Wallis veilt de dood – aan trofeejagers

In Zwitserland is er tegenwoordig in de geobserveerde kolonies een stabiele Steenbok-populatie van ongeveer 17.128 exemplaren (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de sterk afnemende, onstabiele Gems-populatie).

Om het aantal niet verder te laten stijgen, worden jaarlijks in september ongeveer 50 steenbokken vrijgegeven voor afschot door buitenlandse trofeejagers. In Wallis worden zo per jaar in totaal ongeveer 400 tot 450 steenbokken door kantonale en buitenkantonale trofeejagers geschoten, in Graubünden 500. Dat is doorgaans iets meer dan 10 % van de populatie van een kolonie.

Het kantonale jachtbestuur in Wallis stelt hiervoor jaarlijks een tarievenlijst op, waarin de prijs van het afschot van steenbokken exact wordt vastgelegd naar hoornlengte. Een bok met hoorns tot 55 centimeter kan ongeveer 3000 frank kosten, een bok met hoorns van 85 centimeter al 8000 frank, een bok met 95 centimeter 10.000 frank en een zeldzame, bijzonder imposante bok met 110 centimeter zelfs 20.000 frank, schrijft de Tages-Anzeiger.

«De vraag naar oude bokken is enorm groot», zegt jachtinspecteur Peter Scheibler. Er zijn inderdaad lange wachtlijsten voor het afschot van steenbokken en elk jaar worden de vergunningen onder de gegadigden verloot. De mooiste bokken blijven daarbij vrijwel uitsluitend voorbehouden aan kapitaalkrachtige recreatieve jagers van buiten de regio. De jaarlijkse inkomsten van het kanton uit de steenbokkenjacht worden geschat op ongeveer 400’000 frank. Het kanton Wallis gebruikt deze inkomsten onder andere om de wolf te bestrijden die door het huidige voedselsysteem wordt veroorzaakt.

Sinds 1990 staat de Bondsoverheid de regulering van de populaties toe, hoewel steenbokken volgens de federale wet en het Verdrag van Bern beschermd zijn!

Subsidiewaanzin rond schapen

In Zwitserland brengt ongeveer de helft van de circa 425’000 schapen de zomer door in de zomerweidegebieden in de bergen. Duizenden schapen keren daarbij niet meer terug naar het dal, vooral doordat hun eigenaren hen gezondheidshalve verwaarlozen, hen op de alp vergeten, in afgronden vallen, door de bliksem worden getroffen enzovoort. Wolven slaan per jaar ongeveer 200 schapen. De wolvenpopulatie blijft door talrijke afschoten al 20 jaar steken op zo'n 25 exemplaren. Op de agenda van de jagers staat ondanks die minimale populatie nog altijd dat het afschot van beschermde wolven steeds verder moet worden vergemakkelijkt.

Het is net zo onrealistisch om te eisen dat er geen schade aan landbouwhuisdieren mag zijn als om te eisen dat er geen verkeersongevallen zijn.

kuddebeschermingsmaatregelen worden met ongeveer 850’000 frank per jaar ondersteund. Toch verzetten vooral de Walliser schaapherders zich tegen kuddebeschermingshonden. Die zouden weliswaar effectieve bescherming bieden, maar vanuit economisch oogpunt zouden ze onbruikbaar zijn. Bovendien zou de kudde daarnaast met een elektrische afrastering moeten worden beveiligd. Wat weer gepaard gaat met (niet-gesubsidieerd) werk.

In veel gebieden verdringen de te talrijke schapen de Wilde dieren naar minder optimale leefgebieden. Het effect van schapenbegrazing op bodemerosie en bodemverlies zorgt telkens opnieuw voor controversiële discussies. Er zijn gebieden waar door verkeerde schapenhouderij, schade door vertrapping en over- of onderbenutting van de vegetatie grotere schade ontstaat dan door skipistes.

Waarom wordt de subsidieregen voor de schapenovertelers niet het doel van politiek engagement bij wankele financiën en bezuinigingsdrang?

Als de jacht op onder andere steenbok, gems enzovoort niet zou zijn toegestaan, zouden de bijbehorende populaties ervoor zorgen dat de alpenweiden niet verstruiken, en zouden miljoenen aan rechtstreekse betalingen en subsidies kunnen worden bespaard die nu aan hobbyschapenhouders worden uitgekeerd. Met zo'n 100 frank per jaar subsidieert elke Zwitserse belastingbetaler (of hij of zij dat nu om ethische redenen wil of niet) een schaap voor de slager, wat neerkomt op 40 tot 45 miljoen frank per jaar.

Ook de toerismesector zou tot ongekende hoogten kunnen stijgen als toeristen weer wilde dieren te zien zouden krijgen om te fotograferen.

Wilde dieren verdienen een wetenschappelijk Wildbeheer en niet de jacht. Dat zou eindelijk duurzaam kunnen worden opgezet met de bespaarde miljoenen aan schapensubsidies, inclusief immunocontraceptie.

Als levende wezens door trofeejagers moeten worden gedood om de financiën op orde te krijgen, gaat er in het kanton Wallis en in het land iets uiterst fout.

Gerelateerde dossiers en bijdragen:

• Dossier: De steenbok in Zwitserland
• Dossier: Trofeejacht
• Dossier: De wolf in Europa
• Dossier: Kuddebescherming in Zwitserland
• Dossier: Het wildbeheerdermodel
• Dossier: De gems in Zwitserland
• Dossier: Toerisme rond recreatieve jacht
• Voorbeeldtekst: Invoerverbod voor jachttrofeeën