Graubünden meldt drie nieuwe roedels. Wat het kanton verzwijgt: het is geen groei, het is vervanging

Het kanton viert nageslacht. De wildbeheerder heeft in de eerste helft van augustus 2026 drie nieuwe wolvenroedels met minstens tien welpen aangetoond, waardoor in Graubünden rekenkundig 13 roedels als bevestigd gelden.

De boodschap klinkt als succes. De waarheid is soberder: de drie “nieuwe” roedels komen niet bij de bestaande populatie erbij. Ze vullen precies de gaten die de afschot heeft veroorzaakt.

Drie roedels, drie opgevulde gaten

Heinzenberg bewoont het gebied van het vroegere Beverin-roedel, dat na herhaaldelijke ingrepen en het verlies van centrale roedelleden niet meer als voortplantend roedel werd aangetoond. In Heinzenberg kon de wildbeheerder met behulp van een cameraval en daaropvolgende waarnemingen twee welpen bevestigen.

Giarsinom bij Zernez neemt op zijn minst gedeeltelijk het territorium over van het Fuorn-roedel in en rond het Zwitserse Nationaal Park, dat in 2024/25 na diverse afschotacties verdween. Het nieuwe roedel met minstens drie welpen houdt zich momenteel verder naar het noorden op dan het toenmalige roedel in de zomer deed, maar de leefgebieden zullen zich in belangrijke delen overlappen.

Madlain bij Scuol bezet het gebied van het vroegere Sinestra-roedel, waarvan de volledige verwijdering in november 2025 werd bevolen en waaruit later zes wolven werden geschoten. Sinestra leefde aan beide zijden van de Inn. Madlain claimt tot nu toe met minstens vijf welpen de zuidzijde, maar zal in de winter waarschijnlijk ook aan beide zijden actief zijn.

De wolven compenseren. Dat is geen vrijbrief om te doden.

Het positieve nieuws: de wolven bewijzen dat ze afschot kunnen compenseren. Ook in andere ooit vernietigde roedelgebieden zijn er deze zomer aanwijzingen voor voortplanting, zowel in Graubünden als in Wallis. Meer van dergelijke meldingen zullen in de komende dagen en weken volgen.

Precies deze compensatie is echter geen argument vóór het afschotbeleid, maar het doodvonnis ervan. Wie een territorium leegschiet, creëert een «wolfvrije zone» slechts op papier. Migrerende wolven bezetten die volgens ervaring snel opnieuw. Er ontstaan onnodig hoge verliezen, hernieuwde conflicten en druk op de genetische diversiteit. Een vicieuze cirkel, zoals Schweizer Tierschutz scherp bekritiseerd heeft bij de geplande roedelverwijdering. Wie roedelstructuren vernietigt en leiddieren wegvangt, riskeert meer aanvallen op vee in plaats van minder, omdat onervaren jonge dieren hun prooikeuze veranderen.

En nog iets verzwijgen de voorstanders van afschot: wolvenpopulaties groeien niet oneindig door. Het territoriale gedrag van de soort reguleert zichzelf. Zijn in een regio alle geschikte territoria bezet, dan komt er geen extra roedel bij. In plaats daarvan trekken de jonge wolven weg, vaak honderden kilometers dwars door het continent, tot ze een vrij territorium vinden. Het «wolfvrije» territorium dat een afschot creëert, is voor wegtrekkende dieren juist een magneet. Precies daarom vult elke leeggeschoten regio zich betrouwbaar weer op. Het afschotbeleid bestrijdt dus geen oncontroleerbare aanwas, maar een populatie die zichzelf allang begrenst.

Het volgende bloedbad is al aangekondigd

Nauwelijks is het nageslacht bevestigd, of de onwetenschappelijke dienst bereidt alweer het volgende proactieve bloedbad voor, zoals ze dat ook bij andere diersoorten doet. Dat toont de politieke absurditeit van deze praktijk: eerst worden roedelstructuren vernietigd, dan wordt de hernieuwde vestiging in dezelfde gebieden behandeld als nieuwe uitgangssituatie voor verder afschot. Het is hetzelfde patroon als bij de proactieve wolvenafschoten van afgelopen winter, waarbij tussen september 2025 en januari 2026 35 wolven werden gedood. Achttien daarvan vielen ten prooi aan de zogenaamde regulatie van jonge dieren. En het is dezelfde logica als achter de spookroedels die Graubünden preventief wilde vrijgeven voor afschot.

In het Chöpfenberg-roedel in het kanton Schwyz speelt zich parallel hetzelfde drama af: nadat in 2025 al drie jonge wolven werden gedood, mogen nu maximaal vier van de minstens zes welpen van dit jaar worden afgeschoten – opnieuw treft het een roedel dat zich pas kort geleden heeft gevestigd.

Compensatie is geen argument voor het doden. Het is het bewijs dat de natuur herstelt wat de recreatieve jacht moedwillig vernietigt. Wie jaar na jaar dezelfde territoria leegschiet en de daaropvolgende herbezetting viert als “nieuwe roedels”, bedrijft geen wildbeheer, maar symboolpolitiek over de ruggen van de welpen.

Alle achtergronden in het Dossier «Wolf in Zwitserland: feiten, politiek en de grenzen van de jacht».