Melanie Glaus uit Buochs is killer van het jaar

Sinds 2015 kiest de kring van vrijetijdsdoders rond de vereniging Jagd Schweiz op seksistische wijze een recreatieve jaagster van het jaar, precies op tijd voor het begin van de bokkenjacht, die leed veroorzaakt.

Zij zal als ambassadrice van de jacht deelnemen aan diverse tentoonstellingen en evenementen, zoals panelgesprekken, schoolbezoeken, ledenvergaderingen, jachtbeurzen en tal van andere manifestaties. Dit jaar viel de keuze op de 35-jarige Melanie Glaus. De Zwitserse recreatieve jaagster van het jaar 2025–2027 is geboren in Bern en woonachtig in Buochs, Nidwalden.

De jury, bestaande uit politiek en communicatieadviseur Martina Vieli, en Anton Merkle en Tarzisius Caviezel als vertegenwoordigers van de militante vereniging Jagd Schweiz, stond bij deze beslissing voor een lastige opgave, zo staat te lezen in de Persbericht.

Tarzisius Caviezel omschrijft de jacht zelf als een Ziekte, waarvan hij niet genezen kan worden. Zijn favoriete citaat luidt:

Er wordt nooit zoveel gelogen als vóór de verkiezingen, tijdens de oorlog en na de jacht.

De jaagster met haar donkere ogen moest al als klein meisje met grootvader, vader, peetoom of broer mee om te doden.

Daarmee overtreden ook deze familieleden de VN-Kinderrechtenverdrag inzake de rechten van het kind. Kinderen en jongeren moeten tegen elke vorm van geweld worden beschermd. De passieve en actieve deelname van kinderen en jongeren aan jachtactiviteiten is ontoelaatbaar. Het Kinderrechtenverdrag omvat onder andere het recht van alle minderjarigen op lichamelijke en geestelijke integriteit. Tegelijkertijd houdt het de plicht van de staat in om de bescherming van deze rechten te garanderen. Op het gebied van de jacht schenden recreatieve jagers deze plicht notoir. Zwitserland is mensenrechtelijk verplicht om kinderen tegen elke vorm van geweld te beschermen.

Recreatieve jagers hebben geen pedagogische roeping en toch missioneren ze tot in de basisscholen. De visie van recreatieve jagers op de natuur heeft niets te maken met ethiek, biologie, wetenschap, ecologie of dierenbescherming – integendeel!

In Zwitserland bestaat er geen vereniging waarvan de leden jaar na jaar aantoonbaar in de duizenden betrokken zijn bij wetsovertredingen zoals schendingen van het jachtrecht, stroperij, wapensmokkel, milieudelicten, dierenmishandeling, verkeersdelicten, corruptie en tal van andere criminele activiteiten, zoals JagdSchweiz, waarbij de recreatieve jagers zijn aangesloten. Vrijwel alles wat wreed, onnodig en harteloos is, wordt door JagdSchweiz gestimuleerd, zo bevestigt ook een rechtbank in Bellinzona.

De uitdrukkelijke vermelding door het VN-Comité voor de Rechten van het Kind is een belangrijke stap om ervoor te zorgen dat dierenmishandeling zoals het uitoefenen van de jacht als onaanvaardbaar wordt beschouwd.

Anders dan bijvoorbeeld een sportvrouw of sportman van het jaar, die wordt gekozen vanwege uitzonderlijke prestaties, wordt een recreatieve jaagster van het jaar duidelijk sexistisch gereduceerd en niet gekozen vanwege bijzondere verdiensten.

Het jachtexamen is niets meer dan een iets intensievere en sektarische workshop. Het is dan ook niet verwonderlijk dat wetenschap zich niet kan doorzetten en dat botte mythen en jagerslatijn eenvoudigweg niet de wereld uit te krijgen zijn.

In de chaos waarin de natuur verkeert na decennia van "hoeden en verzorgen" door de Zwitserse recreatieve jagers, is het aandeel van bedreigde soorten volgens de VN in geen enkel land ter wereld zo groot als in Zwitserland.

De amateurjagers zorgen al decennialang voor een ecologisch onevenwicht in het cultuurlandschap, met soms dramatische gevolgen (beschermingsbos, ziekten).

Recreatieve jagers beoefenen speciesisme. Speciesisme is vergelijkbaar met racisme en seksisme, en dat is geen cultuur of traditie.

Sinds 1 april 2015 heeft Luxemburg op basis van controleerbare wetenschappelijke feiten de juiste beslissing genomen en met name de vossenjacht verboden.

Recreatieve jagers proberen hun daad tegenover zichzelf moreel af te zwakken, respectievelijk de daad voor zichzelf draaglijk te maken. Dat is iets wat men zeker aantreft bij seriemoordenaars , die hun plaats delict op passende wijze inrichten, hun eigen rituelen cultiveren, uiteindelijk aandenkens van de slachtoffers bewaren en zichzelf legitimeren via hun machtspositie. Machtsuitoefening is in dit verband een belangrijk sleutelwoord. 

Moord is een levensdelict. Ons strafrecht voorbehoudt dit aan de mens. Aangezien er echter geen wetenschappelijke grondslag bestaat om hogere levensvormen in waarde tegen elkaar af te wegen, is de huidige toepassing gebrekkig.

Of men de jacht nu als moord beschouwt of slechts als doden, omdat het geen mensen treft maar alleen andere zoogdieren, is ook weer een kwestie van geloof. De mens is biologisch gezien een dier, en of hij waardevoller is en het doden van hem moreel verwerpelijker dan van een ander dier, laten we in het midden. Wetenschappelijk is dit standpunt in ieder geval niet te rechtvaardigen. Moraal is de basis van het maatschappelijk samenleven. Daarom vallen ook dieren onder deze moraal. En wie meent dat andere dieren, of zelfs de hele omgeving, niet tot onze samenleving behoren en dus uitgesloten zijn van moraal, zou moeten kunnen aantonen waar de morele grens ligt.

Hoe meer we over dieren te weten komen, hoe meer we moeten toegeven dat alle argumenten voor een uniek kenmerk van de mens ongeldig zijn. Pijngevoel, denken, communicatie of bewustzijn. We kunnen dieren, op basis van de wetenschap, niet zo ver afwaarderen om een onder mensen amorele handeling, zoals doden, te rechtvaardigen.

Recreatieve jagers beroepen zich op de noodzaak van hun “ambacht” voor ons ecosysteem. Maar ook dit is wetenschappelijk niet houdbaar; de recreatieve jacht, met name de laagwildjacht, is volkomen onnodig en contraproductief.

Voor echte wildbeheer volstaat een handvol wildbeheerders, zoals het voorbeeld van Genève of hele landen met een jachtverbod aantonen. De wilde dieren zouden geen schietschijven meer zijn voor mensen met een gebrekkige ethische hygiëne en psychologische problemen.

Er zijn jaren waarin in het kanton Genève bijvoorbeeld geen enkel edelhert, ree, vos, das, marter, veldhaas, gaai enzovoort wordt doodgeschoten, volgens de federale jachtstatistiek. Dit komt doordat er, anders dan in de andere kantons, geen jachttijden voor recreatieve jagers zijn. De wilde dieren hebben in het kanton Genève in de eerste plaats het hele jaar door een gesloten seizoen. Veel wilde dieren zijn voor de bevolking zichtbaar en beleefbaar, wat wetenschappelijk bewezen en waardevol is voor de gezondheid van dieren en mensen.

Sanitaire en therapeutische afschotacties door de wildbeheerders in Genève zijn niet hetzelfde als een decimerende bejaging op basis van jagerslatijn of een verkeerd begrepen natuurervaring. Volgens biologen betekent recreatieve jacht niet noodzakelijk minder wilde dieren, maar juist meer geboortes. Bij nauwkeurige analyse leveren recreatieve jagers geen “dienst aan de gemeenschap” en al helemaal niet voor de wilde dieren. Wilde dieren houden niet van recreatieve jagers. De recreatieve jagers zouden geen “dienst” verlenen als ze niet mochten doden.