildbeheerders, die drie voltijdbanen delen, waarvan er maar één nodig is voor jachtgerelateerde activiteiten.
• Gedegen en betere voorlichting aan de bevolking door wildbeheerders met een federaal vakdiploma (gedrag ten opzichte van wilde dieren)
• Populaties wilde dieren kunnen zich weer op natuurlijke wijze en beter zelfstandig reguleren (lynx, wolf, vos, lange en koude winters, voedselaanbod)
• Betere educatie, onderzoek, wildbiologie en wetenschap (langetermijnstudies, openluchtlaboratorium enz.)
• Strikte handhaving van de natuur- en dierenbeschermingswetten
• Bevordering en behoud van recreatiegebieden in de nabije omgeving
• Wildbeheerders hebben een betere opleiding dan recreatieve jagers.
• Jagers overtreden met hun jachtmethoden – en passie – notoir de Zwitserse dierenbeschermingswetten, wildbeheerders niet
• Wildbeheerders hebben een heel andere motivatie dan jagers
• Recreatie en toerisme, toeristische meerwaarde, extra waarde voor het kanton Zürich door branding van Swissness
• Bescherming van kinderen en jongeren tegen recreatieve jagers en jagerslatijn op scholen
• Geen grondwatervervuiling en munitieresten van jagers in de natuur
• Jacht is geen wetenschappelijk of wildbiologisch beheer van wilde dieren
• Het kanton Vaud is bijvoorbeeld twee keer zo groot als het kanton Zürich en heeft 50% minder recreatieve jagers dan het kanton Zürich
• enzovoort.

Mocht dit zorgvuldige onderzoek onjuiste feitelijke beweringen bevatten, dan zijn wij dankbaar voor aanwijzingen en nemen deze zeer serieus.

Feitencheck kantonsregering Zürich

IG Wild beim Wild heeft het rapport van de regeringsraad aan de partijen van 8 november 2017, opgesteld in het departement van de heer Markus Kägi (amateurjager), aan een feitencheck onderworpen.

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.