Wanneer jachtromantiek de feiten verdringt

Deze bewering komt rechtstreeks uit het repertoire van de jachtlobby.

Zij wordt in het artikel niet geduid, niet in twijfel getrokken, niet weerlegd. Wat de wetenschap hierover zegt, verschilt fundamenteel. Bewering: «Jacht houdt populaties wilde zwijnen in evenwicht». Dat is wetenschappelijk niet houdbaar, integendeel.

Een langetermijnstudie van Sabrina Servanty et al. (Journal of Animal Ecology, 2009) vergeleek over 22 jaar twee populaties wilde zwijnen: een sterk bejaagde in het departement Haute-Marne, en een weinig bejaagde in de Pyreneeën. Resultaat: hoge jachtdruk verhoogt de vruchtbaarheid van de dieren significant, jonge zeugen worden eerder geslachtsrijp, de worpgrootte neemt toe. De recreatieve jacht stimuleert daarmee precies de voortplanting die zij zogenaamd zou moeten controleren.

Prof. dr. Josef H. Reichholf, zoöloog en ecoloog, doceerde aan beide universiteiten van München en was hoofd van de afdeling Gewervelde Dieren van de Zoölogische Staatscollectie München, verwoordt het duidelijk: «Jacht reguleert niet. Zij creëert te hoge en onderdrukte populaties.»

In Duitsland werd het aantal afgeschoten wilde zwijnen opgevoerd van minder dan 150’000 tot meer dan 500’000 dieren per jaar, en toch blijft de populatie groeien. De recreatieve jacht als reguleringsinstrument is daarmee empirisch weerlegd. Welke verdere jachtmythes een wetenschappelijke toetsing niet doorstaan, documenteert wildbeimwild.com systematisch.

Sardinië: wat er werkelijk met de wilde zwijnen gebeurt

Op Sardinië zijn er volgens Coldiretti (2024) ongeveer 100’000 wilde zwijnen. Dit aantal wordt door de jachtlobby aangevoerd als bewijs voor de «noodzaak van de jacht», maar het is ook het resultaat van decennialange recreatieve jachtpraktijk. Wilde zwijnen op Sardinië vertonen, zoals in veel delen van Italië, genetische sporen van hybridisatie met huisvarkens, wat hun voortplantingssnelheid kan beïnvloeden.

Een beheersplan van de provincie Oristano stelt bovendien vast dat wildongevallen op Sardinië vanaf september significant toenemen. Precies wanneer het jachtseizoen met honden begint. Het artikel in de taz vermeldt noch hybridisatie noch het door de jacht veroorzaakte opjagen van de dieren als oorzaak van ongevallen.

Wat het artikel verzwijgt: dierenleed als normaaltoestand

De auteur beschrijft meerdere kritische scènes, maar herinterpreteert ze cultuurrelativistisch: een jachthond raakt gewond door een wild zwijn; zijn eigenaar controleert de wond, het dier blijft in actie. Een vos wordt «terloops» doodgeschoten omdat hij «de jacht zou storen». Het geschoten wild zwijn sterft langzaam, glijdt de straat af, zijn oog komt los uit de oogkas.

De auteur Carla Farris schrijft daarover: «Ik voel medelijden. Maar hier is dit perspectief volledig misplaatst.» Deze zelfcorrectie is veelzeggend: het medeleven met het dier wordt als beschavingsmatig naïef bestempeld, de jachtcultuur als overkoepelende realiteit erkend. Het artikel normaliseert zo dierenleed als culturele noodzaak, zonder hierover te reflecteren. De psychologie van de recreatieve jacht verklaart waarom zulke rechtvaardigingspatronen werken.

Ontbrekende stemmen, ontbrekende duiding

Een journalistiek evenwichtig artikel over de wildezwijnenjacht had moeten betrekken: wildbiologen over de kwestie van de bestandsregulering, dierenwelzijnsperspectieven op de ingezette jachthonden en hun risico op verwondingen, gegevens over de ontwikkeling van de Sardijnse wildezwijnenpopulatie ondanks intensieve recreatieve jacht, een verwijzing naar de hybridisatiestatus van de Sardijnse dieren alsook een duiding van de «maatschappelijke opdracht» van de recreatieve jacht als belangenbewering, niet als feit.

Verder lezen: Dossier Jacht en Dierenwelzijn · FAQ: Psychologie van de recreatieve jagers · Dossier Jachtmythes · Voorbeeldteksten voor jachtkritische initiatieven · Alle dossiers