21.10.2026, 00:18

Szukaj

Polowanie

Fakty, o których nikt Ci nie mówi w sprawie łowiectwa rekreacyjnego

Przeciwnikiem łowiectwa nie zostaje się z nudów, lecz ze znajomości tego okrucieństwa wobec zwierząt.

Redakcja Wild beim Wild · 16 kwietnia 2019

Myśliwi rekreacyjni wymyślają wiele wymówek, aby usprawiedliwić swoją rozrywkę. Okrutne, niepotrzebne zabijanie – czym łowiectwo często jest – nie ma jednak żadnego uzasadnienia w cywilizowanym społeczeństwie.

Tam, gdzie regularnie występują ryś i wilk, stwierdza się mniej szkód w odnowieniu lasu, a mimo to właśnie je chce się teraz znów zwalczać ze zdwojoną siłą, pomimo niskich populacji. Obecnie w Szwecji... w Szwajcarii żyje około 300 rysi i 40 wilków. Miejsca byłoby dla dziesięciokrotnie większej liczby.

W 1970 roku stan populacji jelenia szlachetnego w Szwajcarii szacowano na 11’880 osobników. Myśliwi zastrzelili wówczas 1’611 sztuk, co odpowiada 13 % – w tym 36 młodych zwierząt. Dopiero w 1962 roku nagle zaczęto zwalczać młode zwierzęta, chociaż populacje przez lata utrzymywały się na rozsądnym poziomie. Według tej statystyki łanie poluje się od 1949 roku, wcześniej strzelano tylko byki.

Jeleń szlachetny w 2014 roku

historia jelenia

Stan populacji 33’072, odstrzał 10’715 co odpowiada 32 % – w tym już 45 % stanowią młode zwierzęta. 4’873 narodzin po to, by zostały sprzedane myśliwym rekreacyjnym do natychmiastowego odstrzału. Nie wydaje się to uczciwe. Wyobraźmy sobie, że ktoś zrobiłby z nami, ludźmi, to, co myśliwi rekreacyjni robią dzikim zwierzętom. Każdy inny opiekun zwierząt, który w takim stopniu terroryzowałby, znęcał się, manipulował i wprawiał w strach oraz przerażenie swoich podopiecznych, trafiłby do więzienia.

Ponieważ mięso dziczyzny, oprócz wielu innych zagrożeń dla zdrowia, według oficjalnego potwierdzenia WHO może być i jest rakotwórcze, polowanie z pewnością nie jest już egzystencjalnym popędem służącym przetrwaniu. Popęd głodu i pragnienia można w tych czasach zaspokoić w sposób etycznie poprawny. Ponadto mięsa jest pod dostatkiem. Popęd łowiecki jest archaicznym przeżytkiem z minionych czasów, jak kanibalizm czy rozniecanie ognia za pomocą kamieni – antykulturą.

Gdy przyjrzeć się wszystkim tym statystykom łowieckim, przy najlepszej woli nie można dostrzec żadnej regulacji, planu, koncepcji, równowagi ani strategii prowadzącej do rozsądnej zrównoważoności, za to widać manipulację i stymulowanie myśliwych. Dla jednych populacji dzikich zwierząt wszystko idzie nienaturalnie szybko w górę, a dla innych stromo w dół, w kierunku Czerwonej Listy gatunków zagrożonych.

Około 30’000 zwolenników „JagdSchweiz” inwestuje według własnych danych rocznie ponad 100 milionów franków w rzeźnię natury. To ponad 3’333 franków szwajcarskich na każdego „szeptacza do zajęcy” na broń, lobbing, zezwolenia łowieckie itd.

Z drugiej strony od dziesięcioleci słyszy się od leśników, że jelenie (głównie zaparkowane tam przez myśliwych) niszczą lasy ochronne. Także dlatego, że ich klasyczne zimowe ostoje są intensywnie odwiedzane przez osoby uprawiające sport. Zwierzęta uciekają więc w głąb lasu. Wysokie stany dzikich zwierząt w górach sprawiają, że odnowienia lasu nie da się już zapewnić w wymaganym zakresie. Lasom ochronnym grozi utrata ich funkcji. Prawie połowa naszych lasów chroni ludzi, osiedla i drogi komunikacyjne przed zagrożeniami naturalnymi. Aby pozostały stabilne, trzeba o nie starannie dbać. Na utrzymanie lasów ochronnych i zabezpieczenia przeciwlawinowe Konfederacja przeznacza rocznie miliony w postaci dotacji. W latach 2008–2012 Konfederacja dopłaciła na przykład do pielęgnacji lasów ochronnych w kantonie Valais 40 milionów franków. Kanton wyłożył 44 miliony, a gminy kolejne 16 milionów. W sumie w ciągu czterech lat zainwestowano więc samą w Valais 100 milionów franków.

Szwajcarski las ma około 250’000 właścicieli; 96% z nich to właściciele lasów prywatnych posiadający mniej niż 50 ha lasu. Średnio każdemu z nich należy 1,37 ha lasu.

W rzeczywistości myśliwi rekreacyjni od dziesięcioleci nie potrafią sensownie zarządzać nawet populacją jeleni, a swoje hobby wciąż jeszcze finansują z pieniędzy podatników. Wprawdzie wprowadza się wciąż nowe okrucieństwa wobec zwierząt, takie jak polowania specjalne tuż przed zimą, odstrzał młodych zwierząt, odstrzał matek, płoszenie itd., aby zachować pozory, ale wyniki od dziesięcioleci są niezadowalające i wywołują gwałtowne dyskusje. Co więcej, nowe metody łowieckie nie są nowoczesnymi, naukowymi ustaleniami biologii dzikich zwierząt, lecz haniebnymi czynami, które potępiano już dawniej. Z łowiectwem nie ma to już od dawna nic wspólnego.

Łowiectwo nie jest zarządzaniem dzikimi zwierzętami, lecz etycznym bankructwem – porażką całego społeczeństwa.

Rzetelni biolodzy zajmujący się dzikimi zwierzętami od lat wskazują, że błędne planowanie łowieckie i presja łowiecka powodują jedynie gwałtowny wzrost liczby urodzeń. Obrońcy zwierząt od dawna w razie potrzeby regulują liczebność populacji w sposób trwały poprzez kontrolę urodzeń. Tak samo postępują ogrody zoologiczne, parki zwierzęce itd.

W kantonie Genewa mieszkańcy od dziesięcioleci nie chcą, aby w kantonalnej kasie państwa lądowały pieniądze splamione krwią, pochodzące ze znęcania się nad zwierzętami przez myśliwych rekreacyjnych. To, co dawniej – i to marnie – wykonywały setki myśliwych rekreacyjnych, dziś, obok wielu innych zadań, robi w sposób wzorowy 11 strażników przyrody.

Osiem faktów

1. Prawdziwe dyscypliny sportowe polegają na rywalizacji między stronami, które się na nią godzą, i nie kończą się umyślną śmiercią niechętnego uczestnika. W przeciwnym razie jest to zajęcie, które nie ma nic wspólnego z tradycyjnym łowiectwem, lecz jest terrorystycznym snajperstwem. Pociągają je tchórze, słabeusze, ludzie chorzy lub przebiegli.

2. Związki łowieckie i kantonalne urzędy ds. łowiectwa i rybołówstwa chcą zdziesiątkować drapieżniki, takie jak wilki czy rysie, aby chronić przed nimi zwierzynę, jak sarny, kozice czy jelenie. Dzięki temu myśliwi rekreacyjni mają więcej zwierząt do odstrzału, co poprzez sprzedaż patentów i opłaty rewirowe wpycha do kantonalnych kas pieniądze splamione krwią. Działa to jak biuro podróży – chodzi o organizowanie atrakcyjnych polowań.

rysie
rysie

3. Zjawiska naturalne, takie jak drapieżniki, głód, dostępność pokarmu i choroby, zabijają przede wszystkim osobniki chore i słabe. Myśliwi rekreacyjni natomiast starają się zabijać większe, silniejsze zwierzęta, ponieważ chcą powiesić ich głowy na ścianie, co osłabia pozostałą populację. W każdym razie zawsze odstrzeliwane są zwierzęta, które bez łowiectwa rekreacyjnego tworzyłyby silną i zdrową pulę genową.

Ściana z trofeami myśliwego
Ściana z trofeami myśliwego

4. Większość polowań odbywa się w ukryciu, gdzie przepisy chroniące dzikie zwierzęta są często ignorowane lub trudne do wyegzekwowania. Kto wierzy, że myśliwi rekreacyjni, którzy już podczas polowania są przytłoczeni wieloma kwestiami, jak ochrona zwierząt, ochrona przyrody, przepisy czy etyka, są w dodatku fachowymi rzeźnikami, jest po prostu naiwny.

Polowanie w kantonie Zurych ze spalinami w dziczyźnie. Higiena równa zeru!
Polowanie w kantonie Zurych ze spalinami w dziczyźnie. Higiena równa zeru!

5. Gdy zwierzęta są zabijane, rozbijane są rodziny, przy czym młode często umierają z głodu lub są atakowane przez inne zwierzęta. U zwierząt takich jak wilki czy lisy, które żyją zazwyczaj monogamicznie i w ściśle związanych jednostkach rodzinnych, łowiectwo rekreacyjne może zniszczyć całe struktury społeczne.

Wataha wilków
Wataha wilków

6. Myśliwi rekreacyjni często ranią i zabijają inne zwierzęta niż te, na które polują, w tym konie, krowy, osły, psy i koty. Czasami myśliwi ranią lub zabijają nawet samych siebie albo innych ludzi, takich jak turyści piesi czy inni myśliwi rekreacyjni.

Szwajcarski myśliwy rekreacyjny zastrzelił 4 osły.
Szwajcarski myśliwy rekreacyjny zastrzelił 4 osły.

7. Psy wykorzystywane do polowań nierzadko spędzają cały rok w smutnym i przygnębiającym życiu w kojcu i mogą się wyszaleć tylko w sezonie łowieckim. Niektóre psy giną lub zostają zabite podczas polowania.

Martwy pies myśliwski - ofiara polowania w norach
Martwy pies myśliwski – ofiara polowania w norach

8. Zwierzęta, na które się poluje, często nie umierają bezboleśnie ani szybko. Do wielu zwierząt trzeba strzelać kilkakrotnie. Jedno brytyjskie badanie dotyczące polowań na jelenie wykazało, że 11 procent jeleni zabitych przez myśliwych rekreacyjnych zdechło dopiero po dwóch lub więcej ranach postrzałowych, a niektóre ranne jelenie cierpiały ponad 15 minut, zanim zdechły. Najgorszymi strzelcami w Szwajcarii są myśliwi rekreacyjni.

Sarna z raną postrzałową i odstrzeloną tylną nogą
Sarna z raną postrzałową i odstrzeloną tylną nogą

Każdego roku myśliwi rekreacyjni zabijają miliony zwierząt. Powstrzymaj rozlew krwi, odmawiając przyłączenia się do bojowych sprawców przemocy, udostępniając tę stronę i informując ludzi o łowiectwie rekreacyjnym.

Wspólnota Interesów Wild beim Wild

IG Wild beim Wild to organizacja pożytku publicznego, która angażuje się na rzecz zrównoważonej i pozbawionej przemocy poprawy relacji między człowiekiem a zwierzęciem, przy czym IG specjalizuje się również w prawnych aspektach ochrony dzikich zwierząt. Jednym z naszych głównych celów jest wprowadzenie w krajobrazie kulturowym nowoczesnego i rzetelnego zarządzania dziką fauną na wzór kantonu Genewa – bez myśliwych rekreacyjnych, ale z uczciwymi strażnikami przyrody, którzy zasługują na to miano i działają zgodnie z kodeksem honorowym. Monopol na przemoc powinien należeć do państwa. IG wspiera naukowe metody Immunokontrakcja dla dzikich zwierząt.

Masz wskazówkę, źródło lub poprawkę do tego artykułu? Napisz do nas.

Więcej na temat łowiectwa rekreacyjnego: W naszych Dossiers dotyczące krytyki łowiectwa rekreacyjnego gromadzimy sprawdzone fakty, analizy i raporty tła. Co na ten temat mówią badania, pokazuje Łowiectwo w faktach: stan badań.

Stanowisko IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild odrzuca łowiectwo rekreacyjne. Naszym wzorem jest kanton Genewa, który od 1974 roku obywa się bez łowiectwa rekreacyjnego: bez sezonów polowań, bez psów myśliwskich, bez polowań nagonkowych, bez ambon myśliwskich, bez okrucieństwa wobec zwierząt i przestępczości, które gdzie indziej towarzyszą sezonowi polowań. To, co działa tam od ponad pięćdziesięciu lat, obala każdy stanowisko JagdSchweiz. Związek, który opiera swoją politykę na twierdzeniach obalanych we własnych dokumentach, nie jest organizacją branżową, lecz fabryką dezinformacji.

Dzikie zwierzęta potrzebują głosu

Raz w tygodniu: analizy, petycje i tło dotyczące łowiectwa rekreacyjnego. Bezpłatnie i z możliwością rezygnacji w każdej chwili.

Wszystkie wpisy są przygotowywane przez IG Wild beim Wild oraz zewnętrznych współautorków i współautorów. Badania, struktura i procesy redakcyjne mogą być przy tym wspierane przez narzędzia oparte na sztucznej inteligencji.

Wesprzyj naszą pracę

Dzięki Twojej darowiźnie pomagasz chronić zwierzęta i sprawić, by ich głos został usłyszany.

Przekaż darowiznę teraz →