Baujacht – legale dierenmishandeling in naam van de jachttraditie

Terwijl in de DACH-regio hondengevechten, hanengevechten en elke vorm van het tegen elkaar opzetten van dieren verboden zijn, mag een kleine jagende minderheid precies dat doen en noemt het bouwjacht.

Achter deze onschuldige term schuilt een archaïsche wreedheid die niets te maken heeft met natuurverbondenheid of wildbeheer, maar simpelweg met bloeddorst, machtsvertoon en traditiefetisjisme.

De jagerstaal verbloemt de werkelijkheid: honden „werken” in het hol, de vos wordt „opgeblazen”. De realiteit is brutaal: een jachthond wordt het nauwe hol in gedwongen, treft daar een vos of das aan, en het komt tot een gevecht. Bloed, beten, doodsangst. Niemand controleert, niemand beschermt. Het leed voltrekt zich in het duister, stil, maar systematisch.

Zou een privépersoon zijn hond op een wild dier afsturen en het hol in jagen, dan zou dat een duidelijk geval van dierenmishandeling zijn. Maar onder het mom van de recreatieve jacht is precies dit scenario legaal. De wetgever beschermt hier niet de dieren, maar de privileges van een lobby die zich al decennialang tegen elke hervorming verzet.

Jagersromantiek of sadisme?

De jagers beweren graag dat de baujacht „noodzakelijk” is om laagwild te beschermen. Een doorzichtig voorwendsel: studies tonen aan dat vossenjacht geen enkele langetermijninvloed heeft op de populatie. De werkelijke reden is een andere: jagers willen „hun” traditie beleven. Ze willen bloedige gevechten ensceneren en aan het eind triomfantelijk poseren met het gedode dier. Het is niets anders dan gelegaliseerd sadisme in een groene lodenjas.

Bijzonder perfide: niet alleen de Wilde dieren, ook de jachthonden zijn slachtoffer van deze praktijk. Verwondingen door beten, verscheurde oren, gebroken botten, dat alles wordt op de koop toe genomen. Diezelfde recreatieve jagers, die zich voordoen als „hondenvrienden”, sturen hun dieren bewust in levensgevaarlijke situaties. Dat is verraad aan de honden, geen liefde.

Een relikwie uit duistere tijden

De bouwjacht is een anachronisme. Ze stamt uit een tijdperk waarin dierenleed geen rol speelde en recreatieve jagers als heersers over natuur en schepsel optraden. Wie vandaag nog aan bouwjacht doet, toont vooral één ding: dat hij is blijven steken in de 19e eeuw. In een moderne samenleving die dierenwelzijn in de grondwet heeft verankerd, is deze praktijk niets anders dan een schande.

De bouwjacht is geen traditie, maar dierenmishandeling met jachtakte. Ze is in strijd met elke ethische grondhouding en elk modern denken over dierenwelzijn. Zolang deze bloedige praktijk toegestaan blijft, is de dierenwelzijnswet een tandeloze papieren tijger en de jacht een donkere vlek op een samenleving die beweert beschaafd te zijn.

Dossiers: Jacht en dierenwelzijn | De vos in Zwitserland: het meest bejaagde roofdier zonder lobby | Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint

Verdere artikelen

• Zijn recreatieve jagers psychopaten?
• Recreatieve Jagers op de psychoschommel
• Agressie: recreatieve jagers beter begrijpen
• Sadisme: recreatieve jagers beter begrijpen
• Trofeeën: de lustjacht
• Alcohol: recreatieve jagers en het drankprobleem
• Jacht en jagers: psychoanalyse
• Recreatieve Jagers en het geweld in onze maatschappij