Solothurn houdt vast aan drijfjacht

Het ingediende volksinitiatief betoogde uitdrukkelijk dat drijfjachten in strijd zijn met de dierenwelzijn: wild wordt door drijvers en jachthonden opgejaagd en voor de loop van de schutters gedreven, in paniek gebracht, zonder rekening te houden met stress, verwondingen of doodsangst.

De initiatiefneemsters beroepen zich daarbij op ethische beginselen en zetten zich in voor diervriendelijke alternatieven. Veel Wilde dieren lijden door deze praktijk kwellingen die ver uitgaan boven de louter fysieke dood.

Ondanks deze bezwaren rechtvaardigden vertegenwoordigers van de gevestigde partijen hun besluit met bekende technische argumenten: drijfjachten zouden zogenaamd “zakelijk verantwoord” en noodzakelijk zijn om de populaties reeën en wilde zwijnen te reguleren en de recreatieve jacht als instrument van het ecosysteem in stand te houden. Bij nadere beschouwing houdt deze argumentatie echter geen stand. In kanton Genève bestaat al decennialang geen recreatieve jacht meer, en toch functioneert de regulering van wilde dieren daar via professioneel wildbeheer en overheidsingrijpen, zonder drijf- of bewegingsjachten.

Ook de federale vergelijking binnen Zwitserland laat zien dat drijf- en drukjachten geenszins alternatiefloos zijn. In 16 kantons met patentjacht wordt het wildbeheer georganiseerd zonder revierbedreven drijfjachten, terwijl slechts 9 kantons vasthouden aan de revierjacht, waarin drijfjachten structureel verankerd zijn. Het feit dat wildpopulaties in patentjacht-kantons niet instorten en ecologische schade niet escaleert, weerlegt het politieke narratief dat drijfjachten noodzakelijk zouden zijn. De verschillen zijn jachtpolitiek gemotiveerd, niet ecologisch onderbouwd.

Het besluit van het parlement van Solothurn is dus geen objectieve noodzaak, maar een bewuste politieke keuze ten gunste van een jachtsysteem dat systematisch stress, vluchtdruk en dierenleed op de koop toe neemt. Dat de meerderheid van de kantons zonder dergelijke jachtvormen uitkomt, werd in het parlementaire debat grotendeels genegeerd.

De verwijzing naar een zogenaamde alternatiefloosheid is daarom politiek gemakkelijk, maar feitelijk onjuist. Ze dient vooral om een jachtpraktijk te beschermen die organisatorisch efficiënt is voor de recreatieve jagers, maar niet diervriendelijk voor wilde dieren. Dat zelfs deze tegenvoorbeelden in het parlement nauwelijks aan bod kwamen, laat zien hoe sterk het debat door jachtbelangen wordt gekleurd en hoe weinig ruimte er is voor wetenschappelijke, ethische of internationale vergelijkingsperspectieven.

Het standpunt van de kantonsregering had al duidelijk gemaakt dat drijfjachten als efficiënt en wildvriendelijk worden beschouwd en dat ongeveer 55 procent van alle geschoten reeën in het kanton Solothurn uit dergelijke jachten afkomstig zijn. Deze argumentatie is gebaseerd op jachtefficiëntie en populatiedoelstellingen, niet op wetenschappelijke evaluatie van stress, angst of dierenwelzijn.

Voor de dierenbescherming en bescherming van wilde dieren is dit besluit een terugslag. Critici bekritiseren dat het debat te sterk wordt gedomineerd door jachttradities en dat er te weinig gewicht wordt gehecht aan ethische verplichtingen jegens wilde dieren. Drijfjachten veroorzaken stressreacties, vluchtdruk en niet zelden verwondingen die verder gaan dan een snelle, schone dood. De gangbare redenering van de autoriteiten dat dergelijke jachten "geen hetsjachten" zijn, bagatelliseert het reële lijden dat dieren in zulke situaties ondergaan.

Voor lezers die zich verder willen verdiepen in de politieke en ethische dimensies van de jachtwetgeving in het kanton Solothurn, is ons artikel Regering van Solothurn verdedigt dierenmishandeling een verdiepende bron. Daarin wordt in detail aangetoond hoe jachtbeslissingen ondanks brede maatschappelijke kritiek dierenethische belangen nog altijd ondergeschikt maken aan jachtefficiëntie.

Het besluit van het parlement van Solothurn roept fundamentele vragen op over de maatschappelijke legitimiteit van jachtpraktijken: hoe ver mag een kantonnaal parlement gaan wanneer de meerderheid van de bevolking, vertegenwoordigd door een volksinitiatief, een praktijk als in strijd met het dierenwelzijn beoordeelt, maar politieke meerderheden er toch aan vasthouden? En hoe kunnen diervriendelijke, wetenschappelijk onderbouwde concepten voor het beheer van wilde dieren eindelijk serieus in het politieke debat worden ingebracht?

Dossier: Jacht en dierenwelzijn