Spilamberto verbiedt recreatieve jacht: veiligheid boven jachtlobby

Niet in het bos, niet ver van huizen, maar in de privéleefomgeving, daar waar mensen zich veilig moeten kunnen voelen.

Vervolgens vaardigt de burgemeester een verordening uit die de recreatieve jacht op een groot deel van het gemeentelijke grondgebied verbiedt, expliciet met het oog op de openbare veiligheid.

Wie nu reflexmatig “ongeluk” zegt, maakt het zichzelf gemakkelijk. Een ongeluk is een val van de trap. Hier gaat het om vuurwapens in de omgeving van woonwijken. En om een systeem dat als aanvaardbaar geldt totdat iemand bloedt.

Veiligheidsafstanden zijn geen aanbeveling, ze zijn het minimum

De Italiaanse jachtwetgeving bevat duidelijke verboden, waaronder het schieten in de richting van gebouwen vanaf minder dan 150 meter, afhankelijk van het wapen. LAV wijst erop dat in de zaak Spilamberto blijkbaar precies deze minimumafstanden werden genegeerd. Dat is het punt dat voorstanders van de jacht graag negeren: zelfs als er regels bestaan, hangt de veiligheid van het publiek ervan af dat alle betrokkenen te allen tijde foutloos handelen. Wie dat realistisch acht, heeft de menselijke realiteit niet begrepen.

De waarheid is ongemakkelijk: het jachtrisico wordt afgewenteld op onschuldige derden

De recreatieve jacht wordt vaak verpakt als “bestandsregulering” en verkocht als een noodzakelijke dienst aan de samenleving. Alleen is het in de praktijk de samenleving die het risico draagt: wandelaars, omwonenden, kinderen, huisdieren. Spilamberto is daarom geen “betreurenswaardig eenmalig incident”, maar een voorbeeld van wat er gebeurt wanneer een gevaarlijke vrijetijdsbesteding ruimtelijk en politiek dichter bij de mensen komt dan enige eerlijke risicoafweging toestaat.

Wanneer gemeenten optreden, toont de jachtlobby haar ware gezicht

Opmerkelijk is niet alleen de verordening, maar ook de te verwachten reactie uit jachtgezinde kringen, die mobiliseren tegen de weergave van dierenbeschermingsorganisaties en tegen het verbod.
Het patroon is altijd hetzelfde: in plaats van eerst over veiligheid te praten, wordt eerst gestreden over wie het narratief bepaalt. Alsof het imago van de recreatieve jacht belangrijker is dan de veiligheid van mens en dier.

Spilamberto zet een norm die ook buiten Italië geldt

De centrale vraag luidt: waarom moet er eerst iemand gewond raken voordat de politiek het voor de hand liggende doet? Een jachtverbod in gevoelige zones is geen radicale daad. Radicaal is de normalisering van schoten in leefomgevingen waar gezinnen wonen, spelen en recreëren.

Spilamberto heeft iets gedaan dat elders als «onmogelijk» wordt beschouwd: het heeft de prioriteiten juist gesteld. Veiligheid en bescherming van het leven boven het jachtbelang van een minderheid.

Wat nu nodig zou zijn

Niet alleen in Spilamberto, overal:

• Jachtvrije zones rond woonwijken, wandelpaden, scholen en recreatiegebieden
• Consequente controles, transparante melding van incidenten
• Politieke eerlijkheid: de recreatieve jacht is geen onschuldige traditie, maar een risicovolle praktijk met dodelijke gevolgen voor dieren en potentieel ook voor mensen

Spilamberto is geen uitzondering. Het is een waarschuwingssignaal. En het is een voorbeeld van het feit dat men niet moet wachten tot de volgende persoon in de eigen tuin wordt getroffen. In Zwitserland documenteert de statistiek van dodelijke jachtongevallen een vergelijkbaar patroon.