Programy hodowlane w zoo szkodzą dzikim zwierzętom

Wyhodowane w niewoli zwierząt rozwijają zmiany fizyczne, które mogą utrudniać przetrwanie na wolności, jak wynika z badania.

Programy chowu w niewoli prowadzą do krótszej rozpiętości skrzydeł u ptaków oraz do zmian behawioralnych, które czynią zwierzęta bardziej podatnymi na drapieżniki, jak wykazało globalne badanie.

Globalne zjawisko od motyli do słoni

Analiza przeprowadzona przez Australijski Uniwersytet Narodowy pokazuje, że środowisko niewoli drastycznie zmienia presję selekcyjną na zwierzęta. Dr Dejan Stojanovic z ANU, współautor badania, powiedział, że «pozornie odizolowane przykłady dużych zmian w fenotypie zwierząt» są częścią trendu, który przez dziesięciolecia pozostawał niezauważony. «To zjawisko globalne, które dotyka wszystkiego, od motyli do słoni.»

Wyhodowane w niewoli lwy i inne mięsożerne zwierzęta mają na przykład inne kształty kości czaszki i słabszą siłę zgryzu, co jest najprawdopodobniej wynikiem diety opartej na mielonym mięsie. Motyle monarchy, których migracje normalnie obejmują tysiące kilometrów, tracą w niewoli chęć do migracji, nie są w stanie orientować się na południe, mają inny kształt skrzydeł i słabszą siłę chwytu.

Przykłady z Australii

Zagrożona wyginięciem papuga orangebauchowa, której kształt skrzydeł zmienił się w niewoli. Samce regenta miodojada, również zagrożone wyginięciem, których śpiew w niewoli jest krótszy i mniej złożony, co czyni je mniej atrakcyjnymi dla partnerek na wolności. Northern quolle w ciągu 13 pokoleń utraciły niechęć do drapieżników po wypuszczeniu na przybrzeżnej wyspie bez drapieżników.

Stojanovic powiedział, że ptaki żyjące w niewoli mają mniej ostro zakończone i krótsze skrzydła. „Taki kształt jest mniej odpowiedni do migracji”. Papugi rudobrzuche są w wysokim stopniu zależne od hodowli w niewoli. „Dzikie ptaki są genetycznie całkowicie wymieszane z ptakami trzymanymi w niewoli” – powiedział Stojanovic.

Adaptacyjne zarządzanie jako rozwiązanie

Autorzy raportu wskazują na sukces „adaptacyjnego zarządzania”. „Między 1999 a 2009 rokiem w Birch’s Inlet w pobliżu Strahan w zachodniej Tasmanii wypuszczono 423 papugi rudobrzuche, które wszystkie zginęły” – powiedział Stojanovic. „W kolejnych latach podejście zostało dostosowane i teraz mamy największą od dawna populację papug rudobrzuchych na wolności.”

Dr Ben Pitcher, biolog behawioralny z Taronga Conservation Society, powiedział: „Gdybyśmy mogli od początku uniknąć programu hodowlanego, zrobilibyśmy to. Najskuteczniejszą i najbardziej opłacalną metodą jest wczesna interwencja, dzięki której gatunek nigdy nie osiąga punktu, w którym trzeba go ponownie wprowadzać.”

Dr Marissa Parrott, biolożka rozrodu w Zoos Victoria, powiedziała, że hodowla w niewoli jest dziś ważnym narzędziem. „IUCN zaleca, aby na całym świecie ponad 2000 gatunki gatunków potrzebowało programów hodowli w niewoli, aby uniknąć wymarcia.”