Gdy łowiecka romantyka wypiera fakty

To stwierdzenie pochodzi wprost z repertuaru lobby myśliwskiego.

W artykule nie zostaje ono ani osadzone w kontekście, ani zakwestionowane, ani obalone. To, co mówi na ten temat nauka, różni się zasadniczo. Twierdzenie: «Polowanie utrzymuje populacje dzików w równowadze». Jest to z naukowego punktu widzenia nie do utrzymania, wręcz przeciwnie.

Długoterminowe badanie Sabriny Servanty i in. (Journal of Animal Ecology, 2009) porównało przez 22 lata dwie populacje dzików: jedną intensywnie odstrzeliwaną w departamencie Haute-Marne i jedną słabo odstrzeliwaną w Pirenejach. Wynik: wysoka presja łowiecka znacząco zwiększa płodność zwierząt, młode lochy wcześniej osiągają dojrzałość płciową, a wielkość miotów rośnie. Hobbystyczne polowanie stymuluje tym samym dokładnie tę rozrodczość, którą rzekomo ma kontrolować.

Prof. dr Josef H. Reichholf, zoolog i ekolog, wykładał na obu monachijskich uniwersytetach i kierował działem kręgowców Państwowej Kolekcji Zoologicznej w Monachium, ujmuje to jasno: «Polowanie nie reguluje. Tworzy nadmierne i stłumione populacje.»

W Niemczech odstrzał dzików zwiększono z poniżej 150 000 do ponad 500 000 zwierząt rocznie, a mimo to populacja wciąż rośnie. Hobbystyczne polowanie jako narzędzie regulacji jest tym samym empirycznie obalone. To, jakie dalsze mity łowieckie nie wytrzymują naukowej weryfikacji, systematycznie dokumentuje wildbeimwild.com.

Sardynia: Co naprawdę dzieje się z dzikami

Na Sardynii żyje według Coldiretti (2024) około 100 000 dzików. Liczba ta jest przytaczana przez lobby myśliwskie jako dowód «konieczności polowania», ale jest ona również wynikiem trwającej dziesięciolecia hobbystycznej praktyki łowieckiej. Dziki na Sardynii, podobnie jak w wielu częściach Włoch, wykazują genetyczne ślady hybrydyzacji ze świniami domowymi, co może wpływać na ich tempo rozrodu.

Plan zarządzania prowincji Oristano stwierdza ponadto, że wypadki z udziałem dzikich zwierząt na Sardynii znacząco wzrastają od września. Dokładnie wtedy, gdy rozpoczyna się sezon polowań z psami. Artykuł taz nie wymienia ani hybrydyzacji, ani spowodowanego polowaniami płoszenia zwierząt jako przyczyny wypadków.

Czego artykuł nie pokazuje: cierpienie zwierząt jako stan normalny

Autorka opisuje kilka krytycznych scen, ale interpretuje je w sposób kulturowo relatywistyczny: pies myśliwski zostaje raniony przez dzika; jego właściciel sprawdza ranę, zwierzę pozostaje w akcji. Lis zostaje «przy okazji» zastrzelony, ponieważ «zakłóca polowanie». Upolowany dzik umiera powoli, zsuwa się w dół ulicy, jego oko wypada z oczodołu.

Autorka Carla Farris pisze o tym: «Odczuwam współczucie. Ale tutaj ta perspektywa jest całkowicie nie na miejscu.» Ta autokorekta jest znamienna: współczucie dla zwierzęcia zostaje oznaczone jako cywilizacyjnie naiwne, a kultura łowiecka uznana za nadrzędną rzeczywistość. Artykuł w ten sposób normalizuje cierpienie zwierząt jako kulturową konieczność, nie poddając tego refleksji. Psychologia polowania hobbystycznego wyjaśnia, dlaczego takie wzorce usprawiedliwiania działają.

Brakujące głosy, brakujący kontekst

Dziennikarsko wyważony artykuł o polowaniu na dziki musiałby uwzględnić: biologów dzikiej przyrody w kwestii regulacji populacji, perspektywy ochrony zwierząt dotyczące używanych psów myśliwskich i ryzyka ich obrażeń, dane o rozwoju sardyńskiej populacji dzików mimo intensywnego polowania hobbystycznego, wzmiankę o statusie hybrydyzacji sardyńskich zwierząt, a także zaklasyfikowanie «społecznego zadania» polowania hobbystycznego jako twierdzenia interesownego, a nie faktu.

Więcej: Dossier Polowanie i ochrona zwierząt · FAQ: Psychologia hobbystycznych myśliwych · Dossier Mity łowieckie · Wzorcowe teksty dla inicjatyw krytycznych wobec polowań · Wszystkie dossiers