De terrorist in de recreatieve jager

De moderne recreatieve jager profiteert bloeddorstig van het leed van anderen om zijn eigen belangen aan de maatschappij op te leggen.

Het is niet zo dat ooit een recreatieve jager voor de Nobelprijs is voorgedragen. Het gemompel over soorten- of natuurbescherming wordt slechts als jachtlegitimatie gebruikt om de ware motieven te verhullen en houdt geen enkele serieuze wetenschappelijke toets stand.

Na de diverse aanslagen van aanhangers van de Islamitische Staat in het verleden was, met name ook in het Duitstalige gebied, gevoelsmatig duidelijk wat terrorisme eigenlijk is. Het collectieve gevoel veranderde abrupt – in een gedempte angst.

Dat elke dag wilde dieren lijden, vluchten en sterven onder de vaak zinloze terreur van recreatieve jagers, wordt door het collectieve bewustzijn echter meestal op egoïstische wijze weggedrukt. Zelfs politici klappen voor deze vorm van terrorisme en zien geen aanleiding om in te grijpen. Het gaat immers niet om hun eigen leven. Sterker nog: politici organiseren deze terreur en huichelarij zelfs zelf. Wie recreatieve jagers vleiend behandelt, lijkt een defect moreel kompas te hebben.

Vrouwen, kinderen, jongeren en volwassenen worden door recreatieve jagers net zo geradicaliseerd en opgenomen in een netwerk van geweld en minachting voor leven, zoals de rattenvangers binnen de islam dat doen. De slachtoffers worden soms al op kinderleeftijd geleidelijk gevormd tot leden van deze terreur. Aan de hand van verwrongen ideologieën uit het jagerslatijn doorlopen de zoekenden een opleiding om gewelddadige acties tegen het dierenrijk uit te voeren.Vossen, marters, marmotten enz. zijn daarbij slechts bijwild bij hun terroristische activiteiten. De gezichten van de afgehakte koppen van de dode wilde dieren publiceren recreatieve jagers eveneens trots met behulp van foto's, video's en statistieken.

Het militante propagandamateriaal van de recreatieve jagers voor dit doel is breed uitgesmeerd in de media en te bekijken voor de gewone burger. De recreatieve jacht geeft de dierenmishandeling en de terreur zo ook een naam.

Jachtgezelschappen zijn ook altijd een vorm van terreurcellen. Recreatieve jagers prediken niet alleen een oncultuur tegen de natuurlijke roofdieren. Er zijn zelfs recreatieve jagers, die beweren dat het bijzonder plezier oplevert om een wezen dood te schieten dat men kent. De Islamitische Staat heeft vergelijkbare opvattingen. De recreatieve jacht en geweld staan haaks op het onrechtbesef en de rechtsorde.

Als mensen vroeger jaagden, deden ze dat met respect voor het leven en alleen om de eigen groep te voeden. Er werden niet voor de lol vossen, vogels en dergelijke gedood omdat men zich verveelde, ontspanning zocht of via een verkeerd begrepen natuurbeleving herstel zocht (wat bij nauwkeurige analyse ook niet werkt – zie Jachtkoorts).

Die mensen die plezier voelen bij het doden, die geloven prestige te winnen door een trofee van vlees, hebben noch de morele noch de intellectuele volwassenheid bereikt om de primitiviteit van hun handelen te herkennen. Deze samenleving noemt zichzelf beschaafd, terwijl de achtervolging, het toebrengen van lichamelijk letsel en het doden van van angst ineengedoken dieren, dit ongelofelijke handelen, nog steeds sport wordt genoemd. Om uit plezier of sport te doden, daarvoor bestaat geen rechtvaardiging en geen excuus.

psycholoog en neuroloog Saper

Wat vroeger in het kanton Genève in Zwitserland honderden recreatieve jagers minderwaardig hebben gemaakt, doen tegenwoordig 11 wildhoeders, die 3 voltijdse posten delen, naast vele andere taken op voorbeeldiger wijze.

Behoud in plaats van uitbuiting

De mens moet op aarde verantwoordelijk omgaan met de natuur. Mensen zouden de dierenwereld met respect voor het leven moeten benaderen en zorgen voor diervriendelijke leefomstandigheden in bos en veld, en niet hun recreatieve jager moeten zijn.

Men hoeft alleen maar de wilde dieren te observeren om te zien onder welke terreur en welk verlies van leefgebied ze lijden. Ze hebben hun hele leven geen rustig moment, verkeren in voortdurende angst. Tijdens het grazen in een jachtgebied heffen ze voortdurend bezorgd hun blik op om een recreatieve jager te herkennen. Vrijheid bestaat niet echt, wanneer men nachtactief moet zijn enzovoort. Dat wilde dieren onder zulke onnatuurlijke en stressvolle omstandigheden ziek worden, is nog een punt dat tegen de recreatieve jacht pleit.

De angst van wilde dieren voor mensen is hun pas aangeleerd door de bejaging. Aan wandelaars, fietsers en andere natuurgebruikers wennen de dieren wel. Dat is te zien in beschermde gebieden, zoals bijvoorbeeld het Zwitserse Nationaal Park. Daar grazen edelherten, ondanks de enorme bezoekersstroom, ook op klaarlichte dag ongestoord op de open alpenweiden en richten geen schade aan gewassen aan; sterker nog, volgens studies bevorderen ze zelfs de biodiversiteit.

Daarbij komt dat een groot deel van de jagers een kennisniveau heeft dat stamt uit de vorige eeuw. Dat ligt vooral aan de vaak gebrekkige opleiding in de cursussen voor het jachtexamen, die overwegend worden gegeven door fanatiekelingen met een sektarisch gedachtegoed, die geen reguliere kwalificatie nodig hebben. Na de opleiding beweegt de recreatieve jager zich alleen nog in de echokamer van de jachtpers, die haar scheve en vaak ook foutieve voorstellingen voortdurend blijft herhalen.

Schluss mit der Fuchsjagd

In de jachtverenigingen bevestigt men elkaar vervolgens in zijn eigen visie op de zaken. Op deze manier is een afgesloten sekte ontstaan, die nauwelijks toegankelijk is voor nieuwe informatie. Het fatale hierbij is dat de lokale pers en politiek nog steeds geloven dat onder de jagershoed vakkennis schuilgaat, en bij alle natuurthema's graag de plaatselijke recreatieve jager om raad vragen. Zo besmet de sekte van de recreatieve jagers ook nog eens de publieke ruimte.