Feiten die niemand je over de recreatieve jacht vertelt

Recreatieve jagers bedenken veel smoezen om hun tijdverdrijf te rechtvaardigen. Wreed, onnodig doden – wat de jacht vaak is – heeft echter geen bestaansrecht in een beschaafde samenleving.

Waar lynx en wolf regelmatig voorkomen, worden minder schade aan de bosverjonging vastgesteld, maar juist zij moeten nu weer extra worden bestreden, ondanks lage populaties. Momenteel zijn er ongeveer 300 lynxen en 40 wolven in Zwitserland. Er zou ruimte zijn voor het tienvoudige.

In 1970 bedroeg de geschatte edelhertenpopulatie in Zwitserland 11.880 dieren. Daarvan werden toen 1.611 stuks door jagers geschoten, wat overeenkomt met 13 % – waaronder 36 jonge dieren. Pas in 1962 begon men ineens jonge dieren te bejagen, hoewel de aantallen jarenlang op een redelijk peil lagen. Volgens deze statistiek worden hertenkoeien sinds 1949 bejaagd; daarvoor waren het alleen stieren.

Edelhert in 2014

Populatie 33.072, afschot 10.715 wat overeenkomt met 32 % – waarvan al 45 % jonge dieren. 4.873 geboorten om aan recreatieve jagers te worden verkocht voor onmiddellijk afschot. Eerlijk lijkt dat niet. Stel je eens voor dat iemand met ons mensen zou doen wat recreatieve jagers met de wilde dieren uithalen. Elke andere dierhouder zou in de gevangenis zitten als hij zijn beschermelingen zo zou terroriseren, mishandelen, manipuleren en in angst en schrik zou brengen.

Omdat wildvlees, naast tal van andere gezondheidsrisico's, volgens de WHO officieel ook kankerverwekkend kan zijn en is, is jagen zeker geen existentiële drijfveer meer om te overleven. De honger- en dorstdrang kan in deze tijd op ethisch verantwoorde wijze worden bevredigd. Bovendien is er vlees in overvloed. De jachtdrift is een archaïsch overblijfsel uit vervlogen tijden, zoals kannibalisme en vuur maken met stenen – een onbeschaafdheid.

Als je al deze jachtstatistieken bekijkt, kun je met de beste wil van de wereld geen regulering, plan, concept, evenwicht of strategie voor een redelijke afweging ontdekken, maar wel manipulatie en stimulatie van de jagers. Voor sommige wildpopulaties gaat het onnatuurlijk snel omhoog en voor andere steil omlaag richting de Rode Lijst van bedreigde soorten.

De ongeveer 30.000 aanhangers van “JagdSchweiz” investeren volgens eigen zeggen jaarlijks meer dan 100 miljoen frank in het slachthuis natuur. Dat is meer dan 3.333 frank per hazenfluisteraar voor wapens, lobbywerk, jachtvergunningen, enzovoort.

Aan de andere kant horen we al tientallen jaren van de boswachters dat de herten (vooral door de jagers daar 'geparkeerd') het beschermbos beschadigen. Ook omdat hun klassieke wintergebieden vaak druk bezocht worden door sporters. De dieren wijken uit naar het bos. De hoge wildstanden in het gebergte leiden ertoe dat de verjonging van het bos niet meer in de vereiste mate gewaarborgd kan worden. Beschermbossen dreigen hun werking te verliezen. Bijna de helft van onze bossen beschermt mensen, nederzettingen en verkeerswegen tegen natuurgevaren. Om stabiel te blijven, moeten ze zorgvuldig worden onderhouden. Voor het behoud van beschermbossen en voor lawinebescherming verleent de Bond jaarlijks miljoenensubsidies. Van 2008 tot 2012 subsidieerde de federale overheid bijvoorbeeld het onderhoud van beschermbossen in het kanton Wallis met 40 miljoen frank. Het kanton betaalde 44 miljoen en de gemeenten nog eens 16 miljoen. In totaal werd er in vier jaar dus alleen al in Wallis 100 miljoen frank geïnvesteerd.

Het Zwitserse bos telt ongeveer 250.000 boseigenaren; 96 % daarvan zijn eigenaren van privébos met minder dan 50 ha bos. Gemiddeld bezit elk van laatstgenoemden 1,37 ha bos.

In werkelijkheid zijn recreatieve jagers al tientallen jaren niet in staat om ook maar de hertenpopulatie zinvol te beheren, en voor hun hobby maken ze bovendien nog steeds aanspraak op belastinggeld. Men voert weliswaar steeds nieuwe dierenmishandelingen in, zoals bijzondere jachten richting de winter, het schieten van jonge dieren, het schieten van moederdieren, verstoringen enzovoort, om de schijn op te houden, maar de resultaten zijn al tientallen jaren niet bevredigend en leiden tot hevige discussies. Bovendien zijn de nieuwe jachtmethoden geen moderne wetenschappelijke, wildbiologische inzichten, maar wandaden die vroeger al verwerpelijk werden gevonden. Het geheel heeft allang niets meer met jacht te maken.

Jacht is geen wildbeheer, maar een ethisch failliet – een maatschappelijk falen.

Dat verkeerde jachtplanning en jachtdruk de geboortecijfers alleen maar doen exploderen, wijzen serieuze wildbiologen al jaren uit. Dierenbeschermers reguleren dierpopulaties al lang waar nodig duurzaam via geboortebeperking. Dierentuinen, dierenparken enzovoort doen dit ook zo.

In het kanton Genève willen de inwoners al tientallen jaren geen bloedgeld van de dierenmishandeling door recreatieve jagers in de kantonnale schatkist. Wat daar vroeger honderden recreatieve jagers eveneens op minderwaardige wijze deden, doen tegenwoordig, naast vele andere taken, 11 wildbeheerders op voorbeeldige wijze.

Acht feiten

1. Echte sporten omvatten een wedstrijd tussen instemmende partijen en eindigen niet met de opzettelijke dood van een onwillige deelnemer. Anders is het een activiteit die niets te maken heeft met traditioneel jagen, maar met terroristisch sluipschuttersgedrag. Daartoe voelen zich lafaards, zwakkelingen, zieken of sluwe types aangetrokken.

2. Jachtverenigingen en kantonnale diensten voor jacht en visserij willen roofdieren zoals wolven of lynxen decimeren om de prooidieren zoals ree, gems of hert tegen hen te beschermen. Daardoor hebben recreatieve jagers meer dieren om op te schieten, wat via de verkoop van jachtvergunningen of de bijdragen voor jachtgebieden bloedgeld in de kantonnale kassen spoelt. Het gaat zoals in een reisbureau: het organiseren van aantrekkelijke jachten.

3. Natuurlijke verschijnselen zoals roofdieren, honger, voedselaanbod en ziekten doden in de eerste plaats de zieke en zwakke individuen. Recreatieve jagers proberen daarentegen juist de grotere, sterkere dieren te doden, omdat ze hun kop aan een muur willen hangen, wat de rest van de populatie verzwakt. In elk geval worden steeds dieren geschoten die zonder recreatieve jacht een sterke en gezonde genenpool zouden voortbrengen.

4. De meeste jachten vinden plaats in het verborgene, waar wetten die wilde dieren beschermen vaak worden genegeerd of moeilijk kunnen worden gehandhaafd. Wie gelooft dat recreatieve jagers, die tijdens de jacht al op veel vlakken zoals dierenwelzijn, natuurbescherming, wetten, ethiek enzovoort overvraagd zijn, ook nog vakkundige slagers zijn, is gewoon naïef.

5. Wanneer dieren worden gedood, worden gezinnen uit elkaar gerukt, waarbij jonge dieren vaak verhongeren of door andere dieren worden aangevallen. Voor dieren zoals wolven of vossen, die meestal monogaam en in nauw verbonden gezinseenheden leven, kan de recreatieve jacht hele sociale structuren vernietigen.

6. Recreatieve jagers verwonden en doden vaak andere dieren dan degene die bejaagd worden, waaronder paarden, koeien, ezels, honden en katten. Soms verwonden of doden jagers zelfs zichzelf of andere mensen, zoals wandelaars of andere recreatieve jagers.

7. Honden die voor de jacht worden gebruikt, leiden niet zelden het hele jaar door een ellendig en troosteloos bestaan in een hondenkennel en kunnen zich alleen tijdens het jachtseizoen uitleven. Sommige honden raken tijdens de jacht kwijt of worden gedood.

8. Bejaagde dieren sterven vaak niet pijnloos of snel. Veel dieren moeten meerdere keren worden beschoten. Een Brits onderzoek naar de hertenjacht wees uit dat 11 procent van de door recreatieve jagers gedode herten pas overleed na twee of meer schotwonden en dat sommige gewonde herten meer dan 15 minuten leden voordat ze stierven. De slechtste schutters van Zwitserland zijn recreatieve jagers.

Elk jaar worden miljoenen dieren door recreatieve jagers gedood. Stop het bloedvergieten door te weigeren u aan te sluiten bij deze militante geweldplegers, door deze pagina te delen en mensen voor te lichten over de recreatieve jacht.

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.