Graubünden meldt drie nieuwe roedels. Wat de kanton verzwijgt: het is geen groei, het is vervanging

De kanton viert nakomelingen. De wildbeheerders hebben in de eerste helft van augustus 2026 drie nieuwe wolvenroedels met minstens tien welpen aangetoond, waarmee in Graubünden rekenkundig 13 roedels als bevestigd gelden.

De boodschap klinkt als een succes. De waarheid is nuchterder: de drie «nieuwe» roedels komen niet bij de bestaande populatie. Ze vullen precies de gaten die de afschoten hebben geslagen.

Drie roedels, drie opgevulde gaten

Heinzenberg bewoont het gebied van het vroegere Beverin-roedel, dat na herhaalde ingrepen en het verlies van centrale roedelleden niet langer als voortplantend roedel werd aangetoond. Bij de Heinzenberg konden de wildbeheerders met behulp van een cameraval en aansluitende waarnemingen twee welpen bevestigen.

Giarsinom bij Zernez neemt op zijn minst gedeeltelijk het territorium over van het Fuorn-roedel in en rond het Zwitsers Nationaal Park, dat in 2024/25 na diverse afschoten uitstierf. Het nieuwe roedel met minstens drie welpen bevindt zich momenteel verder noordelijk dan het toenmalige roedel in de zomer deed, maar de leefgebieden zullen elkaar in wezenlijke delen overlappen.

Madlain bij Scuol bezet het gebied van het vroegere Sinestra-roedel, waarvan de volledige verwijdering in november 2025 werd bevolen en waaruit later zes wolven werden geschoten. Sinestra leefde aan beide kanten van de Inn. Madlain claimt tot dusver met minstens vijf welpen de zuidkant, maar zal in de winter waarschijnlijk eveneens aan beide zijden actief zijn.

De wolven compenseren. Dat is geen vrijbrief om te doden.

Het positieve: de wolven bewijzen dat ze afschot kunnen compenseren. Ook in andere ooit vernietigde roedelgebieden zijn deze zomer aanwijzingen voor voortplanting, zowel in Graubünden als in Wallis. Meer van dergelijke meldingen zullen de komende dagen en weken volgen.

Juist deze compensatie is echter geen argument voor het afschotbeleid, maar het doodvonnis ervan. Wie een territorium leegschiet, creëert alleen op papier een «wolfvrije zone». Uit ervaring blijkt dat instromende wolven die snel opnieuw bezetten. Er ontstaan onnodig hoge verliezen, hernieuwde conflicten en druk op de genetische diversiteit. Een vicieuze cirkel, zoals de Zwitserse dierenbescherming de geplande roedelverwijdering scherp bekritiseerde heeft. Wie roedelstructuren vernietigt en leidende dieren verwijdert, riskeert meer in plaats van minder aanvallen op vee, omdat onervaren jonge dieren hun prooikeuze veranderen.

En nog iets verzwijgen de voorstanders van afschot: wolvenpopulaties groeien niet oneindig. Het territoriale gedrag van de soort reguleert zichzelf. Zijn in een regio alle geschikte territoria bezet, dan komt er geen extra roedel bij. De jonge wolven trekken in plaats daarvan weg, vaak over honderden kilometers dwars door het continent, tot ze een vrij territorium vinden. Het «wolfvrije» territorium dat een afschot creëert, is voor wegtrekkende dieren geradezu een magneet. Juist daarom vult elke leeggeschoten regio zich betrouwbaar weer op. Het afschotbeleid bestrijdt dus geen oncontroleerbare toename, maar een populatie die zichzelf allang beperkt.

Het volgende bloedbad is reeds aangekondigd

Nauwelijks is de nakomelingschap bevestigd, of het onwetenschappelijke ambt bereidt al het volgende proactieve bloedbad voor, zoals het dat ook bij andere diersoorten doet. Dat toont de politieke absurditeit van deze praktijk: eerst worden roedelstructuren vernietigd, dan wordt de hernieuwde vestiging in dezelfde gebieden als nieuwe uitgangssituatie voor verder afschot behandeld. Het is hetzelfde patroon als bij de proactieve wolvenafschoten van afgelopen winter, waarbij tussen september 2025 en januari 2026 35 wolven werden gedood. 18 daarvan vielen ten prooi aan de zogenaamde regulatie van jonge dieren. En het is dezelfde logica als achter de fantoomroedels die Graubünden voorzorgshalve wilde vrijgeven voor afschot.

In de Chöpfenberg-roedel in het kanton Schwyz speelt zich tegelijkertijd hetzelfde treurspel af: nadat in 2025 al drie jonge wolven werden gedood, mogen nu tot vier van de minstens zes welpen van dit jaar worden geschoten – opnieuw treft het een roedel die zich pas sinds kort heeft gevestigd.

Compensatie is geen argument om te doden. Het is het bewijs dat de natuur herstelt wat de hobbyjacht moedwillig vernietigt. Wie jaar na jaar dezelfde territoria leegschiet en de daaropvolgende herbevolking als «nieuwe roedels» viert, bedrijft geen wildbeheer, maar symboolpolitiek op de rug van de welpen.

Alle achtergronden in het Dossier «Wolf in Zwitserland: feiten, politiek en de grenzen van de jacht».