Tessijnse jagersvereniging wenst stabiliteit

Voor de bijna 2’000 Tessijnse jachtliefhebbers is het meest verlangde moment van het jaar weer aangebroken.

Van 2 tot 16 september (en daarna nog eens tussen 22 en 26 september) bevolken de recreatieve jagers weer de hellingen en verspreiden angst en verwarring, niet alleen onder de wilde dieren. Toeristen worden getuige van weerzinwekkende taferelen.

Terwijl men er in het verleden aan gewend was rond de zomer communiqués van de regering over wijzigingen in de jachtvoorschriften te ontvangen, waren er dit jaar geen grote veranderingen.

Voor het seizoen 2023 blijven de voorschriften in wezen dezelfde als vorig jaar. En dat, zoals communicatieverantwoordelijke van de Tessijnse jagersvereniging (FCTI) Stephan Chiesa uitlegt, om een heel specifieke reden. « De vereniging en het kanton zijn overeengekomen de voorschriften te laten zoals ze zijn, om de activiteit een zekere continuïteit te geven en zo de praktische gevolgen en de doeltreffendheid van de afzonderlijke maatregelen in de verordening beter te kunnen volgen. » Met andere woorden: er wordt geprobeerd de jacht enige stabiliteit te geven en te voorkomen dat de spelregels van jaar tot jaar veranderen.

Zo verleent het kanton nog steeds ongeveer 1’800 vergunningen voor de hoogwildjacht, daarbij komen ongeveer 700 vergunningen voor de laagwildjacht, meer dan 1’000 voor de wildzwijnenjacht en ongeveer 700 voor de speciale jacht. In totaal dus ruim meer dan 4’000 vergunningen per jaar en kantonnale inkomsten van meer dan 2 miljoen Zwitserse frank.

De grootste uitdaging

Na de periode van stabiliteit waarin de sector zich bevindt, is de volgende grote uitdaging de stereotypen die de activiteit van de recreatieve jager nog steeds doordringen. Wat volgens Chiesa ontbreekt, is het respect van de overheid voor de jachtkunst, vooral wanneer men de situatie in Ticino vergelijkt met die in Graubünden of Wallis: «Ook in Ticino is de jacht diep geworteld en sterk aanwezig bij liefhebbers. Maar de instellingen missen dat gevoel van traditie en cultuur, van waardering voor een passie die niet alleen inkomen genereert, maar ook ons grondgebied verzorgt en noodzakelijk is. Denk aan Genève, dat de jacht heeft afgeschaft, maar vervolgens meer dan een miljoen frank per jaar moest uitgeven om het werk van jagers door iemand anders te laten uitvoeren.» Kortom, «het lijkt er bijna op dat onze activiteit een ergernis is» en dat ze «eigenlijk verborgen zou moeten worden». Dit zou volgens Chiesa moeten veranderen, om «de trots te herstellen in het verdedigen van de activiteit van jagers, die geen opgewonden types in camouflagepakken zijn, maar eenvoudige enthousiastelingen die zorg dragen voor het land en een traditie en cultuur voortzetten».

Feiten in plaats van jagerslatijn

Vóór het jachtverbod van 1974 in Genève werden er jaarlijks ongeveer 420 jachtvergunningen verkocht. Tegenwoordig worden de wilde dieren verzorgd door ongeveer een tiental professionele wildbeheerders. Zij delen daarvoor nog geen 3 voltijdse banen. In totaal besteedt het kanton ongeveer één miljoen frank per jaar aan wildbeheer, inclusief wildschade en preventie. Dat komt overeen met één kop koffie per inwoner. Sanitaire afschotten door wildbeheerders zijn niet hetzelfde als een regulering van wilde dieren door recreatieve jagers, gebaseerd op jagerslatijn of een verkeerd begrepen natuurervaring.

Jagen om populaties te decimeren en af te slachten, is historisch gezien ook geen jacht, cultuur of traditie, maar terroristische dierenmoord. Het huidige afslachten van dieren door de moderne recreatieve jager komt vooral voort uit hebzucht, winstbejag, genot, onverschilligheid en minachting voor het lot van de dieren. De echte jagers van inheemse volkeren zouden zoiets nooit goedkeuren. De regulering van wildpopulaties gebeurt niet door de jacht. De jacht is meestal de oorzaak van allerlei problemen. Recreatieve jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes.

Als recreatieve jagers niet voortdurend hun primitieve doodsdrift zouden mogen bevredigen, zouden er helemaal geen problemen zijn met de bestandsgrootte van hert en ree – omdat er dan voldoende roofdieren zoals lynx, vos, wolf enzovoort zouden zijn, en dus ook minder wildvraat en andere schade zoals wildaanrijdingen.

Voor echte wildbeheer volstaat een handvol wildbeheerders, zoals het voorbeeld van Genève of hele landen met een jachtverbod aantonen. De wilde dieren zouden geen schietschijven meer zijn voor mensen met weinig ethisch besef en psychologische problemen.