Jachtinfluencers: leveranciers nemen afstand, maar de business draait door

Jachtvideo's op sociale media leveren bereik op als ze actie tonen. Uit onderzoek van het ARD-economiemagazine «Plusminus» en tagesschau.de blijkt dat enkele gesponsorde influencers daarbij beelden hebben gepubliceerd waarop wilde dieren niet diervriendelijk werden gedood. Meerdere leveranciers nemen nu afstand.

Wat het ARD-onderzoek laat zien

De reportage «Jagd als Lifestyle-Beschäftigung» werd op 23 september 2026 uitgezonden in «Plusminus» op Das Erste, tagesschau.de vatte het onderzoek op 4 oktober 2026 samen. De bevinding: leveranciers zoals de postorderfirma Frankonia adverteren nauwelijks nog in klassieke jachttijdschriften, maar via gesponsorde influencers online. In sommige van deze video's waren volgens de ARD overtredingen van het dierenwelzijn en van de regels van de zogenaamde weidelijkheid (Waidgerechtigkeit) te zien, evenals een onverantwoord omgaan met vuurwapens.

De scherpste kritiek komt van iemand die zelf een jachtakte heeft. Jörg-Andreas Krüger, president van de Naturschutzbund Deutschland (NABU), spreekt in het interview met «Plusminus» van «schietkraamschieten» op wilde dieren en noemt schoten op grote afstand «levensgevaarlijk».

Vier bedrijven nemen afstand, andere sponsors nemen hun plaats in

Op verzoek van «Plusminus» distantieerden Roedale, Frankonia, Zeiss en Leica zich van het wangedrag van hun reclamepartners. Volgens eigen zeggen hebben ze samenwerkingen al beëindigd wanneer hun normen voor duurzaamheid en een respectvolle omgang met wild niet werden nageleefd. Welke influencers het betreft en op basis van welke criteria is beslist, blijkt niet uit het bericht.

Aan het bedrijfsmodel verandert dat weinig. Op het betaalplatform Hunt-on-Demand, naar eigen zeggen het grootste streamingplatform voor jachtvideo's in het Duitstalige gebied, ontbreken volgens de ARD inmiddels enkele bedrijven. Hun plaatsen zijn overgenomen door andere sponsors.

Nieuwe aanwas als verdienmodel

Achter de reclame schuilt een groeiende markt. De Deutsche Jagdverband telt voor 2025 circa 468.000 jachtakten, 42 procent meer dan in 1995. Wat dit cijfer wel en niet zegt, heeft Wild beim Wild uiteengezet in het artikel Jacht in verval, jachtakten op recordhoogte ingeordend.

Voor de branche telt vooral de koopkracht. De eerste uitrusting met wapen, optiek, wapenkluis, verrekijker en kleding kost volgens de ARD tussen 3.000 en 10.000 euro, met naar boven toe geen limiet. Daarna geven recreatieve jagers volgens Frankonia gemiddeld meer dan 4.300 euro per jaar uit. Nieuwe jachtakten-houders vormen daarmee een economisch aantrekkelijke doelgroep, en influencers geven de leveranciers extra toegang tot die groep.

Jachtakte in enkele weken: het ontbrekende «rijpingsproces»

De weg naar de jachtakte is in Duitsland een zaak van de deelstaten. Beieren schrijft minimaal 120 opleidingsuren voor, waarvan 60 in de praktijk. In Mecklenburg-Voorpommeren zijn het 130 uren voor theorie en praktijk, de schietoefeningen komen daar nog bij. In andere deelstaten worden kandidaten ook zonder voorbereidende cursus tot het examen toegelaten. De Deutsche Jagdverband adviseert minimaal 100 uur theorie.

Ook waar een aantal uren is voorgeschreven, kan dat in enkele weken worden afgewerkt. Particuliere jachtscholen bieden intensieve cursussen aan; individueel samengestelde «managercursussen» kosten volgens de ARD tot 6.000 euro. Florian Asche, president van de Landesjagdverband Mecklenburg-Vorpommern, spreekt van een ontbrekend «rijpingsproces» en erkent dat deze ontwikkeling zich niet laat terugdringen. Hoe zo'n cursus in de praktijk verloopt, laat de zelftest van een verslaggeefster zien, waarover Wild beim Wild heeft bericht: Jachtakte in twee weken.

Bosomvorming rechtvaardigt geen risicovolle schoten

NABU-president Krüger vindt het ondanks zijn kritiek in principe positief dat meer mensen hun jachtakte halen. Zijn argument is de ombouw van het bos: tussen 2017 en 2024 ging in Duitsland volgens satellietgegevens van het Duitse Lucht- en Ruimtevaartcentrum meer dan 900’000 hectare bos verloren, vooral door stormen en de letterzetter in monoculturen van sparren. Opdat jonge bomen kunnen aangroeien, zouden de bestanden van ree en edelhert moeten dalen.

De hier opgeworpen vraag beantwoordt dat niet: ook een uitgesproken natuurbeschermingsdoel rechtvaardigt geen dierenwelzijnsschendende doodingen en evenmin een onverantwoordelijke omgang met vuurwapens. Het ARD-verslag stelt bovendien zelf vast dat niet alle nieuwkomers geïnteresseerd zijn in natuurbescherming en dat sommigen zich laten definiëren door afschotsucces en dure uitrusting. De fundamentele rol van de recreatieve jacht bij de ombouw van het bos behandelt Wild beim Wild in de bijdragen Beschermbos: recreatieve jacht creëert problemen in plaats van oplossingen en Hoe de wolf het bos helpt.

Commentaar: zelfcontrole is geen toezicht

De branche behandelt de zaak als een imagoprobleem. Vier bedrijven verklaren samenwerkingen te hebben beëindigd, een verbondspresident wenst betere opleidingsaanbiedingen, en andere sponsors schuiven door. Beslissend is echter wie hier controleert: of een video te ver gaat, wordt beoordeeld door bedrijven die verdienen aan dezelfde recreatieve jagers. Dat is geen toezicht, maar merkonderhoud.

De video's maken een problematische jachtpraktijk zichtbaar. Hoe vaak vergelijkbare dingen zonder camera gebeuren, valt uit het onderzoek niet af te leiden. Opvallend is echter dat de scènes niet heimelijk zijn opgenomen, maar door de betrokkenen zelf zijn gepubliceerd. Zij tonen deze scènes kennelijk als een presentabel deel van hun jachtpraktijk, niet als afschrikwekkend voorbeeld. Hetzelfde patroon zien we bij het jachttrofeefoto, en het is geen Duits fenomeen: in het najaar zorgde het geval van een Graubündense recreatieve jager die poseerde met een dood ree, voor kritiek.

Ook het bosargument overtuigt ons niet. Vanuit het oogpunt van Wild beim Wild heeft de recreatieve jacht de bestanden van ree en edelhert al tientallen jaren niet zo gereguleerd als zij ter rechtvaardiging van zichzelf beweert.

Het afstand nemen van enkele sponsors laat de beslissende vragen onbeantwoord: worden gedocumenteerde incidenten onafhankelijk onderzocht? Welke gevolgen hebben ze voor de betrokkenen? En hoe wordt ervoor gezorgd dat een intensieve cursus van enkele weken niet alleen op het examen voorbereidt, maar ook op een verantwoorde omgang met wilde dieren en wapens?

Nodig zijn onafhankelijke controles van de jachtpraktijk, transparante consequenties bij overtredingen en bindende opleidingsnormen die praktijkervaring, veilig wapengebruik en dierenwelzijn centraal stellen. Politie en leger zouden daarbij de maatstaf moeten zijn: een opleiding van maanden in plaats van weken, een geschiktheidsproef en regelmatige bijscholing.