Tekst wzorcowy: Brak premii za odstrzał dzikich zwierząt

Kanton (………) nie powinien wypłacać premii, ryczałtów ani świadczeń rzeczowych za odstrzał dzikich zwierząt. Tam, gdzie ingerencja w populację dzikich zwierząt jest prawnie dopuszczalna, przeprowadza ją kantonalna straż przyrody w ramach swojego zwykłego zadania. Wynagrodzenie powiązane ze śmiercią zwierzęcia tworzy fałszywy bodziec i nie ma miejsca w nowoczesnej polityce dotyczącej dzikich zwierząt.

1. Wniosek (motion)

Rząd kantonalny zostaje zobowiązany do przedłożenia Wielkiej Radzie projektu zmiany ustawy o łowiectwie i ochronie dzikich zwierząt (………), który zapewni, że:

• kanton nie wypłacał premii, ryczałtów za odstrzał, premii za sukces ani świadczeń rzeczowych za odstrzał dzikich zwierząt, ani myśliwym rekreacyjnym, ani osobom trzecim;
• odszkodowania dla osób współpracujących na zlecenie kantonu przy działaniach regulacyjnych były wyliczane wyłącznie na podstawie nakładu pracy, niezależnie od wyniku odstrzału;
• zatwierdzone ingerencje w populacje gatunków chronionych, takich jak wilk, ryś, bóbr czy tracz nurogęś, były przeprowadzane wyłącznie przez kantonalną straż przyrody;
• kanton corocznie ujawniał, jakie odszkodowania wypłacono w związku z działaniami regulacyjnymi, komu, w jakiej wysokości i za jakie świadczenie.

2. Krótkie uzasadnienie

Kanton Ticino utworzył pilotażowy projekt «Gruppo Controllo Lupi», w ramach którego wybrani myśliwi rekreacyjni wspierają straż przyrody przy odstrzałach wilków. Według mediów z Ticino otrzymują oni, oprócz wynagrodzenia godzinowego, 500 franków za każdego zabitego wilka (500 franków za wilka: Tessyn płaci premię myśliwym rekreacyjnym). W ten sposób wynagrodzenie zostaje powiązane ze śmiercią chronionego zwierzęcia.

Premie za odstrzał mają w Szwajcarii długą i niechlubną historię. W XIX i na początku XX wieku przyczyniły się do wytępienia niedźwiedzia, wilka, rysia, orłosępa i wydry. Premia nie nagradza fachowego, proporcjonalnego działania, lecz śmierć zwierzęcia. Przesuwa ona uwagę z pytania, czy ingerencja jest konieczna, na pytanie, ile zwierząt zostanie zabitych.

Kantonalna straż przyrody otrzymuje wynagrodzenie za swoją pracę niezależnie od tego, czy doszło do odstrzału. Jest to słuszne, ponieważ jej zadanie obejmuje monitoring, profilaktykę, doradztwo, a dopiero jako ostatni środek – ingerencję. Płacenie osobom trzecim za skuteczny odstrzał podważa tę logikę i utrudnia kontrolę, zwłaszcza podczas nocnych akcji z użyciem techniki termowizyjnej.

Wniosek nie zakazuje żadnych interwencji dozwolonych przez prawo federalne. Zapewnia jedynie, że kanton nie stwarza przy tym bodźców finansowych do zabijania oraz że wszystkie płatności są przejrzyste.

Nagroda pieniężna za zabicie chronionych zwierząt to powrót do XIX wieku. Zarządzanie dzikimi zwierzętami wymaga wiedzy fachowej i kontroli, a nie nagrody za każdy strzał.

Dalsze tlo tematu: Wilk w Szwajcarii: fakty, polityka i granice polowania oraz Odstrzały wilków w Szwajcarii: licznik według kantonów.