Europa's grootste jachtbeurs: uitverkoop van de natuur

Concreet richt het protest zich tegen het aanhoudende aanbod van trofeejachtreizen, waarbij wilde dieren zoals olifanten, leeuwen of ijsberen tegen betaling worden vrijgegeven om afgeschoten te worden.

Volgens PETA worden het doden van olifanten aangeboden vanaf 18.000 euro, het doden van leeuwen vanaf 12.000 euro en het jagen op ijsberen vanaf 44.000 euro, hoewel deze aanbiedingen in Duitsland juridisch niet mogelijk zouden zijn als ze hier werden uitgevoerd.

Dierenbeschermingsorganisaties zien in dergelijke aanbiedingen niet alleen een moreel probleem, maar een uiting van de wereldwijde soortensterfte. De protestactie voor de beurs toont activisten in een dramatische enscenering, om het lijden van de dieren te visualiseren en de politiek tot actie aan te zetten. PETA roept de organisator en de stad Dortmund op om de handel in jachtreizen op de beurs te stoppen en concreet een importverbod voor jachttrofeeën door te voeren.

Gefokt en afgeschoten: de omheiningsjacht op leeuwen als spiegel van het probleem

Tegelijkertijd heeft de soortenbeschermingsorganisatie Pro Wildlife een rapport gepubliceerd over de zogenaamde omheiningsjacht. Centraal staan gefokte leeuwenfarms in Zuid-Afrika, waar meer dan 8.000 dieren worden gehouden, aanzienlijk meer dan wilde leeuwen die in vrijheid leven. Deze dieren worden systematisch gefokt, vaak onder slechte omstandigheden, eerst gebruikt als toeristenattractie en later aangeboden als zogenaamd “voordelige” trofeeën om te worden afgeschoten.

Pro Wildlife-expert dr. Mona Schweizer noemt het doodschieten van deze dieren het "gruwelijke eindpunt van een levenslange uitbuiting". Officiële cijfers laten zien dat sinds 2015 ongeveer 87 procent van de naar Duitsland geïmporteerde leeuwentrofeeën afkomstig is van dergelijke fokleeuwen. Ondanks de sterke inhoudelijke kritiek blijft de import van jachttrofeeën in Duitsland legaal, net als het aanbieden van dergelijke jachtreizen op beurzen zoals de "Jacht en Hond".

Dierenwelzijnsrecht en de morele dimensie van de trofeejacht

Vanuit een jachtkritisch perspectief staat de trofeejacht symbool voor een diepgaand falen van de bescherming van wilde dieren en de ethiek in de omgang met wilde dieren. De vermarkting en de prijsstelling van afschot reduceren hoogontwikkelde, sociale dieren zoals olifanten en leeuwen tot consumptiegoederen voor kapitaalkrachtige jachttoeristen. Deze handel staat volgens veel dierenwelzijnsorganisaties niet alleen in strijd met de Duitse dierenwelzijnswet, maar ook met fundamentele principes van de soortenbescherming.

Daarnaast tonen wetenschappelijke onderzoeken aan dat trofeeënjacht niet bijdraagt aan de bescherming van wilde populaties, maar juist genetisch gezonde en sociaal belangrijke dieren treft. Recreatieve jagers richten zich vaak precies op bijzonder grote of dominante dieren, die van cruciaal belang zijn voor stabiele roedel- en kuddestructuren.

Waarom plezier in doden geen onschuldig vrijetijdsmotief is

Mensen die er plezier in scheppen levende wezens te doden en daarvoor te betalen, vertonen vanuit psychologisch oogpunt geen normaal vrijetijdsgedrag. Dit gedrag staat haaks op fundamentele mechanismen van empathie, mededogen en morele terughoudendheid, zoals die bij de meerderheid van psychisch gezonde mensen aanwezig zijn. Psychologisch gezien gaat het om afwijkend geweldsgedrag, ook al wordt het politiek of cultureel getolereerd.

Plezier in doden is een klassiek kenmerk van lustgedreven geweld. De gewelddaad zelf werkt belonend: niet het resultaat, niet een vermeende noodzaak, maar het doden zelf. Dit is geen randverschijnsel, maar wordt in de geweldspsychologie duidelijk beschreven.

Niet iedereen die jaagt, zal de daad van het doden op dezelfde manier ervaren of openlijk plezier noemen. Maar wie recreatieve jacht juist beleeft als plezier in het doden, als adrenaline, triomf of persoonlijke voldoening, vertoont een psychologisch problematische geweldsmotivatie. Die staat historisch en structureel dicht bij autoritaire en vernederende denkwijzen, omdat het gedode wezen wordt gereduceerd tot een middel voor eigen bevrediging.