Jachtindustrie en FACE: lobbywerk in Brussel

Op jachtbeurzen wordt dat verkocht als een bekentenis tot «natuurbegrip» en «duurzaam beheer», maar in werkelijkheid gaat het om invloed op jachtwetten, soortenbescherming en afschotcijfers in heel Europa.

Wie jagersverbonden steunt, koopt aanwezigheid in de beslissende commissies wanneer er onderhandeld wordt over wolven, «schadelijk wild» of strengere natuurbeschermingseisen.

In ons achtergrondrapport over FACE in Brussel: recreatieve jacht als merk, lobbyen als methode laten we zien hoe een hobby tot een politiek product wordt. De jagersverbonden verpakken vrijetijdsafschot in een marketingtaal van «biodiversiteit», «cultuurlandschap» en «burgerlijk engagement», terwijl ze achter de schermen systematisch werken tegen strengere regels voor jachttijden, vangjacht, loodmunitie en predatoren. Dat in Europa ongeveer 80 procent van de nationale jachtvoorschriften tegenwoordig door EU-recht wordt bepaald, maakt Brussel tot het centrale toneel van deze enscenering.

Tegelijk zit de Europese recreatieve jacht in een regelrechte crisis: de ecologische voetafdruk van de landbouw, de soortensterfte en de druk op grote predatoren passen steeds minder bij het geromantiseerde beeld van de «natuurverbonden recreatieve jager». In de analyse Jachtcrisis in Europa: FACE vecht om schoten, Zwitserland blijft in de schaduw documenteren we hoe FACE met angstnarratieven, van de «probleemwolf» tot de zogenaamd explosief groeiende populatie evenhoevigen, probeert afschot te verkopen als beheer zonder alternatief. Terwijl er in de EU steeds nieuwe uitzonderingsbepalingen voor wolvenregulering worden besproken, blijft Zwitserland afhankelijk van deze ontwikkelingen, zonder zelf een sterk wilddiervriendelijk tegenwicht in het Europese lobbylandschap op te bouwen.

Voor de jachtindustrie is deze jachtcrisis ook een afzetprobleem. Sponsors zoals Blaser benutten hun rol als «partner van de recreatieve jagers» doelgericht om wapens, optiek en accessoires te positioneren als onderdeel van een vermeend verantwoord «wildbeheer». In werkelijkheid versmelten marketing, lobbywerk en wetgeving: lukt het FACE om afschotmogelijkheden te verdedigen of uit te breiden, dan verzekert dat ook de vraag naar steeds nieuwe jachtproducten. Dat wilde dieren daarbij vooral als grondstof en schietschijf verschijnen, is geen toeval, maar het structuurprincipe van deze alliantie van industrie en verenigingen.

Wie het debat over de wolf, het uitsterven van soorten en het jachtrecht wil begrijpen, moet daarom de blik richten op deze machtsassen: van de beurshal via de sponsoring tot in de commissies van de EU-instellingen. Zolang gouden beschermheerschappen en gesloten achterkamergesprekken de richting bepalen, blijft het perspectief van wilde dieren, ecologie en dierenwelzijn gemarginaliseerd. Precies hier zet onze kritiek aan: wij documenteren de strategie van de jagerslobby, benoemen hun economische belangen en stellen daar een diergericht perspectief tegenover, dat niet vanuit de geweerloop denkt.