Modeltekst: Geen schietpremies voor wilde dieren

De kanton (………) mag geen premies, forfaitaire bedragen of natura-uitkeringen toekennen voor het afschieten van wilde dieren. Waar een ingreep in een wildpopulatie wettelijk is toegestaan, voert de kantonale wildbeheerder deze uit binnen het kader van zijn reguliere opdracht. Een betaling die gekoppeld is aan de dood van het dier schept een verkeerde prikkel en past niet in een modern wildbeheerbeleid.

1. Motie

De regeringsraad wordt opgedragen om de Grote Raad een voorstel voor te leggen tot wijziging van de wet op de jacht en de bescherming van wilde dieren (………), dat waarborgt dat:

• de kanton geen premies, afschotforfaits, succesbonussen of natura-uitkeringen toekent voor het afschieten van wilde dieren, noch aan recreatieve jagers en jaagsters, noch aan derden;
• vergoedingen voor personen die in opdracht van de kanton meewerken aan reguleringsmaatregelen uitsluitend worden berekend op basis van de geleverde inspanning en onafhankelijk van het resultaat van een afschot;
• goedgekeurde ingrepen in populaties van beschermde soorten zoals wolf, lynx, bever of grote zaagbek uitsluitend door de kantonale wildbeheerder worden uitgevoerd;
• de kanton jaarlijks openbaar maakt welke vergoedingen in verband met reguleringsmaatregelen zijn uitgekeerd, aan wie, voor welk bedrag en voor welke prestatie.

2. Korte motivering

Het kanton Ticino heeft met de «Gruppo Controllo Lupi» een pilotproject opgezet, waarbij geselecteerde recreatieve jagers de wildbeheerder ondersteunen bij het afschieten van wolven. Volgens Tessijnse media ontvangen zij naast een uurvergoeding 500 Zwitserse frank voor elke gedode wolf (500 Zwitserse frank per wolf: Ticino betaalt premie aan recreatieve jagers). Daarmee wordt een betaling gekoppeld aan de dood van een beschermd dier.

Afschotpremies hebben in Zwitserland een lange en roemloze geschiedenis. In de 19e en begin 20e eeuw hebben ze eraan bijgedragen dat de beer, de wolf, de lynx, de lammergier en de otter werden uitgeroeid. Een premie beloont niet de vakkundige, proportionele maatregel, maar de dood van het dier. Ze verschuift de aandacht van de vraag of een ingreep nodig is naar de vraag hoeveel dieren er worden gedood.

De kantonale wildbeheerder wordt voor zijn werk betaald, ongeacht of er een afschot plaatsvindt. Dat is terecht, want zijn opdracht omvat monitoring, preventie, advies en pas als laatste middel het ingrijpen. Wie derden betaalt op basis van afschotsucces, ondermijnt deze logica en bemoeilijkt de controle, zeker bij nachtelijke inzetten met warmtebeeldtechniek.

De motie verbiedt geen op federaal niveau toegestane ingrepen. Ze zorgt er alleen voor dat het kanton daarbij geen financiële prikkels tot doden creëert en dat alle betalingen transparant zijn.

Een premie voor beschermde dieren is een terugval naar de 19e eeuw. Wildbeheer vereist vakkennis en controle, geen beloning voor elk schot.

Meer achtergrond: De wolf in Zwitserland: feiten, beleid en de grenzen van de jacht en Wolvenafschot Zwitserland: teller per kanton.