Appenzell Innerrhoden: laatste kanton zonder wildrustzones

Derde poging voor wildbeschermingsgebieden

Het laatste bergkanton zonder wildbeschermingsgebieden, Appenzell Innerrhoden, onderneemt een derde poging om deze zones in te richten.

De milieuorganisatie Pro Natura bekritiseert echter het nieuwste ontwerp, omdat er geen rekening wordt gehouden met het conflict tussen reeën en edelherten. De herziene versie stelt drie aangewezen wildbeschermingsgebieden voor in plaats van vier, waarbij Sonnenhalb wordt weggelaten, dat bij de vorige poging voor controverse zorgde. Pro Natura stelt dat elk van de vier voorgestelde gebieden belangrijk is voor verschillende soorten, waarbij Sonnenhalb een onmisbaar winterleefgebied biedt voor het edelhert. De organisatie bekritiseert ook de gebrekkige uitvoering en communicatie van de wildbeschermingsmaatregelen en wijst op het ontbreken van documentatie en informatie van de kant van het kanton.

Hoewel Pro Natura de opname van Brugger Wald, Chalberer en Marwees als wildbeschermingsgebieden toejuicht, stelt zij vast dat het conflict tussen reeën en edelherten nog steeds onopgelost is. Het thema van boomschade door reeën werd behandeld in een concept uit 2018, dat volgens Pro Natura onvoldoende is uitgevoerd. De herziening van de jachtwet en de inrichting van de wildbeschermingsgebieden worden in oktober besproken door de Grote Raad.

Voor de milieuorganisatie Pro Natura is daarmee een centraal doel van de jachthervorming niet bereikt. Directeur Corina Del Fabbro zegt dat elk van de vier gebieden belangrijk zou zijn als beschermd gebied voor een andere diersoort. In Sonnenhalb zou het edelhert de mogelijkheid hebben gekregen om in de winter rust te vinden en de reserves te sparen. Del Fabbro zegt: «Voor het hert wordt in deze hervorming niets gedaan. Dat is ongunstig.»

Wanneer hertens in de winter voortdurend worden verstoord, moeten ze hun toch al schaarse reserves gebruiken om te vluchten. Zo verliezen ze gewicht en worden ze ziek. En in plaats van in de daarvoor bestemde zones zoeken ze hun voedsel in privébossen, waar ze op hun beurt de bomen beschadigen. Daarvoor zou Sonnenhalb als wildrustzone verplicht zijn geweest.

Corina Del Fabbro, directeur Pro Natura

Conflict tussen reeën en edelherten

De Standscommissie en Pro Natura zijn er beide over eens dat de voorgestelde bepalingen voor de andere diersoorten, zoals gemzen en korhoenders, slechts het absolute minimum bieden. De aanwijzing van de gebieden Brugger Wald, Chalberer en Marwees als wildbeschermingsgebieden wordt weliswaar positief beoordeeld, maar het conflict tussen reeën en edelherten blijft bestaan.

Een ander voorstel van de Landsgemeinde om de beschermingsstatus van het Brugger Wald uit te breiden, is bij de herziening van de jachtwet niet meegenomen. Pro Natura is van mening dat de beschermingszone in dit gebied zou moeten worden uitgebreid, om de hertens in de winter een toevluchtsoord te bieden. Volgens Pro Natura zijn de voorgestelde bepalingen echter uiterst liberaal, omdat verboden en geboden slechts enkele maanden gelden en de gebieden verder via de officiële paden begaanbaar blijven. Andere kantons hebben daarentegen een volledig betredingsverbod.

Pro Natura eist een regelmatige toetsing van de noodzaak van de wildbeschermingsgebieden, terwijl de Standscommissie dit afwijst. Een dergelijke toetsing vereist volgens Pro Natura een continue monitoring en vastgestelde doelen voor de wildstand. Ook als een diersoort zich heeft hersteld, kan de bescherming niet worden opgeheven, omdat de wildstanden voortdurend aan verandering onderhevig zijn. De Standscommissie stelt daarentegen dat een regelmatige toetsing onnodige bureaucratie zou betekenen en dat het instellen van de wildbeschermingsgebieden voldoende is.

Wat het concept van de monitoring van edelherten betreft, zijn beide partijen het erover eens dat een nauwkeurige inventarisatie en bewaking noodzakelijk zijn om een langdurig herstel van de populatie te waarborgen. Pro Natura benadrukt echter dat de huidige monitoringmaatregelen niet voldoende zijn om een volledig beeld van de wildstand te krijgen. Zij eist een intensievere samenwerking tussen het kanton en de milieuorganisaties, om de gegevens te verbeteren en onderbouwde beslissingen te kunnen nemen.

Een ander punt dat door Pro Natura werd aangehaald, is het ontbreken van betrokkenheid van de bevolking bij het besluitvormingsproces. De organisatie benadrukt dat het van groot belang is om burgers uitgebreid te informeren over de noodzaak en het nut van wildreservaten. Alleen door actieve betrokkenheid en bewustmaking van het publiek kan een succesvolle bescherming van de diersoorten worden gewaarborgd.

Tot slot valt vast te stellen dat de derde poging om wildreservaten in Appenzell Innerrhoden in te richten nog steeds op kritiek stuit. Zowel Pro Natura als de standscommissie hebben verschillende opvattingen en voorstellen om het conflict tussen reeën en edelherten op te lossen en een duurzame bescherming van de diersoorten te waarborgen. Het valt af te wachten hoe de Grote Raad in oktober zal beslissen over de herziening van de jachtwet en de inrichting van de wildreservaten. Meer over dit onderwerp Zwitserland en soortenbescherming.