To zboczenie nie ma nic wspólnego z łowiectwem

Jean-Baptiste Forray bada w swojej książce «Les Nouveaux seigneurs» powiązania władzy, bogactwa i łowiectwo rekreacyjneu, które w tym regionie tworzą elitarny i w pewnym sensie zamknięty krąg.

W najwyższym kierownictwie Axa nowych pracowników pyta się: «Czy chodzi Pan/Pani na polowania?». Szybko rozumieją, że lepiej odpowiedzieć twierdząco. Dla niektórych wielkich szefów łowiectwo rekreacyjne jest — obok uczelni wyższych i masonerii — jedną z trzech wielkich sieci, które się liczą.

Elity i ich zamki myśliwskie w Sologne

W Sologne, krainie lasów i stawów oddalonej o dwie godziny drogi od Paryża, znajduje się wiele zamków i rezydencji należących do baronów przemysłu, show-biznesu i luksusu. Jesienią rodziny Bouygues, Dassault, Wertheimer, Seydoux i Tranchant zapraszają polityków i gwiazdy telewizji na łowiectwo rekreacyjne na jelenie czy dziki. To wszechogarniająca pasja, która czasem przeradza się w ekscesy.

Dla ochrony, wielkie posiadłości są otoczone 4000 kilometrami siatki drucianej, w którą wpadają dzikie zwierzęta. Pod wieżami strażniczymi, drutem kolczastym i kamerami monitoringu zwierzyna wpada w panikę i staje się celem strzelania jak do rzutków, bez żadnej szansy na ucieczkę. Jednoznaczne Problem dobrostanu zwierząt.

35 000 dzikich kaczek hodowanych i odstrzeliwanych w sezonie

W sercu Sologne znajduje się duża prywatna posiadłość, gdzie nad stawami hoduje się rocznie 35 000 dzikich kaczek. Gdy zjawia się grupa myśliwych, odstrzeliwują ptaki z broni półautomatycznej. Na 16 uczestników przypada ponad 4000 kaczek i 15 000 sztuk amunicji. Podczas takich weekendów setkami usuwane są też dziki.

W Sologne zamrażarki są przepełnione. Istnieje wiele wyspecjalizowanych zakładów przetwórczych i restauracji, jednak konsumpcji dziczyzny nie da się zwiększać w nieskończoność. Prowadzi to do smutnych sytuacji. Często zastrzelone zwierzęta lądują w dołach zasypanych wapnem. Po weekendzie łowieckim na przydrożnych parkingach w kierunku Paryża regularnie znajdują się bażanty i inne dzikie ptaki wyrzucone do śmieci.

Łowiectwo rekreacyjne krytykowany jako «polowanie-porno»

Łowiectwo rekreacyjne to nie tylko rozrywka, ale też ważne miejsce spotkań towarzyskich dla superbogaczy. Jednocześnie mieszkańcy i tradycyjni myśliwi rekreacyjni krytykują nadmierną prywatyzację i komercjalizację łowiectwo rekreacyjneu, która przybrała formę swoistego «polowania-porno». Ogrodzenia zamykające zwierzynę są symbolem władzy i ekskluzywności. Także Psychologia łowiectwo rekreacyjne odgrywa tu kluczową rolę.

Na jednej z takich posiadłości, należącej do majątku wielkiego francuskiego przemysłowca, za trzy dni polowania z przewodnikiem płaci się 14 800 €. To jednak cena bez zakwaterowania. Dochodzi ono dodatkowo, w zależności od życzeń klienta.

Z powodu ogrodzeń zwierzyna nie może już swobodnie się poruszać. Pewna równość szans, dzięki której zwierzę mogłoby przynajmniej teoretycznie uciec przed swoim myśliwy rekreacyjnyem, przestała więc istnieć. Ponadto ogrodzenia naruszają zdobycz Rewolucji Francuskiej, zgodnie z którą zwierzyna nie należy już do szlachty, lecz do wszystkich. Na terenie prywatnym obowiązują specjalne zasady: właściciele mogą polować kiedy chcą, bez sezonowych ograniczeń. Mieszkańcy regionu opowiadają też, jak zwierzęta są dokarmiane. Majestatyczne jelenie czy sarny stoją za ogrodzeniami niczym krowy, wyraźnie przyzwyczajone do ludzi. Dziki jedzą podawaną im kukurydzę. Wszystko to łamie podstawowe zasady. Łowiectwo rekreacyjne zawodzi jako metoda kontroli populacji na całej linii.

Myśliwi rekreacyjni, ekolodzy i mieszkańcy stawiają opór. Sologne, długo pozostająca w cieniu możnych, głośno marzy dziś o zniesieniu przywilejów. Protest przeciwko temu rozwojowi doprowadził do nowych przepisów, które do 2027 roku wymagają zmian, takich jak likwidacja ogrodzeń.

Książka «Les Nouveaux Seigneurs» uchyla rąbka tajemnicy separatyzmu ultrabogaczy na tle cierpienia zwierząt.